Bedri Islami: “Dorezat e boksit” që kanë veshur Berisha dhe Basha nuk do të hiqen shpejt, por sido që të jetë kjo PD, nuk vlen më, as me njërin e as me tjetrin

Nga Bedri Islami

Ditën e nesërme, 11 dhjetor, do të mblidhet Kuvendi i parë, nga dy të planifikuar, njëri pas tjetrit, i Partisë Demokratike. Pikërisht ai që njihet si rrjedhë e “ Foltores “ Berisha, duke i lënë vendin më pas një tjetri, i njohur si Kuvendi Basha. Nuk ka ndodhur asnjëherë dhe nuk mendoj se mund të ndodhë më një gremisje kaq e thellë në të njëjtën forcë politike, aq më tepër, mes dy njerëzve që deri para pak muajsh ishin si ati me të birin, sa që përgjëroheshin për kokën e njëri-tjetrit.

Tani vija e kuqe është vendosur, shenjat për të gjetur gjuhë të përbashkët nuk duken askund dhe Edi Rama, për herë të tretë e ndjen veten si politikani më me fat në këtë vend.

Si ndodhi e gjithë kjo skizmë politike? A është vërtet gjithçka e shpjeguar në shpalljen e vonuar të Berishës “ non grata” dhe largimin e tij nga grupi parlamentar i opozitës, përmes një vendimi personal të Bashës, duke u mbështetur në alibinë e trysnisë amerikane? Kaq të brishta të kenë qenë marrëdhëniet mes të dyve, Berisha –Basha, sa që me lëkundjen e parë iu vërsulën njëri tjetrit me mllef të pandaluar dhe duke krijuar këtë kaos politik brenda vetes dhe fushë të gjelbër loje për Edi Ramën?

Është e vështirë të mendohet se e gjithë kjo ka ndodhur befasisht dhe se ujërat që rridhnin nën dy politikanët e opozitës ishin kaq të qeta, sa që u turbulluan tejet shpejt dhe pakthyeshëm pas.

“Dorezat e boksit” që  kanë veshur dy palët si duket nuk do të hiqen shpejt, për më tepër janë gjatë kohë të përgatitur.

Sepse jo befasisht mund të akuzosh djalin tënd politik se qëndron pas aferave milionëshe të eurove të zeza, e jo lehtë është të akuzosh atin tënd politik se po ndjek të njëjtën linjë si atë të Vuçiç në veriun e Kosovës. Nuk është e befasishme të akuzosh liderin që ka zgjedhur me duart tuaja dhe e ke vendosur në fron brutalisht se është vegël qorre e qeverisë dhe i lidhur me banda mafioze, ashtu si nuk është e lehtë të akuzosh atin tënd politik, se, e gjithë kjo që po ndodh është të synosh të shpëtosh veten, dërmuar opozitën, duke u bërë vegël e Edi Ramës.

Njëra palë, “ foltorja” nuk e shpall befasisht sovranitetin e partisë, ku duket se prej viteve ka ndjerë se do i vijë dita befasisht, ndërsa pala tjetër, “vula” shpall si mitin final të një fitore mbështetjen te shteti  amerikan.

Pra, pse ndodhi kjo gjendje kaq e beftë, tronditëse për opozitën, që edhe një herë dëshmoi se nuk ka qenë kurrë e reformuar, por e deformuar, dhe, duhet pyetur, kush e bart fajin mbi gjendjen.

Basha është drejtuesi prej më se 8 viteve i opozitës. Faji qëndron tek ai. Ka shumë arsye.

Në tetë vite ai ka humbur gjithnjë dhe kjo është shenja e parë që tregon se i mungon stafi i liderit. Ai është kryetar i PD-së, por nuk është lideri i saj. Nuk ka arritur të bëhet kurrë dhe, si duket , nuk do të bëhet. Pas paraqitjes së tij të hijshme është fshehur shpirti qyqar, zhvatës dhe pritës, i maskuar pas një buzëqeshje të shtirë, ai kurrë nuk ka pasur një vizion të tij për reformimin e partisë. Ashtu si e mori, ashtu edhe, si duket, do e lërë. E vetmja gjë pozitive që bëri, edhe atëherë tinzisht dhe në momentin e fundit, qëndron në largimin e disa figurave të konsumuara politike të opozitës, ish funksionarë të lartë, por edhe atëherë e bëri nga rreziku për fronin e tij, jo për të reformuar një strukturë politike të çartallosur.

Në tetë vite ai ka mbledhur rreth vetes një trupë që nuk i ngjall askujt besim, as atij vetë. Të drejtosh opozitën përmes figurave që herë herë kalojnë në grotesk si Bardhi, Alibeaj, Duma, Salianji, Gjana, do të thotë ta lësh atë pa frymën përcjellëse të liderit, të krijosh rreth vetes një mushk politik , përmes të cilit mund të kacavjerrsh, por nuk mund të ngjitesh.

Basha ndaj Berishës, si do të shkruante Noli, agjëroi 30 ditë dhe në ditën e 31 e çeli ndryshe. Tetë vite Berisha ishte asi i partisë, lideri i domosdoshëm, fryma përcjellëse, e keqja që durohej, meritori dhe njeriu që vendoste. Nën hijen e tij nuk rriten as kastravecët, jo më një lider kallp. Basha duroi deri sa e dinte se ai Berisha ishte shpatulla ku mbështetej dhe ky i fundit ia afronte shpatullën sa herë që ishte e durueshme ngarkesa e tij. Kur u bë e padurueshme, të dyja palët vrapuan të rendnin ku kishin fshehur dorezat e boksit.

Është e habitshme mungesa e frymës që ngjall Basha tek opozitarët. Ka një sondazh të një institucioni evropian që herë pas here monitorin edhe ngjarje të rëndësishme në Shqipëri, si është skizma e tanishme në një sekt partiak, që kurrë nuk e lanë të bëhej parti moderne e serioze.

Në këtë sondazh, organizuar me votues potencialë të opozitës, megjithëse 71 për qind prej tyre janë të bindur se Basha si lider gëzon besimin e SHBA, kundrejt 12 për qind për Berishën – edhe këto me besimin se gjërat do të rregullohen në këtë masë kur Berisha të rimarrë drejtimin e partisë, përsëri, dhe kjo është shenja më e ndjeshme e mosbesimit politik, 72 për qind e bazës zgjedhore, votues potencialë të PD-së , mbështetin Berishën, kundrejt 21 për qind që mbështetin Bashën. 7 për qind të pavendosur. Ndërsa, megjithëse Basha është drejtuesi i porsazgjedhur, mbështetja në strukturat e partisë, që përbëjnë Kuvendin, për të cilin pa grinden, si njëri me vulë e tjetri pa vulë, përsëri 64 për qind mbështetin foltoren, ndërsa 28 për qind linjën e qetë të Bashës, 8 për qind të pavendosur.

Kaq e madhe është “ dashuria” e Bashës për zyrat dhe “hijet” sa që asgjë nuk e lëviz prej aty. Në Kryesi dhe në Këshillin e Përgjithshëm Berisha mbështet nga rreth 32 për qind e tyre, ndërsa Basha në 61 për qind, duke u thelluar në kryesi në 72 për qind pro tij. E megjithatë, e gjithë shpresa e tyre është te procedurat – Basha është mësuar të shpëtojë nga hallet përmes procedurave – si të fshihesh pas gishtit, se vula dhe shenjat dalluese të partisë i kanë ata. Njëjtë si një mbret anglez, i dëbuar nga froni, kur po kalonte La Manshin, hodhi vulën mbretërore në det dhe tha se tani askush nuk mund të jetë më mbret.

Në tetë vite Basha ende nuk ka mundur të krijojë besimin te votuesit e tij se përmes drejtimit të tij PD mund të jetë në qeverisjen e vendit, dhe çuditërisht , ata që besojnë se kjo mund të arrihet përmes “ foltores” janë thuajse tri herë më shumë.

Berisha është njeriu që prej kohe, jo vetëm tani, nuk duhej të ishte në politikën shqiptare. Ndëshkimi i njerëzve të korruptuar të politikës duhej bërë që në fillimet e pluralizmit, por qëndrimi stativ i Bashës, gjithëherë në pritje, i fryrë nga madhështia e fjalëve të tij, pa brumë e pa asnjë ide gjeneruese, kanë sjellë këtë gjendje, të cilën ai tani nuk mund ta ndryshojë.

E mira e opozitës dhe mundësia që qeveria e tanishme t’i vërë gishtin kokës , do të jetë largimi i dy “ gjelave” që janë të të njëjtit “ kotec”, por kjo , si duket është e largët ose e pamundur. Njëri do të ikë. Vizita e zotit Eskobar mund të lëvizë shumë gjëra nëdobi të Bashës, dhe i dërguari i veçantë i Departamentit të Shtetit e bëri të qartë se cilat forca mbështetin, por Bashën nuk e bëjnë dot lider. Koha e tij ka ikur, e ndoshta nuk ka qenë kurrë. Më shumë vlerë e angazhim sjellin statuset dhe analizat e një deputeti, si Bujar Leskaj, publikuar në media apo rrjete sociale, se të gjithë të bërtiturat pa sens, të njëjta të Bashës, apo tonalitetet e bjerrura të Alibeajt apo Dumës, vjegëza të pushtetit të Berishës, që i mori nga hiçi dhe i delegoi në dikastere.

Basha ka përpara luftën e tij.

Berisha ka vënë mbi gjithçka luftën e tij.

Asnjëra nuk është e demokratëve. Do i duhet të zgjedhin të keqen më të vogël, por, ndërsa njëri mund të largohet qetësisht, pas një klithme, tjetri nuk largohet nga kali ku mund ta hipin në 11 dhjetor.