Dikur në shkurt, kishte vetëm një datë të shënuar: data 10, që i kushtohej përkujtimit të themelimit të organizatës Debatik (djem të bashkuar, anëtarë të ideve komuniste), me ç`rast jepej dhe filmi me të njëjtin titull, që më shumë identifikohej me Colin harakat e të këndshëm, se sa me herozimin e Gencit, Agimit e Merushëes. Më pas, këtij muaji iu shtuan data 14, Dita e të Dashuruarve, Pra Shën Valentini, si dhe 20 shkurti, dita kur u rrëzuar busti i Enver Hoxhës në Sheshin Skënderbej. 14 shkurti, ka marrë përmasat e një feste kombëtare tek ne, si shprehje e një dëshirë për sa më shumë festa, sa më shumë arsye, edhe pse të stisura e plot kotësi, për t`u ndjerë të ngazëllyer, të motivuar për ta shtyrë jetën në këtë mizerje të përgjithshme. Ndërsa 20 shkurti, edhe pse është një datë vitale, nëse i rreferohemi vitit `91, nuk u shndërrua kurrë në frymë. Sepse, kohë pas kohë, u kuptua që ai i cili qe rrëzuar e marrë zvarrë, kishte qenë vërtet vetëm bronx, me shpirtin gjetiu. Shqiptarët janë sot përballë dy ofertave: asaj të 14 shkurtit si thirrje për më shumë dashuri, e të 20 shkurtit si thirrje për rrëzim bijsh të etërve, kupto qeverisë; që nuk ngjajnë në asnjë pikë me njëra tjetrën. Nga do ja mbajnë më shumë?! Një sondazh interesant me sy të lirë pritet këto ditë…. Ermir Hoxha

Patjeter duhet marre shume seriozisht 20 shkurti, ose skenari ogurzi serbo-boshnjako-malazez, qe do te hedhe ne sulm Ali Baba Saliun dhe 40 kriminelt e hajdutet e cetes se tij!
14 shkurtin e duan te dashuruarit dhe nuk e duan hemafrodidet. 20 shkurtin e duan qytetaret e lire dhe nuk e duan social-komunistet.