Fitorja e hidhur e Bashës, paratë që i rrjedhin krua dhe Berisha që as në ëndrrën e tij më të guximshme nuk do bëhet më kryetar i PD-së

Bedri Islami

Botuar në DITA

Lulzim Basha, në të vetmen garë ku e kanë shpënë të fitojë, është për të tretën herë drejtuesi i Partisë Demokratike dhe do e drejtojë atë edhe në katër vitet e ardhshme. Nuk është asnjë çudi dhe askush nuk e ka pritur ndryshe. Tre kundërshtarët e tij të brendshëm nuk ngjallën as kureshtje, as nuk përshfaqën një shëmbëlltyrë ndryshe dhe, në fund të fundit, gjithsecili e dinte se ishte i humbur. Figurat e tyre politike ishin anemike, nuk të sillnin shpresë se mund të ndryshonin diçka, dhe, mes tyre, edhe ai që mori mbi 6000 vota, më parë se të njihej si njeriu që investoi financiarisht për të qenë katër vite më parë në krye të listës së opozitës, kishte mbi vete përvojën e Call Center, e cila nuk kishte asnjë të përbashkët me politikën.

Rreziku i çastit iu shfaq Bashës aty ku nuk e priste dhe në një çast habitës: ish drejtuesi real i opozitës, Sali Berisha, kur të gjithë prisnin se do të strukej, befas hodhi idenë se do të rikthehej në rolin e kryetarit të partisë, duke nënvizuar se “kurrë, mos thuaj kurrë”. Ai bëri kujdesin e menduar që të nënvizonte se këtë “ia kam thënë edhe Ramiz Alisë”, duke bërë paralelen mes liderit të luhatshëm të komunistëve të dikurshëm dhe Bashës së tanishëm, po ashtu një lider i lëkundur, sa duket sikur është thyer më dysh. Berisha nuk është nga ata njerëz të politikës që nuk e ka menduar një krahasim të tillë dhe as që është e rastësishme zbritja e shkallëve nga Alia, njeriu që e futi atë vetë në politikë, tek Basha, të cilin ky e bëri njeriun e politikës.

Edhe në ëndrrën e tij më të guximshme, Sali Berisha nuk do të mund të bëhet më kryetari i opozitës dhe drejtuesi i saj. As nuk do të mundet, as nuk guxon, as nuk ia mban, as nuk e lejojnë, as i hapin rrugë. Sado që njihet si njeriu i dorës së fortë dhe përmbysjeve, përmes një politike të shfaqur në momentin goditës, ai e njeh aq mirë politikën dhe e di se cilët ka përballë, sa që përpjekja e tij do të ishte shpallja e luftës ndaj Departamentit të Shtetit, i cili do të bëjë edhe aktin e fundit të asaj që ka nisur, goditjen e rëndë për familjen Berisha, të cilët mund të kthehen në gjendjen ekonomike të vitit 1991, pas sekuestrimit të pasurive përrallore. Dhe bashkë me fundin e tij do të ishte edhe fundi i PD-së, në një rrokullisje pa fund, duke bërë real mesazhin e dhënë dikur prej tij, “pas meje, të bëhet qameti”.

Një rreth politik rreth Bashës, të emëruar prej tij, që do të ishin përsëri askush, nëse Basha nuk do i riemëronte, nuk është se janë aq të bindur të lënë zyrat e Shqup-it vetëm se do të vijnë një gardë e vjetër, emri i të cilëve është i lidhur me Berishën. Është një tragjedi e mbyllur dhe Berisha e di mirë se gardhi i “kungujve” në politikë është i mbështetur fort pas një gardhi.

Basha nuk e ka më drojën se mund të spostohet. Edhe nëse mund të ketë patur një çast të luhatjes, ai ka qenë i shkurtër, jo tronditës dhe tani, kur kambanat e fitores së tij po bien, ai është i qetë në pjesën e parë dhe i trazuar për vetë fitoren e tij.

Është fitorja e tij më e hidhur.

Çfarë do të bëjë me një fitore të tillë?

Në perëndim askush nuk e beson legjendën e tij për manipulimin industrial apo masakrën zgjedhore. Ai, në vete, duhet ta harrojë këtë, të tjerët duhet t’i mëkojë edhe disa kohë, deri në javën e dytë të shtatorit. Mund të jetë një tezë diskutimesh në parlament, por kurrë një kauzë për përmbysjen e qeverisë Rama. Nëse i beson edhe ata që ai vetë i shpërrallis çdo ditë, ky do të jetë mandati i fundit i tij dhe mbyllja e rrugës politike. Nëse mbahet 4 vite me këto mend, Edi Rama do e mundë përsëri e përsëri, deri sa Zaho të bëhet burrë. Ky është përfundimi i përkundjes me lugën bosh, kur tjetrit i rrjedhin lekët si krua. Naiviteti në politikë duket interesant herën e parë, në të dytën gjithçka është dëbim.

Pesë herë i mundur përballë kundërshtarit – armik të jashtëm dhe tri herë fitues përballë kundërshtarit – mik të brendshëm kanë hapur përballjen e fundit të Bashës. “O ha çorbën, o hidhu nga dritarja” është një fjalë e vjetër latine, që mund të ishte përkthyer edhe në holandisht shumë lehtë, nëse ai nuk e ka kuptuar ende se kjo është beteja e tij e fundit.

Ai e ka shansin që, përmes fitores së tij të hidhur, gongu i të cilës bie në shtator, të kthehet në lider. Deri tani nuk ka qenë dhe as nuk ka mundur të bëhet. Të bëhet burrë në politikë dhe të marr frerët e një partie që është plakur në mendim, në nënshtrim dhe në qëndrimet e saj. Këtë nuk mund ta bëjë duke mbajtur si ideologë karaktere të qulltë dhe pa bosht kurrizor, si Salianji, Bardhi, apo duke lejuar që personazhe groteskë si Duma, Marku e Gjekmarkaj, të cilët e kanë bjerrur çdo gjë të besueshme.

Koha e Berishës është në fund. Për të tjerët ai është i fundosur. Për vetë partinë e tij ai është hidhërimi i tanishëm dhe mund të bëhet mbytja e saj. Nga Lista “non grata” atë nuk e heq askush më, edhe ai vetë e di këtë. Mundësia është që të jetë personazhi publik më i rëndësishëm i Shqipërisë që të shpallet “non grata” edhe nga Bashkimi Evropian dhe askush nuk ka pse çuditet kur gongu të bjerë edhe në Bruksel. Por, më parë se të bjerë atje, ku ende askush nuk i ka dhënë një mbështetje, edhe më të afërtit e tij, (për çudi ka heshtur edhe Doris Pack) vetë krijesa e tij duhet ta ndajë fatin: ose me të dhe të humbur të gjithë, ose pa të dhe të ndreqet ajo që mund të ndreqet.

Fitorja e Bashës është hidhësirë. Nuk mund të mbrohet ia pambrojtshmi. Ndarja me të është jetike, jo thjeshtë për një njeri, që tashmë ka marrë dënimin më të rëndë si minues i demokracisë, por për vetë opozitën.

Një opozitë që ka flamur dyshen Meta – Berisha, rreth të cilëve sorollaten figura si Kryemadhi, Vasili dhe një qerthull të gardës së vjetër, është e humbur, e pashpresë dhe refuzuese për shumicën e popullsisë.

Mesazhi i 25 prillit nga njerëzit ishte i qartë dhe pakthim. Kryemadhi  ka humbur në heshtjen e saj, Meta është pa pendët e “shqiponjës”, Berisha në hallin e tij dhe të fëmijëve të tij. Po Basha? Nëse do të ndjekë rrugën e tyre, do të marrë shumë shpejt rrugën për në Holandë, por kjo rrugë nuk është aq e lehtë. Do i duhet të bëjë mirë llogaritë me atë që ka rrjedhur në kaq vite, pasuritë dhe gjithë çfarë ka lënë pas. Njëra dorë, Meta – Berisha, e tërheq atë drejt humnerës, tjetra e fton të jetë lider.

Edhe më fanatikët e PD-së, militantët më të fantaksur të saj do të gëzoheshin nga leçitja e Ilir Metës dhe ndarja me të. Nga ndarja me Berishën, përfundimtare, do të ketë britma, pakënaqësi, revoltë, mosbindje politike, por edhe shansin për një rrugë të re. Krahasimi që i bëri Berisha me Ramiz Alinë, sado tërthorazi, tregon se ai ka besim se do e mundë përsëri, por edhe se, ashtu si dikur, mbi Alinë qëndronte hija e diktaturës së Enverit, mbi Bashën mund të qëndrojë shpata e diktaturës së Saliut.

Një njeri e ka të lehtë të bëjë sikur harron të kaluarën e tij, aferat që kanë rënduar mbi të, dyshimet dhe pikëpyetjet, ngjarjet fatale që e kanë përvëluar këtë vend, por të tjerët nuk ia kanë për borxh të mos dëshmojnë në një çast të duhur. Nëse deri tani nuk është hapur asnjë dosje që ka lidhje me të shkuarën a të tashmen e tij, më tepër se sa realitet, është heshtja politike përmes së cilës ai mund të bëjë zgjedhjen e duhur.

Edi Rama, aktualisht, ka në dorën e tij 77 mandate deputetësh dhe nuk do e ketë të vështirë të shtojë pasuesit e tij parlamentarë. Jo të gjithë janë besnikë ndaj Bashës. Shembulli i Agron Shehajt, të cilin vetë ai, Basha, e vendosi në krye të listës së PD-së në Vlorë, me ose pa shpërblim këtë e dinë ata vetë, dhe pastaj ia lakmoi postin, apo paslista e sezonit të kaluar parlamentar, ku njerëzit që ai vetë, si për t’u tallur i kishte vënë aty dhe që u bënë dishepujt e Ramës, është shembulli tjetër që mund që dëshmon se pushteti është më joshës se sa opozita dhe se, Edi Rama, në sytë e disa pasuesve të tij, është më i dobishëm se sa Lulzim Basha.

Pas më pak se tre muajve gongu do të bjerë furishëm. Ai do të jetë i vetëm përballë Berishës, jo përballë Edi Ramës. Edi Rama i ka mbyllur hesapet me të. Ftesat që i bën për bashkërenditje nuk tregojnë dobësinë e kryeministrit, por forcën e tij. Askush më mirë se sa shefi i opozitës nuk e di se si janë fituar zgjedhjet e 25 prillit dhe as që ka ndër mend të heqë dorë nga fitorja e tij. Në fakt, ai ka filluar të krijojë mendësinë se Bashën e mund sa herë të dojë. Edhe në një mandat të katërt.

Me Berishën dhe Metën nëpër këmbë, me një tufë të emëruarish që mund të ishin askush rreth e rreth vetes, ai do të nisë në shtator betejën e jetës së tij.

Fitorja e tanishme është e hidhur, plot enigma dhe rruga duket e vështirë.

Pas katër viteve, nëse rri në këtë rrugë, nuk do të ketë as fitore të hidhur, vetëm largim pa kthim, duke harruar se mund të pushojë në njërën nga katër vilat që përfitoi gjatë kohës së opozitës së fundit.

Ujërat nuk rrjedhin dy herë në të njëjtat brigje.

——

©Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016.