Janusz Bugajski: Nga çfarë ka frikë Putin? Përse po kërkon “garanci për sigurinë” kur as NATO dhe as Ukraina nuk po kërcënojnë territorin rus?

Nga Janusz Bugajski

Botuar në DITA

Paralajmërimet e Vladimir Putin që NATO të tërhiqet nga kufijtë e Rusisë tregojnë frikën e tij nga dështimi, si në Ukrainë ashtu edhe brenda vendit. Pavarësisht pretendimeve të tij, Putini nuk ka frikë nga pushtimi i Rusisë prej NATO-s apo nga sulmet e Ukrainës në territorin rus.

Frika e tij thelbësore është se një Ukrainë e pavarur dhe një ombrellë e NATO-s për sigurinë rajonale në të gjithë Europën Lindore do të ekspozonin dështimin e shtetit rus dhe do të përshpejtonin rënien e regjimit të tij autoritar të korruptuar. Por, në mënyrë paradoksale, një tjetër sulm ndaj Ukrainës do e përshpejtonte këtë proces.

Moska e ka kërcënuar Ukrainën me një pushtim ushtarak edhe më të madh dhe ka grumbulluar dhjetëra mijëra trupa e pajisje sulmi përgjatë kufirit të saj. Njëkohësisht, shqetësimet janë shtuar me ultimatumin dërguar Uashingtonit. Me anë të një thirrjeje të pretenduar si dokument, Moska i ka kërkuar NATO-s të çarmatoset, duke tërhequr trupat e saj nga të gjitha vendet anëtare në vijën e parë; të refuzojë anëtarësimin e çfarëdo vendi tjetër europian, përfshirë Ukrainën dhe Gjeorgjinë; dhe të pranojë sferën e dominimit rus në të gjitha vendet në kufi me Rusinë.
Administrata Biden ka sinjalizuar se do t’i diskutojë këto kërkesa javët e ardhshme, pas konsultimit me aleatët e vet europianë. Bisedimet e nivelit të lartë midis zyrtarëve amerikanë dhe rusë do të mbahen më 10 janar. Shtëpia e Bardhë tashmë është përballë dy zgjedhjeve të vështira: ose të përpiqet të qetësojë Moskën ose të mos lëkundet, pra, të refuzojë ultimatumin e Putinit dhe të listojë kërkesat e veta. Çdo kompromis mbi parimet thelbësore të aleancës së NATO-s thjesht do ta inkurajojë Kremlinin që të kërkonte zmbrapsje të mëtejshme dhe të pretendonte se fitoi ndaj Perëndimit.

Në vend që t’i japë kredibilitet kërcënimeve të Kremlinit, Uashingtoni duhet të përdorë mundësinë e diskutimeve të ardhshme për të treguar solidaritetin, fuqinë dhe vendosmërinë e NATO-s. Gjithashtu, ai ka mundësinë të qartësojë kërkesat e aleatëve ndaj Moskës, përfshi kthimin e Krimesë dhe të gjithë Donbasit në Ukrainë, si dhe heqjen e pranisë kërcënuese ushtarake të Rusisë përgjatë kufijve të vendeve të saj fqinje, përfshi anëtarët dhe partnerët e NATO-s.

Në mënyrë që Perëndimi të këtë ëpërsi gjatë përgatitjes për bisedimet e nivelit të lartë me Moskën, duhet që Ukrainës t’i jepet gjithë fuqia luftarake e nevojshme për ta bërë çdo pushtim rus sa më të dhimbshëm. Për më tepër, mund të bëhen publike sanksionet e rënda në rast se Moska ndërmerr një tjetër sulm ushtarak kundër Ukrainës, ku në listë të përfshihen përjashtimi i plotë i Rusisë nga tregjet financiare dhe një embargo gjithëpërfshirëse ndaj eksportit të naftës dhe gazit rus, çfarë do ta çonte ekonominë e saj drejt falimentimit.

Përse Putini kërkon “garanci për sigurinë” kur as NATO dhe as Ukraina nuk po kërcënojnë territorin rus? Përgjigja është: nevojë e shtuar për sukses ndërkombëtar në një kohë frike në rritje për krizë të brendshme. Pajtimi i popullit me të dhe vijueshmëria e regjimit të tij varen gjithnjë e më shumë nga një politikë e jashtme agresive dhe antiperëndimore, çfarë do të shprehte ndikimin ndërkombëtar të Rusisë. Megjithatë, Putini rrezikon të ketë përllogaritur gabim fuqinë e vet dhe kriza e brendshme do të përshpejtohej nga një disfatë ushtarake në mes të rënies ekonomike, për të cilat Kremlini do të fajësohej gjerësisht. Bllokimi i zgjatur ushtarak në Ukrainë me humbje në rritje për forcat e armatosura të Rusisë mund të mos jetë i zbatueshëm.

Regjimet në Rusi, që humbasin luftëra ose nuk munden t’i fitojnë ato, në një kohë kur janë investuar së tepërmi te fitorja, gjithmonë bien. Një zmbrapsje në një luftë me Ukrainën, duke përfshirë viktima të shumta dhe burime shtetërore të shpërdoruara, do të nxiste luftërat për pushtet dhe revoltat popullore kundër një lidershipi të diskredituar dhe do të nxirrte në pah dështimet e akumuluara të Federatës Ruse. Vlen të përmendet se perandoria cariste ra pas një disfate ushtarake me Japoninë dhe një lufte të tejzgjatur me Gjermaninë perandorake. Bashkimi Sovjetik dhe perandoria e tij e Europës Lindore u shpërbë pas një lufte të dështuar në Afganistan. Fuqia e kredibiliteti i Putinit dhe qëndrueshmëria e Rusisë në formën e saj aktuale territoriale do të ishin viktima të një lufte më përfshirëse me Ukrainën dhe një konfrontimi në rritje me SHBA-në dhe NATO-n.

Arroganca e Putinit jashtë vendit tregon se kushtet ekonomike dhe sociale në Rusi po përkeqësohen dhe se atij mund t’i duhet një tjetër për të shtuar kredibilitetin dhe për të siguruar mbijetesën e vet politike. Në një video-konferencë me Këshillin Presidencial të Rusisë për të Drejtat e Njeriut, së fundmi, gjatë diskutimeve të nxehura, Putini hodhi poshtë propozimin për të lejuar rajonet ruse që nuk duan të jenë më pjesë e shtetit, të ndahen. Ai paralajmëroi për një përsëritje të luftërave të përgjakshme jugosllave dhe pretendoi se kishte 2000 pretendime territoriale brenda Rusisë, të cilat duheshin trajtuar “shumë seriozisht” pasi ato mund ta përçanin shtetin.

Dita 114, Albania
WHAT IS PUTIN AFRAID OF?
Janusz Bugajski, 1 January 2022

Vladimir Putin’s warnings to NATO to retreat from Russia’s borders has exposed his fear of failure, both in Ukraine and domestically. Despite his claims, Putin is not afraid of a NATO invasion of Russia or of Ukrainian attacks on Russian territory. His core fear is that an independent Ukraine and a NATO umbrella for regional security throughout Eastern Europe will expose the failure of the Russian state and precipitate the collapse of his corrupt authoritarian regime. And paradoxically, another attack on Ukraine would accelerate that process.

Moscow has threatened Ukraine with an expanding military invasion and amassed tens of thousands of troops with offensive equipment along its borders. It has simultaneously raised the stakes by issuing an ultimatum to Washington. In a diatribe disguised as a document, Moscow has demanded that NATO disarms itself by pulling out troops from all front-line member states, refuse to provide membership to any other European country, including Ukraine and Georgia, and acknowledge Russia’s sphere of dominance in all countries bordering Russia.

The Biden administration has signaled that it will discuss these demands in the coming weeks after consulting with its European allies. High-level talks between US and Russian officials are to be held on January 10. The White House now faces two stark choices – either to try and appease Moscow or to stand firm, reject Putin’s ultimatum, and issue its own demands. Any compromises on the core principles of the NATO alliance will simply encourage the Kremlin to demand a further retreat and claim a victory over the West.

Instead of giving any credibility to Kremlin threats, Washington must use the opportunity during forthcoming discussions to demonstrate NATO’s solidarity, strength, and resolve. It can also specify Allied demands on Moscow, including returning Crimea and all of Donbas to Ukraine, and removing Russia’s threatening military presence along the borders of all neighboring countries, including NATO members and partners.

To strengthen the Western hand in preparation for high-level talks with Moscow, Ukraine must be provided with all the fire power it needs to make any Russian invasion as painful as possible. Additionally, a list of onerous sanctions against Moscow in the event of another military assault against Ukraine can be made public, including Russia’s full isolation from financial markets and a comprehensive oil and gas embargo of Russia’s exports that will push the economy toward bankruptcy.

Why does Putin want “security guarantees” when neither NATO nor Ukraine are threatening Russian territory? The answer is a growing need for an international success amidst mounting fear of domestic crisis. Public acquiescence and regime survival are increasingly based on an aggressive foreign policy and anti-Westernism to demonstrate Russia’s international influence. However, Putin faces the danger of miscalculating his own power and the domestic crisis will be accelerated by a military defeat amidst economic decline for which the Kremlin will be widely blamed. A prolonged military quagmire in Ukraine with mounting losses for Russia’s armed forces may not be sustainable.

Regimes that lose wars or cannot win them when they have staked so much on victory invariably collapse in Russia. A major setback in a war with Ukraine, involving mounting casualties and wasted state resources, would propel power struggles and popular revolts against a discredited leadership and highlight the accumulated failures of the Russian Federation. It is worth remembering that the Tsarist empire collapsed following a military defeat by Japan and a prolonged war with imperial Germany, and the Soviet Union and its East European empire disintegrated in the wake of a failed war in Afghanistan. Putin’s power and credibility and Russia’s survival in its current territorial form would be the casualty of a broader war with Ukraine and a growing confrontation with the US and NATO.

Putin’s chest-beating abroad indicates that economic and social conditions in Russia are deteriorating and that he may need another foreign escapade to shore up his credibility and ensure his political survival. In a heated recent video conference with Russia’s Presidential Human Rights Council, Putin rejected a proposal to let Russian regions secede if they no longer want to be part of the state. He warned of a repeat of the bloody Yugoslav wars and claimed there were 2,000 territorial claims inside Russia that should be treated “very seriously” as they could rupture the state.