Lamtumirë…
(Baladë dashurie)
S’kam dashur kurrë të të lëndoj,
se të kam dashur sa s’ka më,
po ti më ikën-më largohesh,
dhe unë po iki-po të lë.
S’besoj se do lëndohesh shumë,
ti ende s’di ç’është dashuria,
ndaj s’munde ta kuptoje dot,
prushin e ndjenjave të mia.
Veç bukurisë së pakursyer,
natyra gjë s’të ka dhuruar,
ishe një gonxhe që nuk çele,
u vyshke që pa lulëzuar!
Dhe pse e kam kaq të vështirë,
po të përzë nga zemra ime,
më mirë ndriço si yll i largët,
dhe më dil veç në ëndërrime.
Pas meje do të vijnë të tjerë,
dhe do të puthin puthjen time,
e ti ashtu si dhe me mua,
do shkrihesh nëpër përqafime.
E do t’u thuash-hipokrite,
o-sa të dua s’e them dot,
edhe njëlloj si dhe me mua,
fare më kot do derdhësh lot!
Në sa krevate do të shtrihesh,
dhe do të hiqesh virgjëreshë,
kur i mendoj këto të gjitha,
më vjen të qaj edhe të qesh.
Unë gjer tani isha i nxehur,
nuk e mohoj që prapë të dua,
sikur të puthesh me gjithë botën,
asnjeri s’di të puthë si mua.
Unë vetë jam i lënduar,
e ndofta të lëndova shumë,
kush vallë di të përkëdhelë,
ashtu si përkëdhelja unë!
Megjithatë po të uroj,
u bëfsh prapë yll e lëshofsh nure,
më pas besoj se dhe për mua,
do çelë me gaz një tjetër lule.
Mbi ndjenjën tonë ra dëborë,
gjithçka më tutje është e kot’,
pra lamtumirë-veç lamtumirë,
se mirupafshim s’të them dot!
Prill, 1987
Botuar në Dita, 17 Maj 2017