SHËNIM: Një qasje e re kryeministrore ndaj Europës

Kryeministri Rama po përpiqet të promovojë një qasje të re karshi “ëndrrës europiane” të shqiptarëve, duke e lëvizur nga piedestali ku është ngjizur që pas rënies së komunizmit, për t`i dhënë një tjetër status, një tjetër këndpamje, një tjetër strategji përafrimi. Kjo, akoma më tepër pas refuzimit plagosës për marrjen e statusit këtë dhjetor, siç pritej e besohej. Me një fjali të vetme, ajo quhet: “Europa brenda nesh”. Pra, nga rendja drejt një Europe jashtë vetes, në ndërtim të një Europe brenda vetes.

Është një qasje që përngjason me fatin turk. Ankaraja e ka aspiruar Brukselin më herët se ne. Qeveritë laike të saj të udhëhequra nga republikanët kemalistë, kanë bërë përpjekje sizifjane për të qenë në gjirin e BE-së, duke plotësuar “formularë reformash” për dhjetra vite me radhë, por përgjigja ka qenë gjithnjë negative në thelb, e standartizuar diplomatikisht, sipas së cilës duhen ende përpjekje. Ish-ministri i Jashtëm Mesud Jillmaz, partizan i kësaj kauze në mes të viteve `90, do shpërthente një moment i lodhur nga refuzimet, duke deklaruar BE-në një ‘klub të krishterësh’, ndonëse dhe veten e ndjente pak të tillë, një duf që shprehte dhe denoncimin e anës konspirative të çështjes.

Më pas, vjen Erdogan që ndryshon strategji: e potencon po aq fort sa paraardhësit aspiratën për në BE, por vendos të ndërtojë më së pari një “Europë” brenda Turqisë. Dhe stadi ekonomik dhe zhvillimor ku ka mbërritur Turqia, e ka bërë më të ç`kompleksuar përballë sfidave të Brukselit, deri dhe të prirur për t`i bërë karshillëk. Sigurisht, jo çdo krahasim vlen në këtë rast, pasi Turqia sido-sido, është një vend i madh e me rëndësi strategjike botërore. Krahasimi në këtë rast, vlen vetëm për të rregulluar një percepsion tonin të gabuar mbi mitin Europë. Pak vjet më parë, në një fushatë elektorale, në një TV, shfaqej një kronike ku ish-ministri i Mbrojtjes Fatmir Mediu, u fliste do banorëve në një fshat të Librazhdit, mbi anëtarësimin në NATO.

Fshatarët, krejt të shastisur, me gojë gjysmë të hapur e gjysmë me dhëmbë, dukshëm në luftë me bukën e gojës, dëgjonin politikanin e lartë, si ata fëmijët para gjumit që dëgjojnë përrallën e kecave me ujkun. Dhe do ishte fantastike sikur dikush nga ata, të ngrihej në atë moment e të kërkonte ujë për të pirë, e nëse kishte mundësi dhe për të vaditur ndonjë dynym tokë të mbjellë me misër. Edhe në qasjen ndaj Europës, statusi e etapa të tjera, nuk janë formula magjike që sjellin lumturi me tubacione nga Brukseli. Shqipëria mund të bëhet edhe nëse nuk e merr statusin.

Edhe sikur, mos o Zot, të mos jetë pjesë e BE-së për qindra arsye, të fshehta e të ditura, konspirative apo të qarta. Shtet mund të bëhesh dhe pa e marrë statusin; pyjet e ambjenti mund të mbrohen dhe pa e marrë statusin; njerëzit mund t`i përvishen punës dhe pa marrjen e statusit; krimi mund të zmbrapset dhe pa marrjen e statusit; e ka plot mundësi për punë të mbrothëta në atdheun tonë, edhe nëse nuk merret apo vonon statusi. Ja, kjo është qasja e re e Ramës. A është e drejtë apo e gabuar, kjo mbetet për t`u diskutuar.

Nga rubrika e perditshme “Monitorime” në DITA