SHËNIM: Shërbëtor apo padron, kjo është çështja….

Nëse do pyesësh një njeri se çdo dëshironte të ishte në jetë, një shërbëtor apo padron, natyrshëm se do preferonte të dytën. Por vetëm nëse këto dy statuse, merren në një kontekst të pakompromentuar social dhe të pacenuar në konotacionet e tyre të drejtpërdrejta gjuhësore, ku njëra përçon vobektësi e skllavëri e tjetra pasuri e pushtet. Por, siç ofshan nga marazi dhe Safa Ymeri tek ‘Malet me blerim mbuluar’ teksa sheh të ndizen fitilat e një sherrnaje të pritshme në dasmën e djalit për shkak të spicave të lebërve me njëri-tjetrit, kjo politika ngatërron dynjanë! Dhe pyesim: përse në politikë ndryshon çështja dhe të gjithë duan të jenë shërbëtorë?! Po! Në politikë, sipas përkufizimeve klasike të saj paçka llojit të sistemeve të aplikuara, padroni është populli, ndërsa shërbëtorët janë udhëheqësit e saj. Dhe le të rrimë pak në realitetin tonë, meqë ai na dhemb më shumë. Edhe pse teza e njohur është promovuar e vijon të promovohet me të madhe, në realitet shërbëtorët janë padronë e padronët shërbëtorë. Por jo në kuptimin e funksioneve; në kuptimin e përfitimeve. Eshtë e vërtetë se për t`i shërbyer popullit, d.m.th, ‘padronit’, do posedosh disa komoditete të nevojshme, por assesi luks, përfitime e pushtet të panevojshëm, pa llogaritur një arrogancë që nuk përputhet me statusin e një  shërbëtori e skllavi. E kjo bën që ‘padroni’, ta sheh me zili ‘shërbëtorin’ e ta dëshirojë statusin e tij. Dhe mos mendoni se është thjesht një lojë fjalësh. Ky paradoks konotativ gjuhësisht, që më pas ka gjeneruar paradokse sociale në realitet, e shndërron automatikisht gënjeshtarin në njeri të besueshëm e anasjalltas; të padrejtin në të drejtë dhe anasjelltaz; zuzarin në të moralshëm dhe anasjelltas; hajdutin me çizme në të ndershëm e anasjelltas; dhunuesin në paqësor e anasjelltas e kështu me radhë. / E.H.