Dimëroj si Zogu i Detit…(Baladë)

E ç’të shkruajmë-e ç’të themi,

tani në muzgun e jetës,

pa dyshim në doré s’e kemi,

formulën e së vërtetës.

 

Se neve jemi poetë,

zili Zoti do na kish,

s’pyetëm né të vërtetë,

në u derdh – a në u prish.

 

Se neve jemi poetë,

muzat me nektar i shkundëm,

s’pyetëm në këtë jetë,

sa fituam dhe sa humbëm!.

 

Dridhet syri ndënë vetull,

dridhet si ky muzg i murmë,

do kuptohet për një shekull,

nëse lamë ndonjë gjurmë.

 

Në mëngjes sa shkrepi drita,

trëndafilja lulëzojë,

kush na desh-i’u shtoftë dita,

kush s’na desh s’ka pse të mos rrojë!

 

Dimëroj si Zog’ i Detit,

pres e pres të vijë pranvera,

se në zemrën e poetit,

s’mbijnë kurrë gjëmba dhe ferra.

 

Dimëroj si Zog’ i Detit,

pres e pres për lulëzimin,

s’mban dot zemra e poetit,

as urrejtjen-as mallkimin.

 

Rëntë bore e më mbuloftë,

nata me qefin të artë,

dashtë Zoti më kuptoftë,

Zoti i Tokës atje lart.

 

Shkrova vargje të magjishme,

se magji kisha në kokë,

dhe në jetën e stuhishme,

vetëm veten pata shok.

 

Vetëm veten pata shok,

shoqe vesën edhe lulen,

dhe kur të jem ndënë tokë,

do ngrihem që t’u përulem.

 

Troku i jetës kurrë s’ndal,

trokon mbi shkëmbinj e gurë:

“Dashuria që ti fal,

dihet qé s’të kthehet kurrë!.”

 

Në stacionet ku u ndala,

dhimbjet-ferr-por s’ulërita,

dashuria që ju fala,

të më kthehej kurrë s’prita.

 

Dhimbjet ferr edhe pelin,

po nuk thashë: “Bo-bo ç’më gjeti!.”,

këto dhimbje pa dyshim,

i duron vetëm poeti.

 

I duron vetëm poeti,

ky vullkan krejt i pashuar,

se poetin zgjodhi Zoti,

në dhimbje për ta provuar.

 

Gjëmojnë në breg të detit,

dhe s’pushojnë kurrë valët,

po ndryshe fati i poetit,

një ditë i mbarojnë fjalët!

 

Një ditë s’do ketë më zgjim,

tek kjo Botë e flamosur,

se edhe mademi im,

është gati në të sosur.

 

Dhjetor 2007-Gusht 2016

 

Botuar në Dita, 9 Gusht 2016