Ndarja në popuj të llastuar dhe popuj të diferencuar: Tre Aleksandrët, vëllai i madh rus dhe Europa e parimeve me fjalë dhe interesave me vepra

Nga Viktor Malaj 

Botuar në DITA

Nuk janë të shpeshta rastet në histori kur konfliktet midis shteteve lindin nga përpjekja për zbatimin e marrëveshjeve midis tyre. E kundërta është e vërtetë. Përgjithësisht, konfliktet midis shteteve lindin dhe acarohen kur shtetet nuk arrijnë dot të bëjnë marrëveshje për një ose më shumë probleme që iu interesojnë palëve.

Rasti më i fundit, ai i shndërrimit të një konflikti të brendshëm midis një shteti dhe disa shtetasve të vet në një konflikt midis këtij shteti dhe shtetit fqinjë, pra rasti i acarimit Kosovë-Serbi, është shumë domethënës.

Megjithëse i thjeshtë dhe i qartë nga pikëpamja ligjore, konflikti rezulton shumë i thellë dhe domethënës nga pikëpamja politike dhe gjeostrategjike. Qeveritë e dy vendeve fqinje kishin bërë një marrëveshje në vitin 2016 dhe kishin rënë dakord që lëvizjet e automjeteve me targa të njërit shtet do të mund të lejoheshin në shtetin tjetër vetëm pas vendosjes së targave të përkohshme të këtij shteti.

Serbia e kishte zbatuar atë më heret ndërsa Kosova filloi zbatimin e saj kohët e fundit. Një grup politiko-bulevardesk qytetarësh të etnisë serbe në veri të Kosovës nuk ishin dakord me këtë zbatim dhe nisën rebelimin ndaj shtetit “të vet”, pra qeverisë së Kosovës, duke vendosur barrikada në rrugë dhe duke sulmuar e djegur zyrat e regjistrimit të automjeteve në Zubin Patok dhe Zveçan.

Akte të tilla konsiderohen kriminale në të gjithë botën, perëndimore e lindore, dhe, rrjedhimisht mbetet detyrë dhe e drejtë e çdo qeverie përkatëse të përdor të gjitha mjetet kushtetuese për rivendosjen e rendit dhe zbatimin e ligjshmërisë. Mirëpo disa qytetarë serbë të Kosovës nuk njohin as ligjet dhe as vetë shtetin e Kosovës, megjithëse ky i fundit, çuditërisht dhe paradoksalisht, i ka llastuar për një kohë të gjatë duke iu paguar shpenzimet e energjisë elektrike dhe ujit (!?).

Nëse llastimi i qeverisë kosovare nuk i ka zbutur, propaganda, financimet dhe mjetet e tjera të përdorura nga qeveria e vendit fqinj, Serbisë, i ka inkurajuar dhe shndërruar në kontingjent të gatshëm kamikazësh për interesat e Serbisë dhe më tutje.

Duke pasur parasysh sa më sipër, konflikti në fjalë ishte një konflikt midis një shteti sovran dhe disa shtetasve të tij që, për të mos iu bindur ligjit, përdorin dhunën si shenjë mospajtimi dhe kundërshtimi. Meqënëse shtetasit ligjshkelës janë qytetarë të Kosovës, por që i përkasin etnisë serbe, shteti serb do të kishte të drejtë të ngrinte zërin në të gjitha institucionet ndërkombëtare ku bën pjesë, nëse vërtetë beson se po iu shkelen të drejtat dhe po dhunohen në kundërshtim me konventat ndërkombëtare përkatëse.

Meqënëse masat e qeverisë së Kosovës ishin thjesht zbatim i marrëveshjes Kosovë-Serbi, qeverisë serbe i kishin rënë argumentet morale dhe juridike për të ngritur zërin, prandaj, pasi nxiti rebelimet e dhunshme të organizuara nga Lista Serbe e Kosovës, filloi të përdorte si pretekst faktin se në veri të Kosovës ku dhunohej rendi dhe ligji u dërguan disa forca policore të shtetit kosovar.

Cili është ai shtet i Evropës apo Amerikës që nuk përdor forcat policore për rivendosjen e rendit dhe neutralizimin e veprimeve të dhunshme e kriminale?! Asnjë.

E mësuar historikisht të jetojë nëpërmjet mosmarrëveshjeve dhe grindjeve me fqinjët, qeveria serbe zgjodhi gjuhën e forcës dhe kërcënimit duke afruar tanke dhe avionë luftarakë pranë kufirit me Kosovën.

Një demonstrim i tillë synonte disa qëllime: nxitjen dhe trimërimin e popullsisë serbe në Kosovë për të mos njohur shtetin e Kosovës dhe për të mos iu bindur atij; përforcimin e dëshmisë se politika serbe nuk e njeh dhe as do ta njohë shtetin kosovar; mbajtjen e Kosovës në pasiguri politike e diplomatike dhe sfidimin e botës perëndimore që mundësoi çlirimin e Kosovës dhe njohu shtetin e saj.

Afrimi i forcave dhe mjeteve ushtarake serbe pranë kufirit me Kosovën dhe prania aty e drejtuesve kryesor të ushtrisë serbe, të shoqëruar nga ambasadori rus në Beograd Aleksandër KarÇenko, të sjellin ndërmend manovrimet ushtarake dhe skenat e prapaskenat diplomatike të viteve 1912-1913 kur u copëtuan vendbanimet shqiptare në Ballkan nga Serbia, me ndihmën e Rusisë dhe të disa shteteve perëndimore. Tani kushtet dhe rrethanat janë në skajet e kundërta të diametrit, por qëllimet dhe dëshirat pansllaviste kanë mbetur të njëjta.

Kryeministri shqiptar, z. Edi Rama pyeste në mënyrë retorike se “Çfarë do ambasadori rus në kufi?”, sikur nuk e dinte se ai kërkonte “thesarin” e s’ëmës. Ambasadorit rus i dukej vetja si mareshali Kutuzov para dy shekujsh, por, ndërsa Kutuzovi drejtonte me sukses ushtrinë mbrojtëse pa i dhënë betejë Napoleonit, ambasadori KarÇenko do që ta nis betejën, ngjashëm me ish-ambasadorin rus Nikolas Hardvig në Beograd në vitet 1909-1914, për të cilin thuhej se ishte “më serb se vetë serbët”.

Prania mendjelehtë dhe qëllimkeqe e diplomatit rus pranë kufirit të një shteti tjetër, i rrethuar nga shtatmadhoria ushtarake serbe dhe tanket e saj të blera në Rusi, është më tepër një karshillëk kundrejt BE-së dhe SHBA-së. I shoqëruar ky karshillëk me pretendimet donkishoteske të disa studiuesve rusë që e shpallin Kosovën “pjesë të Rusisë” dhe, sidomos, me deklaratën qesharake të Ministrisë së Jashtme Ruse që thoshte se “Kosova dëshiron të shtrijë kontrollin në të gjithë territorin e saj, përmes aparatit shtypës të shtetit”, dëshmon se Rusia e sotme politike është ajo që ka qenë historikisht, të paktën kundrejt Ballkanit dhe shqiptarëve.

Një shtet i cili e përdor “aparatin shtypës shtetëror” për të vënë nën kontroll edhe popujt e shtetet e tjerë, përveç të vetit, nuk ka të drejtë as morale, as politike dhe as diplomatike të japë këshilla apo të bëhet gjyqtar i veprimeve të qeverisë kosovare brenda territorit të saj.

Vendosjen e forcave ushtarake pranë kufirit me Kosovën e përshëndeti edhe gjenerali serb me një sy Dragutin Dimçevski, i cili e quajti atë si “mbështetje morale për njerëzit e prekur në Kosovë”, pra “mbështetje morale” me tanke, avionë dhe ushtri (?!). Gjenerali në pension Dimçevski, ish-drejtues i batalioneve të kufirit serb, ndoshta e shikon kufirin serb deri në Durrës, kur, si paraardhësit e tij dikur, pohon se “Kosova është territor i okupuar për mua, por nuk do të qëndrojë kështu gjithmonë”.

Gjenerali serb në pension do të kishte të drejtë sikur të mos ngatërronte kohën e tanishme të foljes “me qenë” (biti) me të shkuarën “ishte” (bio). Nëse politika serbe qëndron gjithmonë në të shkuarën, bota ka mbërritur në të tashmen dhe i shërben së ardhmes.

Politika nacional-shoviniste serbe ka ndryshuar vetëm formën, por jo përmbajtjen. Kryeministri A. Vuçiç tha se “Do të presim 24 orë për të reaguar NATO, ose Serbia do të reagojë”. Pas kësaj ngrefosjeje ballkanike dhe “guximi” të marrë për të na treguar se ai mbetet pasardhës i denjë i Milosheviçit, sikur ne nuk e dimë, shfaqet edhe një mospërfillje kundrejt shtabit politik të Perëndimit, tek i cili ka miqtë e vjetër, ashtu edhe lajkatarët e rinj të Evropës.

Dy Aleksandërve të sipërpërmendur iu shtua edhe një i tretë, në garën për t’u dukur si Aleksandri i Madh i Maqedonisë, i quajturi Aleksander Vulin, Ministri aktual i Brendshëm i Serbisë. Me cinizmin dhe arrogancën e fodullit ballkanik, ai deklaroi se “Për luftën mjafton vetëm një budalla dhe jam i frikësuar se ai budalla ndodhet në Prishtinë dhe emri i tij është Albin Kurti”.

Aleksandri i tretë “i Madh” ka të drejtë. Në Prishtinë ndodhet vërtetë një “budalla” me emrin Albin Kurti i cili kërkon të vihet në jetë një marrëveshje e nënshkruar edhe nga shteti i Aleksandërve, një “budalla” që është burgosur dikur nga shteti i këtyre Aleksandërve, nga babai i tyre shpirtëror e politik dhe, megjithatë, pranon të ulet në tryeza bisedimesh me bijtë moralë të atyre që e persekutuan. Nga ana tjetër, në Beograd gjenden me dhjetëra maskarenj që zbatimin e një marrëveshjeje të firmosur prej vetë atyre e konsiderojnë si shkak për luftë dhe shkelje të të drejtave të pakicave kombëtare.

Këta maskarenj që gjenden në Beograd, siç thotë kolegia ime serbe Jelena, ose janë të marrë, ose krejt të paskrupuj. Unë jam i bindur se ata nuk janë të marrë, por marrin zemër nga vëllai i madh rus dhe nga qendrimet qesharake dhe lajkatare të Evropës së parimeve me fjalë dhe interesave me vepra, e cila bën thirrje për “përmbajtje dhe dialog”.

Çdo të thotë të përmbahesh kundrejt shkelësve të ligjit, dhunuesve të rendit e institucioneve dhe mospërfillësve të shtetit?! Pse Evropa e shumë zërave, shumë gjykimeve dhe shumë qëndrimeve dëshmon të tjera qendrime e reagime kundrejt kategorive të mësipërme antiqytetëruese dhe, nga ana tjetër, këshillon standarde dhe mjete të tjera për “shtetet periferike”?! Si mund të ulesh për dialog me dikë që, jo vetëm s’të njeh, por edhe të kërcënon me ushtri pranë dyerve të tua?!

Si mundet që establishmenti politik i Evropës nuk ia fut “dy këmbët në një këpucë” një qeverie që, edhe pse kërkon të bëhet anëtare e BE-së, vazhdon të ketë dhe shfaqë pretendime territoriale kundrejt shteteve fqinj dhe i kërcënon ata me luftë dhe ushtri?! A nuk e kuptojnë vallë disa politikanë lajkatarë dhe hileqarë evropianoperëndimor se, edhe pasi ta kenë pranuar Serbinë në bashkimin e tyre fluid (të paqëndrueshëm) ajo do të jetë thjesht një “Kalë Troje” i pansllavizmit në Evropë?!

Nuk mund të vihen në një plan si “budallenjtë” që iu përmbahen marrëveshjeve ndërkombëtare ashtu edhe maskarenjtë që përpiqen t’i kthejnë marrëveshjet në mosmarrëveshje dhe në casus belli. Nëse përdoren standarde të dyfishta e shumëfishta për popuj dhe vende të ndryshme, atëherë e Drejta Ndërkombëtare dhe parimet politike të propaganduara shndërrohen në hipokrizi, mashtrim dhe asgjësend.

Ndarja në popuj të llastuar dhe popuj të diferencuar nuk mund t’iu shkojë dhe as mund t’i nderojë propaganduesit e parimeve dhe vënësit e kushtëzimeve “demokratike” të botës.

—–

©Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016