Ç’montimi i mashtrimit si RITUAL, ose një përgjigje për ata që sot pyesin: Përderisa jam i pakënaqur me qeverisjen e tanishme, çfarë duhet të bëj në 25 prill?

Nga Viktor Malaj

Botuar në DITA

Tani, kur kanë mbetur edhe pak ditë nga votimet e 25 prillit, veshët na dëgjojnë gjithfarë broçkullash dhe sytë na shohin gjithfarë fytyrash “dashamirëse” që po luftojnë “me mish e me shpirt” për të mirën dhe të ardhmen tonë.

Mirëpo, ndryshe nga kafshët, përveç syve dhe veshëve, krijuesi na ka pajisur edhe me arsyen, e cila jo vetëm analizon informacionin e dy shqisave të sapopërmendura, por na bën të mundur edhe nxjerrjen e konkluzioneve përkatëse dhe orientimin tonë moral, shoqëror, politik etj.

Në “betejën” e madhe midis bijve të kapitalit, si gjithmonë, kemi në njërën anë shumicën qeverisëse që pohon se nuk ka mundur të bëjë sa duhej dhe se, në të ardhme, do të bëjë më shumë dhe më mirë, ndërsa në anën tjetër kemi një lukuni të vetëquajtur politikanë që na bëjnë thirrje “për ndryshim”. Kush nuk e do ndryshimin?! Gjithë çështja është se ka dy lloj ndryshimesh: ndryshimi për mirë, që quhet progres dhe ndryshimi për keq, që quhet regres.

Për të ditur me saktësi se çfarë ndryshimi na pret, duhet të njohim dhe analizojmë sipërmarrësit e ndryshimit. Në jetën shoqërore, politike dhe morale të kombeve kanë ndodhur ndryshime, në kahun progresist, zhvillimor, përparimtar, ashtu edhe në kahun regresiv, prapambetës, përkeqësues. Popujt e përparuar i kanë pritur dhe mbështetur ndryshimet, kryesisht, kur ato janë premtuar dhe marrë përsipër nga individë dhe forca politike të reja, të paprovuara, të painkriminuara.

Në shumicën e rasteve këto ndryshime kanë ndodhur për mirë, ashtu siç ka pasur jo pak raste që edhe të rinjt, të panjohurit, të pasprovuarit, kanë rezultuar jo vetëm dështues, por edhe regresivë.

Popujt e qytetëruar, popujt e përgjegjshëm, popujt përparimdashës nuk ua kanë besuar progresin shoqëror individëve dhe grupimeve politike të provuar disa herë, të dështuar po aq herë dhe të inkriminuar çdo herë. Të bësh këtë do të thotë të vetëvritesh vullnetarisht dhe të mos kesh përgjegjësi qytetare, shoqërore dhe kombëtare. Të votosh të shkuarën dhe protagonistët e saj, shpreson më kot për të ardhmen tënde dhe të vendit.

Të votosh për ata që kanë dështuar aq herë sa kanë premtuar, që kanë kryer krime dhe paudhësi sa herë janë betuar për moral, barazi e drejtësi, do të thotë se i meriton padrejtësitë, ligësitë dhe keqtrajtimin politik.
Në kushtet aktuale, lind pyetja legjitime: përderisa jam i pakënaqur me qeverisjen aktuale, çfarë duhet të bëj? Përgjigjja e kësaj pyetjeje nuk ka vlerë për militantët e asnjë krahu politik, por buron nga analiza e gjendjes në të cilën ndodhemi.

Dhe, analiza logjike e kësaj situate na shpije drejt dy mëdyshjeve: Duhet të votoj për këtë Qeverisje me të cilën jam i pakënaqur, apo duhet t’ua besoj të ardhmen time atyre që, disa herë, ma kanë nxirë dhe neveritur të kaluarën time? Çfarë duhet të bëj në mënyrë që të ndihmoj në shpërbërjen e krejt klasës së sotme politike, majtas e djathtas spektrit politik?

Si pak kund në botë, tek ne, për tridhjetë vjet rresht, vazhdojnë të na qeverisin, keqqeverisin, mashtrojnë, grabisin dhe zhgënjejnë thuajse të njëjtët individë dhe forca politike. Nga njëra anë, kemi berishizmin i cili, qoftë kur shfaqej drejtpërdrejt me emrin e vet, Sali Berisha si themelues i dinastisë së rrenave, mashtrimeve, zhurmës, kaosit, rrumpallës ligjore dhe dhunës verbale e fizike, qoftë kur premtohet nëpërmjet kukullave të tij politike, bijve të tij moralë e shpirtëror, trashgimtarëve krenarë e të përbetuar të marrëzisë dhe paligjshmërisë, i mishëruar tek Lulzim Basha dhe çeta që e rrethon, si dhe tek Ilir Meta dhe oborri i tij, ka qenë dhe mbetet simboli i dështimit, krimit dhe pabesueshmërisë.

Në anën tjetër, kemi një qeverisje tetëvjeçare, e cila për shkaqe subjektive, por edhe objektive (tërmeti, pandemia etj.) nuk i ka realizuar premtimet e dhëna dhe ka bërë jo pak gabime, madje dhe faje. Në ndryshim nga konglomerati berishist, kjo qeverisje ka qenë më qytetare, më përparimtare, as dhunuese, burgosëse apo vrasëse e opozitës dhe as dhuruese territoresh shqiptare, tokësore apo detare. Ka organizuar dhe zhvilluar procese zgjedhore të pranuara nga gjithë bashkësia ndërkombëtare dhe jo procese të manipuluara apo dhunuara si ato të 1996, 2009 apo 2011.

Megjithatë, është një qeverisje që lë shumë për të dëshiruar dhe, në kushtet e ekzistencës së forcave të reja politike dhe individëve me integritet të lartë moral e qytetar në skenën politike, do të duhej të mënjanohej nga pushteti.

Mirëpo, largimi nga pushteti i shumicës ekzistuese dhe zëvendësimi i saj me “çetën plakushe”, tërësisht të dështuar, korruptuar dhe inkriminuar që na premton “ndryshimin” do të ishte një regres dhe vetëvrasje politike. Shikojini me vëmendje ata që presin mbas dere për të na “shpëtuar”. Janë të njëjtët individë që na patën sjellë firmat piramidale; zaptimet e pronave (tani na premtojnë kthimin e pronës tek i zoti!); ndërtimet pa leje; dhunimet masive të proceseve zgjedhore; rrahjet dhe burgosjet e gazetarëve; rrahjet, burgosjet dhe vrasjet e kundërshtarëve politikë; sulmet e armatosura mbi institucionet shtetërore dhe marrjen e pushtetit me dhunë; korrupsionet gjigante si ai i Rrugës së Kombit, Armos, Kompleksit sportiv “Partizani” dhe qindra të tjerë; nënshkrimin e Marrëveshjeve Antikushtetuese territoriale me fqinjët; vendosjen e Gjendjes së Jashtëzakonshme dhe organizimin e luftës veri-jug me angazhimin e aviacionit, artilerisë dhe LHL-ve etj.etj.

Pasi kishin kryer disa prej krimeve të lartpërmendura, u detyruan të lënë pushtetin në 1997 dhe u rikthyen në 2005 me sloganin “Koha për ndryshim”. Mblodhën kahmos disa të rinj e të reja të etur për pushtet, ku spikaste dhëndri politik i familjes Berisha, Lulzim Basha, dhe na i paraqitën si “grupi i ndryshimit”.

Megjithëse shumica e popullit shqiptar nuk iu besoi as pas makiazhit politiko-propagandistik, ata u rikthyen në pushtet me ndihmën e Ilir Metës, i cili i shkëputi shumicës qeverisëse një grupim njerëzish, kryesisht të prirë drejt pazareve dhe privilegjeve. Ilir Meta është jo vetëm derëhapësi i rikthimit të Sali Berishës në pushtet, por ai është edhe njëri nga shkaqet kryesore të mbijetesës së berishizmit si moral, sjellje politike dhe përçudnim qeverisës.

Ilir Meta, jo vetëm e ka pohuar verbalisht se i “lidh një kimi e veçantë me Sali Berishën” dhe se “Me doktor Berishën nuk më ndani dot”, por ai ka qenë pjesë e koalicionit qeverisës me PD-në, ka dështuar individualisht dhe si koalicion dhe qeverisja e tyre rezultoi tërësisht e korruptuar, mashtruese dhe vrasëse. Ai, ashtu si Basha, sot i shpall zgjedhjet e 25 prillit si “më të rëndësishmet qysh nga krijimi i shteti shqiptar (ose) për 100 vitet e ardhshme”, duke na lënë të kuptojmë se rikthimi në pushtet i tyre, i berishizmit dhe berishistëve, të dështuarve dhe inkriminuarve, është shpëtimi ynë për një shekull. Në fakt, e vërteta është se rikthimi në pushtet i atyre që duhej të ishin në burg prej shumë kohësh, është dështim moral, social dhe politik i të gjithë popullit.

Shpëtimi do të vinte nga largimi përfundimtar prej skenës politike i shumicës së klasës ekzistuese politike, majtas dhe djathtas, duke filluar me Berishën dhe berishistët, ku Meta dhe krejt çeta përballë zënë vendin kryesor. Ai u bën thirrje shqiptarëve “Konsiderojeni votën tuaj si mjet ndëshkimi ndaj atyre që ju kanë gënjyer”. Dhe, kush ka gënjyer më shumë dhe më shpesh se këta që mjaullijnë sot për pushtet dhe na shfaqen me këmbën e lyer me miell si në përrallën ku ujku donte të mashtronte kecat duke u hequr si mëmë dhija?

A nuk i ka ndëshkuar disa herë ky popull pikërisht për shkak të gënjeshtrave dhe paudhësive të tyre? Dhe tani, pas tridhjetë vitesh, këta na shfaqen si shpëtimtarët tanë dhe, me sloganin “Ne jemi ndryshimi” kërkojnë t’iu hapim derën për të bërë çfarë kanë bërë gjithmonë, kur kanë mundur dhe kur i kemi lejuar.

Si përfaqsues dhe simbol i ndryshimit na u paraqit edhe L. Basha në 2005 dhe na rezultoi thjesht një idhujtar i berishizmit, zbatues i verbër i tij dhe një shtetar i korruptuar dhe i inkriminuar.
I keni parë apo dëgjuar ndonjëherë të pranojnë, pohojnë apo dënojnë fajet dhe krimet e së shkuarës? Asnjë dhe asnjëherë për be. Për ta, për moralin e tyre, gjithçka kanë bërë e quajnë të moralshme, të ligjshme e demokratike.

Ata kanë vrarë protestues paqësorë dhe pohojnë, me guxim dhe pafytyrësi, se “kemi zbatuar ligjin”; kanë bërë korrupsion gjigant në ndërtimin e Rrugës Milot-Kukës dhe krenohen me të si “vepër e kombit”, a thua se edhe autostrada Prishtinë-Beograd apo çdo autostradë që lidh qendrat e shteteve është vepër kombëtare; kanë dhunuar zgjedhje dhe kanë marrë bashkinë e Tiranës me manipulim live të rezultatit dhe tani na premtojnë zgjedhje demokratike dhe luftë kundër vjedhjes së votave; kanë qenë nxitësit dhe përçarësit më të mëdhenj të shqiptarëve, deri në konflikt të armatosur kombëtar dhe sot na thonë se “Konflikti politik iu ka ardhur në majë të hundës shqiptarëve” (L. Basha); kanë dhunuar procese zgjedhore dhe kanë shpërdoruar trishtueshëm pushtetin disa herë, ndërsa tani na shpallin se “Zgjedhjet do t’i fitojnë shqiptarët, do t’i fitojë Shqipëria” (L. Basha) apo “Në 25 prill populli do të marrë në dorë fatet e tij” (I. Meta).

Pa përmendur premtimet e sotme të pafundme, si ato të firmave piramidale të viteve ’90 që i quajtën “pioniere të kapitalizmit”, të bën përshtypje mungesa e plotë e çdo skrupulli moral në propagandën elektorale, duke e paraqitur largimin e Ramës (nënkupto rikthimin e tyre në pushtet) si “detyrë patriotike” (L. Basha) apo bashkëpunimin me Ramën si “tradhti kombëtare” (M. Kryemadhi). Deri aty ka arritur puna dhe pafytyrësia saqë edhe një individ politik tërësisht i korruptuar dhe i inkriminuar si Fatmir Mediu, na bën thirrje për dinjitet dhe na premton se atë na e sjell ai dhe PR.

Ata që s’kanë mundur të ndryshojnë veten, nuk mund të ndryshojnë Shqipërinë, por mund t’i japin asaj tiparet e fytyrës së tyre politiko-morale, asaj fytyre që shqiptarët, në shumicë, e kanë refuzuar herë pas here. Basha arrin deri aty sa t’iu bëjë thirrje “socialistëve të ndershëm” të bashkohen me të, domethënë vrasësi kërkon votën e viktimave të tij. Guxim prej banditi të paskrupullt dhe të pandreqshëm, banditizëm që shfaqet nën hijen e zgërdhirjeve hipokrite dhe dinake.

Çfarë mund të pritet nga berishistët e përbetuar, të paraprirë nga Presidenti i vendit i cili, jo vetëm ka braktisur pozitën kushtetuese të Kryetarit të Shtetit, por ka marrë përsipër rolin e politikanit harbut, përçarës dhe luftënxitës. Kudo ku vete ka në gojë fjalët “luftë, pushkë, përmbysje, varje në litar, prerje duarsh etj.”. Me cilët do të luftojë Presidenti i vendit? Me gjysmën e shqiptarëve kundër gjysmës tjetër?

Megjithëse ka shkelur vazhdimisht Kushtetutën duke u kthyer në një Don Kishot politik, ai ka guximin të pohojë se “Mos më detyroni të hyj në garë për 25 prillin sepse do të mbeteni pa grup parlamentar. Pale, po mora edhe Doktorin e Madh, nuk ka spital që ju bën derman!”. Ai ka hyrë me kohë në garë, në një garë antikushtetuese dhe të turpshme. Na pohon se “Nuk jam për rrotacion por për përmbysje demokratike”. Përmbysja e vërtetë demokratike do të vinte nëse do të realizohej shporrja e kësaj klase politike, ku Meta do të ndodhej në krye të “ushtrisë” së të shporrurve.

Edhe sikur të njëqindfishohej propaganda e tyre mashtruese, apo sikur këtu të zbrisnin ambasadorët e Zotit, dhe jo vetëm ata të disa vendeve perëndimore që e përdorin Shqipërinë si “ngastër eksperimentale” politike dhe sociologjike prej tridhjetë vitesh, asgjë nuk do ta ndryshonte faktin se figurat kryesore të “Çetës Plakushe” janë një klikë mashtruesish, batakçinjsh dhe ligjshkelësish të pandreqshëm dhe të padenjë, një pjesë jo e vogël e të cilëve, po të ekzistonte vërtetë shteti demokratik, do të kishin qenë në qelitë e burgjeve dhe jo në vilat luksoze, të ndërtuara me paratë që na kanë marrë nga taksat që paguajmë, nëpërmjet privatizimeve dhe tenderave të paligjshëm e korruptivë.

Shumë lexues, militantë të asnjë partie, me të drejtë, kanë pyetur herë pas here se çfarë duhet të bëjmë që ta shporrim këtë “elitë” politike të padenjë. Sigurisht që nuk ka formula magjike por, e marrë si e tërë, kjo “elitë” duhet çmontuar pjesë-pjesë. Si e tërë, ajo do të mund të çmontohej vetëm me revolucion, nga ato revolucione që nuk lejohen dhe as pranohen në “sistemin demokratik”.

Atëherë ç’të bëjmë? Le të fillojmë çmontimin. Një ndërtesë e vjetër dhe e rrezikshme nuk çmontohet duke hequr një tullë dhe zëvendësuar me një tjetër, por duke ia hequr tullat një nga një dhe hedhur tutje. Të vendosësh tullat e vjetra, tullat e skaduara në ndërtesë nuk do të thotë se ke përmirësuar cilësinë e ndërtesës por ke gënjyer veten.

Nëse riciklojmë në pushtet rrënuesit e djeshëm dhe mashtruesit e sotëm, ne do të shtojmë jetëgjatësinë e krejt klasës politike shqiptare. Ata do të zëvendësojnë njëri-tjetrin periodikisht, nuk do të ndëshkohen asnjëherë, do të trimërohen përherë e më shumë dhe neve na pret dëshpërimi i pafund. Nëse zëvendësojmë Ali Hoxhën me Hoxhë Alinë, situata do të vazhdojë e tillë që “njëra dorë lan tjetrën dhe të dyja lajnë fytyrën”.

Prandaj duhet këputur njëra dorë një herë e mirë dhe kështu, dora tjetër do të mbetet e palarë dhe me fytyrën e nxirë e të pistë. Sikur në 2005 metizmi të mos i vinte në ndihmë Berishës tashmë berishizmi do ishte fishkur dhe PD s’do të kishte pasur rrugë tjetër veçse, ose të shpërbëhej, ose të dënonte berishizmin si moral, sjellje dhe praktikë dhe, kështu, të dilte me një moral dhe qëndrim më demokratik.

Nëse sot kthejmë në pushtet berishizmin me dy koka (Basha + Meta) atëherë ne do të përjetojmë ato çfarë kemi përjetuar përpara se t’i hidhnim tutje në 1997 apo 2013. Berishizmi ka fytyra të ndryshme, por ka të njëjtin moral, pasi njëra “kokë” ka shpallur se “Ne i përkasim shkollës berishiste… Sali Berisha është aset kombëtar” (L. Basha), ndërsa koka tjetër është mburrur se “ka të njëjtën kimi me Sali Berishën dhe prej tij s’mund ta ndajë askush” (I. Meta).

Prandaj duhen përbuzur e refuzuar këta sot dhe duhen sakrifikuar edhe katër vjet të tjera nën “hyqmin” e kësaj shumice në mënyrë që LSI, si parti tërësisht familjare dhe e paskrupullt, të shkojë për skrap, ndërsa PD të rinovohet tërësisht pa L. Bashën dhe klikën berishiste në krye. Nëse do të ndodh kjo, atëherë, pas katër vitesh do të bjerë edhe ramaizmi dhe vetë PS do të marrë tipare më idealiste majtiste dhe demokratike.

Rituali i mashtrimit dhe riciklimit nuk duhet të vazhdojë më. Përndryshe: Ku ishe?Asgjëkundi. Çfarë bëre? Asgjëkafshë.
Atëherë, hesht dhe bjeri kokës me grushte! Mos e kërko fajin gjetkë!

—–

©Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016