SHËNIM: A mund të jetë Lazarati një destinacion turistik?!

Sigurinë e shtetasve të saj, Amerika e mat me një tjetër kut, që ndoshta për ne nuk përbën rëndësi, e ndodh të na çudisë, si në rastin e fundit kur Ambasada e Shteteve të Bashkuara  në Tiranë paralajmëroi shtetasit e saj që mos udhëtojnë për në Lazarat. Shumëkush mund të ketë qeshur me vete, a thua se hyrje-daljet e të huajve në Lazarat, janë si ato në një fshati turistik, por që herëpashere aty plas pushka e derdhet gjak. E kundërta: aty nuk ndodh asgjë veç kultivimit të hashashit. Madje është e njëjta mërzi, topitje energjish e parazitizëm deri në humbje të kuptimësisë më normale të ekzistencës, që pothuajse e ndesh në çdo provincë të ndyrë shqiptare. Maksimumi që ndodh aty si pasojë e kultivimit të një bime të ndaluar me ligj, është se një shtëpi, në vend që të ketë një makinë, ka tre; në vend që të ketë dy a tre dhoma, ka gjashtë; në vend që të ketë  një, dy a tre kate, ndodh të ketë dhe katër; e në vend që të ketë dhjetë llampa ndriçuese, ka 20 apo 30 të tilla. Po, ndodh që energjia nuk paguhet, por ama as faturistë nuk ka; e kur ka patur nuk ka ndodhur të jetë rrahur a përzënë nga fshati, por që ka faturuar të paktën afër 50 përqindëshit. Sakaq, nuk sheh lazo të veshur shtrenjtë; aty nuk ka as disko apo pub-e me pronarë që u rëndojnë varëset e florinjta në qafat sa një derr; nuk rrihen nëpër lokale e as përlahen duke luajtur bilardo.  Mund të ndodh kudo, por jo në Lazarat që të ndeshen me thika e dikush të lerë jetën në kalldrëm për një shikim të vëngërt. Për këtë arsye, kreu i Komunës Aliko e banorët në përgjithësi, kanë një të drejtë që janë ndiher të fyer, edhe për faktin se paligjshmëria e Lazaratit, është po e njëjta që e ndesh dhe mu në mes të Tiranës nga plot njerëz me pushtet dhe që karakterizon pothuaj gjithë jetën shqiptare. Por me Lazaratin patjetër duhet bërë diçka. Dhe  nuk do qe e udhës që mu për të veçantat e këtij fshati, ku ngërthehet paligjshmëria dhe normaliteti; flama e drogës e një jetë të qetë e limontike, aty të shihej mundësia e një destinacioni turistik, ndihmuar dhe nga fakti se është afër Gjirokastrës e Sarandës, si pjesë e habitatit turistik të jugut. Ajo sasi të ardhurash prej 10 përqindësh që mbetet në fshat nga kultivimi i kanabisit (pjesa tjetër e të ardhurave është “Lazarati i vërtetë”, ai që nuk mposhtet dot), fare mirë mund të sigurohet nga prurjet turistike. Imagjinojeni: vizitë në truallin e kulitivimit të drogës; dhe qindra turistë që vërviten parcelave, shohin fshatarët se si kujdesen për çdo proçes, se si hedh shtat bima, si korret e amballazhohet më pas; pa do priten e përcillen me bujari nga banorët, do hanë e do pijnë me ta, do flasin e bisedojnë, për të marrë me vete impresione nga më të rrallat, prej një fshati që është pëllëmbë e drogë, por që çuditërisht gjurmë të mafias nuk shihen asgjëkundi. Do ishte një turizëm vërtetë i rrallë!  / E.H.