Fllade vere

Zbardhin vitet përmbi thinja,
Nëpër mjekër, nëpër flokë,
Po me jetën dot s’u nginja,
Që kur eca përmbi tokë.

Rrodhën vitet si ujëvara,
Uji, – turbulluar krejt,
Si shkëmbit më bënë të çara,
Saqë s’eci dot më drejt.

Shumë e shumë në jetë më deshën,
Thanë se isha goxha burrë,
Shumë të tjerë më përqeshën
Dhe më qëlluan me gurë.

Po unë e kurseva lotin.
Të mërzitësh? Ç’marrëzi!…
Ka kaq shumë që s’duan Zotin,
Ç’pyet për mua, për ty?!…

Pa panik e pa potere,
Do pres fundin dhe gjyqin,
Tonat janë fllade vere,
Gjersa Krishti duroi kryqin.

1 shkurt 2009

Sipas Jorgo Bllacit

I dashur mik, para kohe zbardhur,
Nuk di pse dëm të dy i shkuam jetët,
Shiu pa rënë, vjeshta pa ardhur,
Gjer në kërcell, për dreq, na ranë fletët.

I dashur mik, para kohe zbardhur,
Poetë të mëdhenj, po prapë krejt të gjorë,
Bora pa rënë, dimri pa ardhur,
Të dy u mbuluam me dëborë.

I dashur mik, para kohe zbardhur,
Na helmoi brenga, pikëllimi,
Dielli pa rënë, maji pa ardhur,
Na u tha gjer në rrënjë lulëzimi…

I dashur mik, para kohe zbardhur,
Ç’më ishe kaq i mirë, kaq i florinjtë,
Drapri pa rënë, vera pa ardhur,
Na korrën barbarisht drapërinjtë…
5 prill 2008