Kumarxhiu politik që luajti bixhoz me jetën e shqiptarëve (III)

Jorgo Mandili

(Vijon nga numri i kaluar)

Lideri mbi të gjitha, duhet t’u japë dinjitet dëshirave tona, të na bindë se jemi duke marrë pjesë në bërjen e një historie të madhe, të na japë një ndjesi lavdie për veten tonë. Një lider duhet të bëjë të na lëvrijë gjaku – dhe jo t’i bëjë thirrje arsyes sonë… Një lider i madh duhet të ketë një cilësi të caktuar iracionaliteti, një refuzim kryeneç për t’u përballur me faktet, një optimizëm infektues, aftësinë për të na bindur se jo gjithçka është e humbur, edhe kur ne kemi frikë se po. Konfuci sugjeronte se, – ndërsa këshilltarët e një lideri duhet të ishin të ftohtë si akulli, – lideri vetë duhet të ishte si zjarr, një shkëndijë e çmendurisë hyjnore për të ndërtuar e progresuar e jo për të vrarë e shkatërruar … Winston Churchill-i ia doli, veç përmes retorikës, ta kthente humbjen e britanikëve dhe evakuimin e Dunkirk-ut në 1940, në një fitore të madhe. Fjalët e F. D. Roosvelt-it e kthyen mbytjen e flotës amerikane në Pearl Harbor, në një kushtrim kombëtar për luftë, në vend të një skandali kombëtar poshtërues.

Lidershipi është po aq një çështje e çastit kohor, sa e çdo gjëje tjetër. Lideri duhet të dalë në skenë në një moment kur njerëzit janë duke e kërkuar një udhëheqje, siç bëri Churchill-i në 1940, Roosvelt-i në 1933, apo Lenini në 1917. Dhe kur të vijë, ai duhet të ofrojë një mesazh të thjeshtë por të fuqishëm (elokuent). Liderët e mëdhenj janë pothuajse gjithmonë thjeshtëzues të mëdhenj, që i bien shkurt argumentit, debatojnë dhe shtëmëngen për të dhënë një zgjidhje, të cilën ta kuptojnë dhe mbajnë mend të gjithë. Churchill-i paralajmëronte britanikët të prisnin “gjak, stërmundime, lotë dhe djersë”; Roosvelt-i u thonte amerikanëve që “e vetmja gjë të cilës duhet t’ia kemi frikën është vetë frika”; Lenini u premtonte rusëve të drobitur nga lufta, paqe, tokë dhe bukë. Mesazhe të pazbukuruara, por të fuqishme. Ai nuk do të vijë deri sa ne të jemi gati për të, mbasi lideri është si një pasqyrë, që reflekton ndjenjat e qëllimit tonë, duke i shprehur në fjalë vetë ëndrrat dhe shpresat tona, duke i transformuar nevojat dhe frikërat tona në politika koherente dhe programe. Këta janë liderët historikë ! Që ndjejnë dhembshuri dhe dashuri për popullin e atmëmëdheun e vet që “nuk mendojnë për zgjedhjet e radhës, por për të ardhmen e gjeneratave pasardhëse”.

Krahas tyre njerëzimi ka njohur edhe liderë “polifemë”, që kanë përdorur forcën e dhunën për të arritur synimet e tyre duke i detyruar të tjerët t’u nënshtrohen atyre, lidera “përbindësha”. Shembuj klasikë të liderëve që kanë përdorur forcën/dhunën/detyrimin për realizimin e qëllimeve janë Adolf Hitler, lider i Gjermanisë naziste, Sllobodan Millosheviç në Serbi dhe Sali Berisha në Shqipëri. Secili prej tyre ka shfrytëzuar autoritetin dhe rreptësinë që t’i detyrojë të tjerët që të sillen në mënyrën e parapërcaktuar. Pretendohet se liderët të cilët e përdorin imponimin nuk janë shembuj për lidership ideal e historik. Liderët të cilët e përdorin imponimin forcën e dhunën më tepër përqendrohen në qëllimet vetjake e më pak për nevojat e interesat e popullit të vet.

Liderë të tillë në analizë të fundit, janë simboli i më të keqes së kësaj turme i formësuar prej shpirtit dhe vullnetit të saj. Ai është, në fund të fundit, veçse shuma e të gjithë asaj turme që i shkon nga pas dhe sakrifikohet për të.

Një i tillë është edhe Sali – UI!

…Destruktiv?

Veprimtaria e Sali- Ui- së afërsisht 30 vjeçare në politikën shqiptare gjatë këtij tranzicioni të marrë peng prej tij si dhe disa tipare karakterologjike të personalitetit tij, vërtetojnë tezat e psikoanalistit Erik Fromm në studimin: “Anatomia e destruktivitetit njerëzor”, mbështetur në vëzhgimet e tij për njërën prej figurave më destruktive të shekullit të XX, siç ishte ajo e Hitlerit, tezë sipas së cilës ” …Tek Hitleri mund të konstatohet jo vetëm një bartës i destruktivitetit që buronte nga qenia e vet, por edhe ai destruktivitet që buronte nga urrejtja dhe agresiviteti i asaj mase njerëzish që i shkojnë pas liderit të tyre. Ne nuk e dimë se pse njeriu i prirë për shkatërrim duhet të jetë vetë djalli, por jemi të bindur se ai nuk mund të ketë kurrfarë dinjiteti dhe se vula e Kainit që ndodhet në të duhet për këdo të jetë e dukshme dhe e dallueshme“.

Kjo i krijoi mundësinë Frommit të përcaktojë “nekrofilinë si shfaqja më direkte e destruktivitetit irracional të shkatërrimit në emër të shkatërrimit, si një tipar i rrënjosur në natyrën e njeriut, si një shprehje e programit instiktiv të sjelljes së tij. Nekrofili mendon dhe vepron në emër e në funksion të pasionit të tij për shkaterrim e shfarosje“. Ata kanë tërheqjen pasionante për gjithçka që është e vdekur, e prishur, e kalbur, e sëmurë; është pasioni për të shndërruar atë që është e gjallë në diçka të vdekur; të shkatërrojë për hir të shkatërrimit; interesi ekskluziv për gjithçka është thjesht mekanik. Është pasioni “të shkatërrosh strukturat e gjalla”.). Sigurisht – jo çfarëdo person destruktiv mund të bëhet Hitler, nëse ai nuk i ka dhuntitë përkatëse. Por ai mund të bëhet një fashist efikas, një “minifyhrer” .Nga ana tjetër, Hitleri nuk ishte gjeni dhe aftësitë e tij nuk ishin të mbinatyrshme. Në të vërtetë unikale ishte situata social – politike, në të cilën ai mundi të ngrihej gjer në lartësi të tilla. Natyra të tilla diabolike me prirje kaq të fuqishme terroriste dhe shkatërrimtare, janë të rrallë, por një individ i zakonshëm edhe sikur të ketë 10 %, të kësaj prirjeje terroriste, shkatërrimtare e nekrofilike është plotësisht e mjaftueshme që kur përfiton pushtet dhe influencë të paraqesë një kërcënim real për shoqërinë”(E. Fromm).

Erik Fromm arriti në përfundimin se “…Nuk mund të përjashtohet, që, midis nesh jetojnë qindra “minifyhrerë” potencialë, të cilët do të mund të vijnë në pushtet, nëse do të bjerë ora e tyre historike, ashtu siç doli Hitleri në kushte të përgjithshme krize social – ekonomike e politike. Kur një grup apo një masë e tërë njerëzish përfshihen nga gjithfarë ndjenjash shqetësimi, agresiviteti e urrejtjeje, nxjerrin në krye të tyre personat që këto ndjenja i kanë të shprehura më qartë.

Konvertimi

Duke cituar një frazë që i atribuohet Antonio Gramshit, “bota e vjetër po vdes dhe një botë e re po përpiqet të lindë. Kjo është ora kur në gjysmë-errësirë shpërfaqen përbindshat”. Pikërisht në këtë gjysmë- errësirë u shfaq ky Përbindësh i Shqipërisë nga “hiri i zhuritur i zjarrit punisto- ramizist”. Përse nuk u shfaq kur ky “zjarr” ishte i ndezur? Madje ky i frynte këtij “zjarri”, që të mos shuhej. Dhe është përpjekur me të gjitha forcat që të qëndronte sa më afër këtij “zjarri”, duke synuar me marifete të ndryshme të përfshihej me çdo kusht në “ngrohtësinë” e shtresave më të larta dhe më të sigurta të shoqërisë së bllokut. Një “ego” e tillë lidhej me origjinën e lindjes dhe kushtet në të cilat ishte rritur. Duke i përkitur një shtrese të ulët ekonomike e kulturore, ambicioz e i kompleksuar, ai e ka ndjerë këtë pamjaftueshmëri të gjendjes së tij natyrore dhe prandaj ka synuar të plotësojë këtë boshllëk radikalisht. Për të “pushtuar Bllokun”!

Nuk mundi të  hynte dot nga “dera”, megjithë përpjekjet e tij, por hyri nga “dritarja”. Iu vardis fëmijëve të Enverit, Hysniut e të afërmve të tyre. Madje kur ishte në Francë, në shoqërim të Hysniut, shëtiste Andin e vogël në rrugët e Parisit për ta argëtuar që të mos qante e të mërzitej, (“profetin” e ardhshëm antikomunist të ” medkomit”). Pas vdekjes së këtyre udhëheqësve kryesorë, iu vardis Simonit, Ramizit, Hekurani etj. Admirimi që shkaktonte kjo shtresë tek ai dhe prania e tij në këtë shtresë i jepte mundësinë për t’u hakmarrë ndaj atyre, të cilët nuk e kishin përfillur më parë. Një njeri me ego “vullkan”, që vlonte nga nxitjet arkaiko -primitive, duke dalë jashtë vetes tij, përpiqej të tregohej “besnik i partisë” (kujto shoshorët e të tjerë), dhe të shfaqej si i miredukuar e familjar i rregullt, siç donte partia, aktivist në punë kundër mbeturinave e shfaqjeve të huaja në universitet, në lagje e kudo, një xhentëlmen i vërtetë. Egoja dhe aftësia e tij me veprime të tilla, papritmas u bashkuan me realitetin social-politik të “vetëshembjes” së komunizmit, kur “zjarri” ishte bërë hi i zhuritur. Dhe, në këtë kohë e në vazhdim, u shfaq Saliu i tjetërsuar, por i vërteti, ai Sali që ishte i fshehur për vite të tëra në brendësinë e një shpirti “egosauri”. Nga një “punist i devotshëm”, u kthye në një “agjent të krahut reaksionar e revanshist antikomunist dhe nacionalist”. Vetëm e vetëm që të bëhej i besueshëm për padronët e rinj. Këtu u shfaq në rolin e “kumarxhiut politik”. Filloi të luajë bixhoz me jetën e shqiptarëve. Kur gjithçka e dogji, e shkatërroi, e rrënoi, e plaçkiti, e vrau, preu, duke i bërë “gjëmën biblike” Shqipërisë, jo vetëm nuk kërkoi falje asnjëherë këtij populli, që i ngriu “buzëqeshjen për 30 vjet”, por edhe herë pas here ja bef si CRISPINUSI – (një njeri destruktiv, i neveritshëm e i mërzitshëm dhe që nuk durohet ta dëgjosh më,) dhe bëhet protagonist kobëzi duke prodhuar vetëm shëmti, duke mos parë asnjë arsye për t’i ardhur keq për atë gjëmë që i bëri Shqipërisë dhe vazhdonte t’ i bënte. Sepse ky, bej efendëm, e mori atë që kishe synuar gjithmonë :

-Pushtetin – me anë të të cilit mbolli kudo farën e Urrejtjes dhe të Shkatërrimit.!

-Paranë – që së bashku me familjen dhe aleatët u pasuruan në kurriz të këtij populli.

– Partinë – bandë me reparte paramilitare për të mbrojtur atë, pasurinë dhe familjen e tij. Saliu fitoi gjithçka! Ata, që me të vërtetë humbën, janë qindra – mijërat e shqiptarëve!

U bë Zot i plotfuqishëm i Shqipërisë, shumë më i fuqishëm se Enver Hoxha, ku para tij ky i fundit duket veçse një liliput – pa pasuri, pa vila, pa llogari bankare… fëmijtë e familja e degdisur në pularinë e Laprakës … të varfër përkundrejt Lirisë, Zenit e Argitës !

U bë i paprekshëm! Ku nuk kishte polici, prokurori, gjyqtari e ligj për ta ndalur, pyetur e dëshmuar në institucionet e këtij despotati oriental. E tillë u kthye Republika e Shqipërisë me sjelljet, qëndrimet dhe veprimet e Saliut. (Ndoshta edhe për këtë arsye hoqi edhe datën e shpalljes së Republikës ,e cila edhe sot e kësaj dite nuk festohet nga mungesa e një dite të tillë). Një despotat oriental ku të gjithë ishin skllevër dhe dënoheshin për një gram hashash, kurse Saliu vriste, priste, digjte, akuzonte, abuzonte, shante, ofendonte, kaluar mbretërve, perandorëve e diktatorëve.

Ja pra ky është “lideri historik” i “makgjekleshëve” dhe “godoleshëve”!

Prandaj e shoh të domosdoshme të bëj një retrospektivë të shkurtër të sagës egosaure berishiane, me prova dhe fakte, që tregojnë pikërisht se çfarë “mallkimi” është ky përbindësh me destruktivitetin dhe agresivitetin e tij si edhe me dhunën e ushtruar prej tij dhe falangave militante, ndaj pronës private dhe publike, grupeve të caktuara sociale dhe kundër kujtdo që nuk ishte dakord me mendimet e veprimet e tij dhe të atij sekti partiak, i kamufluar si parti politike.

IV.

SAGA “EGOSAURE” BERISHIANE

Pas konvertimit të tij nga “punisto- ramizist” në “demokrat i falsifikuar” Sagën “egosaure berishiane” mund ta ndajmë në tre periudha :

SALI- UI i parë (1992-1998) – u konfirmua si Diktator.

SALI- UI i dytë (2005-2013)- instaloi korrupsionin e krimin shtetëror.

Sali-Ui i parë – Diktator

Instaloi një Tirani të maskuar përmes një Diktature Politike si një kompensim për kaosin total nën sipërfaqen ideologjike, për të balancuar anarkinë social-ekonomike, të cilën ai e lejoi. Duke shfrytëzuar gjendjen dhe kushtet materiale të njerëzve, duke njohur edhe psikologjinë e shqiptarit dhe mentalitetin feudal të shumicës së tyre që zbarkuan nga zonat rurale, përmes maksimës “tmerroji njerëzit, që të sillen ashtu si i do ti”, ofroi  rrugën më të mundshme e më efiçente, ku të gjithë të ishin fajtorë, e të mos merrte “vesh i pari të dytin”. Kjo rrugë ishte ANARKIA! Një diktaturë tjetër kjo më e rrezikshme se ajo proletariatit, se ishte e pakontrolluar

“Tmerroi njerëzit dhe merr atë që do ti!” Nuk vonoi Sali- Ui ta vinte në jetë. Sipas parimit makiavelist “qëllimi justifikon mjetet”, krijoi edhe institucionet që do t’i shërbenin këtij qëllimi. Shkatërroi ushtrinë nga frika e ndonjë “puçi ushtarak”. Për këtë ngarkoi të ndjerin Zhulali që e kreu detyrën me devotshmëri “demokratike”. Nga ana tjetër, caktoi Agim Shehun për të krijuar policinë sekrete dhe të ndjerin islamik Gazidede për të organizuar Shikun sipas modelit të Sigurimit të Shetit. Tmerri i përhapur nëpërmjet sjelljeve, qëndrimeve, veprimeve e mosveprimeve të tij dhe këtyre institucioneve nën kontrollin absolut të tij, konfirmon se Sali-Ui dhe Partia e tij nuk kishin synim demokratizimin e vendit dhe ndërtimin e shtetit të së drejtës, por destabilizimin politik, ekonomik e social të Shqipërisë, siç ende vazhdon akoma, për arsyet që dihen tashmë prej të gjithëve. Psikologjia e terrorit e ushtruar nga Sali-Ui si në opozitë edhe në pushtet, ka kushtuar gjëmën më biblike Shqipërisë dhe popullit shqiptar. Synimi i tij ishte të zbatonte Amanetin, premtim që e kish dhënë jo vetëm ky, por edhe shumë të tjerë, atje ku u “falën”.

Janë disa ngjarje kruciale të njohura prej të gjithëve që konfirmojnë tezën e mësipërme të marrjes dhe mbajtjes së pushtetit me dhunë nëpërmjet tmerrit të përhapur tek njerëzit që ata të sillen siç donte Sali-UI dhe Partia e Demokratikasve. Janë ngjarje që tregojnë prirjen terroriste të tij dhe partisë së tij.

2 PRILL 1991- ” RAISHTAGU” SHQIPTAR –

Siç dihet zgjedhjet e para pluraliste u bënë më 31 mars1991 ku i fitoi partia e punës. Opozita e tërbuar dhe e paduruar për ardhjen në pushtet pas katër vjetësh, nuk iu përmbajt lojës demokratike sepse nuk ishte realisht demokratike. I duhej me çdo kusht pushteti për të realizuar synimet e Amanetit …kjo kishte rëndësi, në djall demokracia, por popullit si t’ia bëjmë popullit që të na votojë ne… nuk mund të presim katër vjet… Atëhere duhej një Kurban si djegia e Raishtagut nga Hitleri që akuzoi komunistët për të fituar zgjedhjet nëpërmjet tmerrit që përhapi me burgosjet, rrahjet, internimet e pushkatimet e komunistëve. Dhe “Arturo Ui” i yni – Sali-Ui e gjeti kurbanin në qytetin më antikomunist, Shkodrën. Organizoi vrasjet e 2 prillit 1991, pak ditë pas fitores së zgjedhjeve dhe akuzoi PPSH për vrasjen e tyre, por populli qytetar shkodran nuk e hëngri këtë koqe ulliri për një revoltë popullore. Nga egoja për të marrë pushtetin, vrau katër të rinj!

Kjo ngjarje tashmë pavarësisht se nuk është gjykuar drejt, logjika ta thotë se fitimtarët nuk kishin arsye të krijonin incidente aq më tepër në Shkodër dhe aq më tepër ndaj një opozite agresive si ajo e PD, e cila njihej për dhunën e shantazhin psikologjik që ushtronte në çdo sjellje, qëndrim apo veprim të kryer prej saj, që në ditët e para të krijimit. Me këtë alibi, arriti të përsëriste zgjedhjet në 22 mars 1992, kohë e mjaftueshme kjo për të përhapur tmerrin në popull se po nuk na votuat ne, përplasje e luftë do ketë. Dhe populli ua dha votën me bindjen “hajt t’i provojmë një herë këta dhe të shohim se ç’do të na katranosin” .

(Vijon)