“Kujtesë për ata që bëjnë sikur garojnë për kryetar në PD. Harresa e sotme e Olldashit është harresa e nesërme e këtyre që janë futur në një lojë të humbur”

Nga Bedri Islami

Në PD janë hapur zgjedhjet për shefin e ri të saj. Konkurrojnë disa vetë, përballë kanë vetëm një, shefin aktual, Bashën. Që zgjedhjet do të jenë një farsë, si ndodhi edhe katër vite më parë, kjo dihet. Kush ka dy pare mend në kokë është i bindur se e gjithë kjo lojë e disa figurinave dhe figurave në elitën drejtuese të saj ka të njëjtin përfundim.

Ata që si drejtues të lartë të PD-së, duhej të ishin tërhequr me kohë nga drejtimi i saj, sidomos pas humbjes në 25 prill, që ndodh pas tetë viteve në opozitë, përballë një shumice të majtë të lodhur deri në këputje, tani janë thirrur për të bërë drejtësi, zgjedhje të ndershme etj., kur e dinë fare mirë se në një rend normal ata do të duhej të ishin tani të larguar.

Kaq i bindur është Basha në fitoren e tij dhe kaq fort janë futur rrënjët në lidhjen mes së keqes dhe “liderëve” të rinj, sa që tani, ndryshe nga katër vite më parë, as nuk e mori mundimin të “ngrihej” që të shkrihej përsëri pas zgjedhjeve.

Çfarë i dallon të gjithë kanditatët: asgjë! E përbashkëta e tyre është besimi i shfaqur te Berisha, pavarësisht nëse e duan apo jo; disa sllogane të porositura, të cilat nuk do të ngrohin askënd, luajaliteti ndaj Bashës dhe kundërshtia për të krijuar mjedisin e rremë se po bëhen zgjedhje, kur gjithçka është e ditur, e saktësuar dhe ndoshta është bërë gati edhe procesverbali i fundit, ai i përmbylljes së rezultatit.

Edhe futja në lojë e një figure pak të njohur, që ishte i votuar në Tiranë më shumë nga të tjerët, nuk sjell ndonjë risi, pasi, si i tha një “besnik deri në dekë” i Bashës, PD-ja nuk është call center dhe drejtimi i Partisë nuk ka të bëjë me fletushkat e hedhura rrugës.

Çdo gjë është e saktësuar deri në detaje dhe Basha që gjendet para dy zjarreve, zgjodhi të bëjë shuarjen me një zjarr të tretë: zgjedhjet në Parti.
Basha ka para vetes zjarrin e parë: çfarë do të ndodhë me shefin dhe atin e tij politik, Berishën. Në librin e tij ka shkruar se nuk mund të vrasë atin shpirtëror, por, si duket, ai e ka ditur “vrasjen” që do i vinte shumë shpejt.

Shumë vetë, mes tyre edhe unë, menduam se mos futja e Berishës në fushatën elektorale të 25 prillit ishte një gjetje izraelite. Menduam se kjo gjetje politike po shmangte një figurë që ishte e deformuar, për të paraqitur një figurë të re, që është i pavarur, vepron me bindjen dhe idetë e tij, shumë i lirshëm dhe përmes një fushate civilizuese.

Në fakt gjërat janë ndryshe. Është krejt e mundur që deklarimi i Bujar Nishanit se Basha e ka ditur për vendosjen e shefit të madh në Listën e Zezë, bashkë me familjen, është i saktë dhe ndarja mes tyre ka ndodhur shumë më heret. Berisha nuk ishte i pranishëm as në hapjen e fushatës, as në mbylljen e saj, as në paraqitjet publike, nuk u duk as në Kavajë e as në Tiranë, nuk foli, nuk u përplas dhe ai ka qenë gjithnjë njeriu që e kishte në shpirtin e tij përplasjen, mitingjet, njerëzit, turmat.

Mbyllja e Berishës nuk ka pasur të bëjë me liderin e ri, por me larjen e hesapeve me liderin e vjetër. Ky është zjarri i parë i tij. Çfarë do të bëjë, a mund ta shuajë atë pa u djegur vetë dhe deri sa të kalojë 13 qershori?

Nëse Berisha do të heshtë deri asaj dite, ai do të jetë kryetar, por përsëri, si në vitin 2013 apo si në vitin 2017 do të jetë në mëshirën e tij. Shenjat e para dëshmojnë për një pendesë të Berishës dhe ai mund ta kishte shitur prej kohe, nëse nuk do të ishte 21 janari.

Basha, më shumë si Jago se sa një Hamlet ngurrues, pas përvojës së UNMIK-ut mund të ketë një kopje të regjistrimeve në godinën kryeministrore të natës së 21 janarit. Ai që ishte shefi i kësaj pune u bë deputet e jo vetëm kaq.

Zjarri i dytë i Bashës janë amerikanët. Ata mund t’i kenë besuar atij shpalljen e Berishës si person “non grata”, por edhe i kanë kërkuar distancimin e ngadaltë prej tij. Ata, më mirë se gjithë të tjerët, e dinë se për çdo largim, ka edhe ndëshkim, dhe, kur janë frikësuar prokurorët nga plumbat e shefit të Gardës së Republikës dhe kanë trokitur në dyert e ambasadës, si nuk do të trembej Lulzim Basha. Lëre pastaj “desdemonat” pranë tij!

Çfarë do të bëjë ai me amerikanët? Deklarata e tij, ndërsa lante me njerën dorë Berishën, hidhte ujë me dorën tjetër në kampin amerikan. As nuk shiste haptas e as nuk blinte haptas. Halli i tij është të ngopet në të njëjtin çast me dy lugë.

Kam menduar sinqerisht se një ditë do të hapej, do të merrte diçka nga origjina e tij. Ndërsa Basha ka hallin e zjarreve të tij, të tjerët nuk e dinë vërtetë pse janë futur në këtë lojë, ku e dinë se janë të humbur.

Disa vite më parë shkrova për kandidimin e Eduard Selamit përballë Bashës, duke u habitur se si një burrë dhe intelektual me integritet të fortë, që e dinte fare mirë se çfarë malli fshihej pas zgjedhjeve, u bë pjesë e farsës. Për këto të tjerët, as kam mall të flas e as nuk besoj te statura e tyre. Loja u bë e pështirë dhe e hapur. Në një forcë politike të deformuar, të shkalluarit duken normalë, ndërsa të mençurit dhe ata me autoritet vetjak janë të mos dashur.

Sokol Olldashi u kujtohet? Harresa e tij e tanishme është harresa e nesërme e këtyre që sot janë futur në një lojë të humbur. Do u lutesha veçse këto ditë të mos kalojnë përmes tunelit të Elbasanit! Larg qoftë!