“Trafikantët e drogës më kujtuan bandën e Xhevdet Mustafës”

Pavarësisht se ngjarja ka ndodhur afro 32 vjet më parë, më 25 shtator të vitit 1982, një nga pjesëmarrësit në kapjen e bandës së Xhevdet Mustafës, ushtaraku Tasi Kolezi, tregon me hollësi gjithë ngjarjen. Në këtë rrëfim për gazetën ‘DITA’, ai rrëfen orët e terrorit dhe se si u shpartallua banda në Rrogozhinë. Fonogrami i Enver Hoxhës dhe urdhri i Kadri Hazbiu. Më pas, Kolezi nuk nguron të bëjë dhe një paralele me ngjarjen e ditëve të fundit në Divjakë, ku kanë gabuar si diversantët e 32 viteve më parë, ashtu dhe trafikantët e 10 majit të këtij viti…

Zoti Tasi, pse vendosët të flisni tani për një histori të shkuar si ajo e Xhevdet Mustafës që ka ndodhur 32 vjet më përpara?

Dua t’u them se si dëshmitar dhe pjesëmarrës i asaj ngjarjeje në shtatorin e vitit 1982 nuk kam folur asnjëherë publikisht. Kam dashur ta harroj, megjithëse mbaj mend me hollësi çdo gjë nga ajo që ndodhi. Mirëpo këto ditët e fundit m’u ngjallën ato kujtime dhe desha t’i tregoj për gazetën ‘DITA’. Pse do thoni ju? Sa dëgjova për një avion të rrëzuar në Divjakë dhe për drogën e kapur aty, thashë: çfarë koincidence! Unë e njoh me pëllëmbë Divjakën, bregdetin, por edhe brendësinë e asaj zone. Jua them me siguri se gjithçka ka qenë e kurdisur si në rastin e parë të Xhevdet Mustafës, ashtu dhe në rastin e tanishëm me drogën. Ndryshojnë vetëm emrat…

Çfarë detyre kishit ju në atë kohë?

Unë kam qenë komandant i forcave vullnetare në trekëndëshin Lushnjë-Divjakë-Rrogozhinë. Të them të drejtën jam ndjerë gjithnjë krenar për atë detyrë dhe për kontributin që kemi dhënë për shpartallimin e asaj bande. Vërtet në atë aksion morën pjesë edhe forca të policisë dhe reparte të specializuara të ushtrisë, por aty u pa qartë se ç’mund të bëjë një popull në gatishmëri. Lajmi i mbërritjes së një grupi diversantësh që kishin për detyrë të eliminonin Enver Hoxhën, në Kongresin e rinisë që do të mbahej disa ditë më vonë. Kjo vuri në alarm forcat ushtarake, të policisë dhe ato vullnetare. E ne, për Enver Hoxhën ishim gati të jepnim jetën në çdo kohë. Sikurse e morëm vesh shumë shpejt, rreth 10 mijë ushtarë dhe rezervistë u mobilizuan duke krijuar gardhin e pakapërcyeshëm për bandën. Gjithashtu morëm vesh se për ardhjen e kësaj bande shteti kishte pasur dijeni shumë kohë para zbarkimit, për këtë kishin ardhur informacione nga agjentura shqiptare jashtë vendit dhe ato u vlerësuan shumë. Nuk dihej me saktësi vendi ku do të zbarkonte, por gatishmëria ishte e lartë që nga Velipoja deri në Vlorë e Sarandë, pra në gjithë vijën bregdetare. Fakt është se diversantët zbarkuan në Divjakë dhe mundën të hynin deri në Rrogozhinë, ku u shpartalluan pas disa orësh. Nuk bëhej shaka me gjëra të tilla. Vigjilencë e gatishmëri numër 1, ditën e natën.

Për atë ngjarje ka shumë tregime nga persona të ndryshëm, pjesëmarrës, ose jo. Kush e drejtonte në fakt operacionin?

Udhëheqja më e lartë e vendit. Na thanë se vetë Enver Hoxha e ndiqte pandërprerje operacionin. Por unë kam parë dhe takuar gjatë atij operacioni ministrin e Mbrojtjes, Kadri Hazbiun dhe ministrin e Brendshëm Hekuiran Isain. Bashkë me ta ishte dhe ish-sekretari i parë i partisë për Durrësin, Muho Asllani. Me ata jam takuar në të dalë të Rrogozhinës në drejtim të Lushnjës, pranë shtëpisë ku edhe u eliminua Xhevdet Mustafa.

Çfarë konkretisht kini parë dhe bërë atë ditë deri sa u eliminua banda?

Për atë ngjarje është shkruar e folur shumë gjatë këtyre viteve pas 1990-s. Secili ka treguar ato që ka parë dhe përjetuar vetë dhe ato janë të vërteta. Unë do të tregoj për pjesën ku kam qenë vetë dëshmitar dhe pjesëmarrës. Me të marrë sinjalin për bandën unë kisha mobilizuar të pesë batalionet që kisha nën komandë. Po para se të shpartallohej banda, ishin vrarë befasisht katër veta nga tanët, një oficer dhe një fashtar ishin vrarë në bregdet, kurse dy të tjerë u vranë tek shtëpia ku qe futur Xhevdet Mustafa. Tre nga këto batalione që drejtoja unë ishin në vijën e dytë të operacionit dhe e kishin rrethuar shtëpinë ku ishte strehuar Xhevdet Mustafa. Ajo shtëpi ndodhet në faqen perëndimore të kodrës. Në majën më të lartë të kodrës ishte një makinë ushtarake me radio transmetuese, brenda së cilës ishin Hekuran Isai, Kadri Hazbiu dhe Muho Asllani. Në një moment më lajmërojnë të paraqitesha te kjo pikë vrojtimi. Aty Kadri Hazbiu më urdhëroi që të rrethoja me forcat e mija shtëpinë ku qëndronte Xhevdeti. Pavarësisht se unë kundërshtova, duke i thënë se forcat vullnetare nuk marrin pjesë në vijën e parë luftarake, por në të dytën dhe kanë funksion mbrojtës, Kadri Hazbiu më urdhëroi: “Zbato urdhrin! Furnizo me fishekë forcat dhe po ndodhi gjë me gratë dhe vajzat, përgjegjësinë do ta mbash ti!”. Unë zbatova urdhrin e ministrit.

Po më tej çfarë ndodhi?

Po afronte perëndimi i diellit. Në këtë kohë, kur ora duhej të ishte 5 pasdite, vjen fonogrami i Enver Hoxhës, i cili thoshte: “Diversanti nesër të mos e shikojë diellin e Shqipërisë”. Ky në fakt ishte urdhër i prerë i Komandantit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura dhe si i tillë u zbatua shumë shpejt. Menjëherë filluan provokimet ndaj Xhevdetit duke qëlluar në drejtim të shtëpisë ku ai ishte i rrethuar. Ish shefi i Brigadës së Tankeve u thotë ministrave që të shembte një pjesë të murit të shtëpisë me tank, duke i garantuar se nuk do t’i gjente gjë dy fëmijët e vegjël që Xhevdeti i mbante peng. Dhe kështu u veprua. Mirëpo sapo tanku goditi murin e shtëpisë, banditi vrau veten. Dy fëmijët dolën përjashta duke thirrur: u vra, u vra. Kështu u mbyll ajo histori. Nga tre veta që kishte banda, një ishte vrarë në Rrogozhinë, një u dorëzua, ndërsa kapua i tyre, Xhevdet Mustafa vrau veten.

Mirëpo, bilanci i të vrarëve është 2 me 4. Pse vranë më shumë diversantët?

Po kjo është e vërtetë. Por unë mund të them se nga tanët që u vranë dy ishin civilë të pafajshëm dhe u vranë befasisht, pabesisht, një në rrugën e plazhit të Divjakës dhe i zoti i shtëpisë ku hyri Xhevdeti dhe ku më pas do të vriste veten. Po kështu befasisht dhe pabesisht u vra dhe një oficer i degës së brendshme në bregdetin e Divjakës, kur filloi të dyshonte pasi pa një peshqir që kishin nderur banditët. Kurse një nënoficer i kontrollit rrugor u vra nga pakujdesia, pasi vajti të shihte të dritarja ku ishte ngujuar Xhevdeti dhe ai e vrau aty për aty. Sidoqoftë, i rëndësishëm ishte shpartallimi i bandës e cila për mendimin tim gaboi në disa aspekte.

Ku gaboi banda, sipas jush?

Unë mendoj se grupi terrorist gaboi në disa raste. Në radhë të parë, kur vrau oficerin në bregdet dhe nuk arriti të fshehë gjurmët e krimit. Gaboi edhe me vrasjen e fshatarit në rrugë. Kur hynë në Rrogozhinë të maskuar dhe deshën të blinin cigare në një klub, duke i lënë 500 lekë të asaj kohe si bakshish. Kamarierja dyshoi dhe lajmëroi policët që ishin në patrullim dhe kështu ata u identifikuan dhe filloi menjëherë ndjekja e tyre.

Tani të kthehemi pak te ngjarja e Divjakës e para disa ditëve ku u rrëzua një avion dhe u kap një sasi e madhe droge?

Sapo e dëgjova këtë lajm, thashë se kjo është një ngjarje e sajuar, është një skenar i planifikuar keq për të implikuar qeverinë me drogën. Unë që e njoh Divjakën ua them me garanci të plotë se aty as nuk janë ulur dhe as nuk janë ngritur kurrë avionë. Të thuash se ishte një aventurë e pilotit italian është pak. Mendoj se trafikantët e drogës e kanë bërë llogaritë gabim dhe i janë futur aventurës pasi dëgjuan Saliun në parlament. Po të ishte e implikuar policia me trafikantët, ata nuk do të ishin kapur. Nuk i ha kush ato pallavra që dëgjojmë përditë nga ata që shkojnë qorrazi pas Saliut. Pra unë mendoj se Saliu ua dha skenarin gati trafikantëve një muaj më përpara dhe ata pa u menduar gjatë e zbatuan atë. Sidoqoftë, kapja e drogës mendoj se është në favor të qeverisë dhe policisë së shtetit dhe zbulon skenarin që kishte bërë Saliu. Por kam besim se e vërteta do të zbardhet nga organet kompetente dhe le të mos flasim më shumë për këtë. Mua kjo ngjarje më nxiti të tregoj historinë e vitit 1982 dhe të tregoj ca gjëra që nuk i kisha thënë kurrë më parë.

Intervistoi Xhevdet Shehu