SHËNIM: Komentet e Dasarës, halli çfarë shkruan apo si shkruan?!

Pak e nga pak Dasara, mbesa e Berishës, po afirmohet si një pasardhëse e denjë e sagës familjare, (nga e jëma), duke ngjyer me pak politikë shpërthimet e moshës. Nuk ka asnjë info deri më tani se ku mund t`i ndrijë ylli i së nesërmes, fjala vjen në shkencë, art, sport apo biznes, pasi angazhimet i ka më shumë të fokusuara tek terreni ku ka qenë e vijon të jetë lojtar – edhe pse i dalë me t`kuqe – gjyshi i saj heroik.

Madje në këtë pikë, saga e Berishajve ia ka kaluar ku e ku asaj të Hoxhës. Kjo e fundit mund të gjallojë në shumë forma, të vetëdijshme apo të pavetëdijshme, si program politik apo si sjellje politike, si kulturë të menduari apo të vepruari, tek të majtë por dhe tek të djathtë bashkë, por të paktën, nga familja, përveç zërit të mekur të së vesë, askush tjetër nuk ka bzajtur gjithë këto vite. Fëmijët, nipërit e mbesat e ish-diktatorit, vijojnë jetën e tyre normale, larg çdo ngacmimi sado të vogël me  të kaluarën e njeriut të tyre, të paktën në publik.

Ndërsa ndryshe ndodh me Berishajt: për ca vite, ishte vetëm ai. Më pas u shtuan dhe të tjerë, që tashmë formojnë një kor, me solist atë vetë. Dasara është zëthi më i ri këtij kori, që së fundi, ka denoncuar në FB skuthllëkun e Fevziut, që sipas saj është njeriu që i lëpihet çdo pushteti. Pa u marrë shumë me zemërimin e saj ndaj drejtuesit të Opinion-it, ku lajmi mund të jetë vetëm fakti se, nëse Dasara mendon e shprehet kështu, po të njëjtin gjykim fshikullues duhet të ketë për Fevziun edhe pjesa tjetër e familjes, do ia vlente të ndaleshim në ca rreshta tek kualiteti gjuhësor i frazave të saj.

Më ka pëlqyer një lajm i muajve më parë, ku në pak fraza të një postimi në FB të Berishës, ishin kapur një sasi e frikshme gabimesh drejtshkrimore e gramatikore. Dasara është më llahtar në këtë pikë. Sigurisht, njeriu nuk mund t`ia thotë në çdo fushë; diku do shkëlqejë e diku do jetë i zbehtë; diku do ia qullosë e diku do dështojë, por kur ke vendosur të komunikosh me gjindjen e ta kesh këtë komunikim kredo qenësore të afirmimit, më e pakta e domosdoshme do ishte një shqipe e pranueshme në drejtshkrim.

Por si duket, kemi një rast unik, ku ajo që shkruhet, është në përpjestim të drejtë me atë se si shkruhet; që do të thotë se sakatimi i leksikut në të shkruar buron nga leksiku sakat në të menduar.