A ka gisht në fushatën e trazirave në Shqipëri dhe Kosovë shërbimi sekret serb?

Për këdo që ndjek sadopak zhvillimet e fundit në kryeqytetin e Shqipërisë, Tiranë, ai nuk do të mund të befasohej më shumë se nga gjithë ajo që të afrojnë ditët e fundit.

Për çudi, sikur të ketë të njëjtin sinjal, ngjarjet e këtushme po ngjajnë edhe më tej me atë që ndodh në Kosovë, për të mos shkuar më tej, me kohën që është gjetur për të bërë përsheshin politik në viset dhe partitë shqiptare në Maqedoni.

Duket si një paradoks politik, por në të vërtetë shumë ngjarje janë më të thjeshta se sa duken dhe njëkohësisht edhe më të dhimbshme.

Në Tiranë, thuajse çdo ditë, nëpër afërsitë e shkollave, por edhe në ndërtesën e RTSH, vendosen imitime të lëndëve plasëse, herë si një pako e zakonshme, e mbështjellë me një gazetë çfarëdo; herë si një çantë e harruar, ku është i dukshëm një telefon celular mbi to, që të jep gjithë idenë e një shpërthimi që mund të plasë pas pak; policia ndalon me lëndë plasëse disa të rinj nga zona e tritolit, Fushë-Krujë, të cilët kanë me vete edhe flamurin e mitingut të ardhshëm të opozitës, ndërkohë që kjo e fundit paralajmëron për bllokimin e institucioneve.

Zërat “militantë” të PD-së, pasi heshtën në një miting të radhës, disa ditë më parë, duket se tashmë janë futur edhe një herë në linjën e “futjes së turmave në Parlament” etj, linjë e cila, si edhe më parë, ka vetëm një tendencë, anarkinë dhe rrëmujën.

Rifillimi i fushatës është tërësisht i komanduar dhe qëllimi është heqja e frikës nga shteti. Fushata e re me “alarme bombash”, synon ta bëjë shtetin të prekshëm, të zakonshëm, të vdekshëm dhe mbi të gjitha, të poshtërueshëm. Aktorët e fushatës mund të jenë të shumtë, por janë të gjithë me angazhim politik. Ata mund të jenë gardistë të liruar, policë të transferuar, trafikantë droge të prekur nga aksionet anti-drogë, pse jo dhe njerëz të frustruar nga përpjekjet për një disiplinë shtetërore në shoqëri, por komanda e fillimit të fushatës është politike.

Këto ditë u botua një lajm i çuditshëm, me burim shërbimet sekrete serbe, të cilat, pa asnjë lloj droje pohojnë se sot “janë më të fortë se kurrë” në Kosovë dhe në viset shqiptare, qysh nga viti 1999, që ishte edhe viti i dëbimit të tyre.

Në momentin e parë, kur ndjek gjithë këtë zallamahi, mendimi i parë të shkon në pyetjen më normale në botë: Kush përfiton prej saj? Dhe, pa dashur të ndjehem si paranojak: Kush qëndron pas saj?

A ka lidhje ajo që po ndodh aktualisht në gjithë viset shqiptare me investimin shumëvjeçar të shërbimit sekret serb, apo është thjeshtë dëshira e disa njerëzve për të ardhur edhe një herë në pushtet, që përmes hijes së pushtetit të mund të fshehin krimet që kanë bërë? Është e vështirë të besosh se mes së parës dhe së dytës nuk ka lidhje, që herë-herë bëhet më e qartë dhe herë duket sikur ka qëndruar në hije.

Jam i bindur se ata që vendosin tritolet-lojë janë, si zakonisht, mashat e një zjarri të madh që kërkojnë të ndezin. Ata janë bërë pjesë të një skenari për destabilizimin e jetës në një vend, që edhe pa këtë, ka problemet e tij të mëdha. Por, përtej tyre, asgjë nuk është e paqëllimshme.

Le të marrim rastin “Doshi”. Nuk dyshoj se njeriu që e ka më seriozisht këtë, është vetë ai. Por, të duket e çuditshme, kur i gjithë shtabi politik më i lartë i opozitës e ka ditur prej më shumë se tre muajve se po përgatitet një gjë e tillë, ka heshtur dhe ka pritur të ndodhë një vrasje, e cila, megjithëse e supozuar, do u kishte vlejtur shumë më tepër se kjo e sotmja.

Shembuj ka mjaft. Azem Hajdari i vlejti Berishës më shumë i vrarë se sa i gjallë. Kur ishte në jetë ai, Hajdari, qëndronte nën petkun e të gjitha të zezave, kur nuk ishte në jetë ai u bë mishërimi i demokracisë. Tom Doshi, sa ishte pa qenë objekt i politikës, ishte njëri të anatemuarit e opozitës, sa u bë objekt i një çështje të nxehtë, u bë sinomim i opozitës i rrëzimit të shefit të parlamentit nga pushteti.

Rasti “Doshi”, në përkitjen e tij të pazakontë në Kosovë, ku edhe atje problemi nuk ishte i panjohur, por njihej që prej dy vitesh, nuk është një rastësi dhe ajo nuk ka lidhje thjesht e vetëm me zgjedhjet vendore. Ato janë pjesa e dukshme e asaj që ndjehet; e padukshmja është më e thellë se e gjithë kjo.

E vërteta është se shteti serb, përmes lidhjeve të reja dhe të vjetra financiare, është bërë pjesë e ekonomisë në Kosovë dhe në Shqipëri; por, po ashtu, është e vërtetë se, qoftë në Kosovë, qoftë në Tiranë, ka një rigjallërim të atyre që kanë qenë të lidhur jo vetëm shpirtërisht me shërbimin e fshehtë serb.

Ndoshta, edhe largimi i papritur i shefit të shërbimit të inteligjencës së Kosovës, ka lidhje me trysninë që struktura të njohura kanë ushtruar mbi punën e tij, megjithëse ajo nuk ka shkëlqyer.

Kohët e fundit, saktësisht në fillimin e muajit janar, figura të strukturave të fshehta të shërbimit sekret serb kanë vizituar Kosovën, e disa prej tyre edhe Tiranën. Ndonjëri prej tyre ka qenë i shoqëruar edhe me njerëz të botës së biznesit dhe janë paraqitur si të tillë. Në Kosovë është shkuar edhe më tej: gjërat kanë qenë më hapur, sepse edhe rrjeti i tyre është më i shtrirë.

Sipas burimeve të njohura të shërbimeve inteligjente, është bërë e njohur se ky shërbim ka njerëzit e tij në të gjitha forcat politike, në qeveri dhe në botën e biznesit në Kosovë. Tani ky është një sekret publik. Problemi i vetëm është në se ky gjallërim jo i beftë dhe jo i rastësishëm, ka ndikimin e shtrirjen e vet edhe në Shqipëri. Gjërat që po ndodhin, të shtyjnë drejt këtij përfundimi.

Në Shqipëri, por edhe në Kosovë, ne kemi një shërbim të specializuar të inteligjencës, e po ashtu një shërbim të tillë kemi edhe në Forcat e Armatosura. Për vetë natyrën e tyre të punës ata deri tani nuk kanë dhënë asnjë sinjal për ndikimin e shërbimit të fshehtë serb në të gjithë atë që po ndodh në të dy vendet.

Është fakt, i cili nuk do asnjë argument për të qenë i pranuar se, mes gjithë asaj që po ndodh dhe deklaratës së shërbimit të fshehtë serb ka një lidhje, e cila, edhe në mos qoftë e drejtpërdrejtë, është e pranishme.

E drejta e cilësdo opozitë në botë është të protestojë sa të mundet e ku të mundet, të dalë në rrugë dhe të tundë flamurët, të thërrasë dhe të lëshojë zërat për një qeverisje të re. Por e drejta e saj mbaron kur në jetën e njerëzve fillon e futet ndjenja e rrezikut, e krijimit të një mjedisi ku gjithçka mund të ndodhë, edhe nga një pako e vendosur si rastësisht buzë rruge.

Deri tani askush nga opozita nuk është distancuar nga kjo maskaradë, e cila do të lërë gjurmët e saj në psiqikën e fëmijëve. Por, mjerisht, e keqja, ende nuk ka shkuar në fundin e saj. Ajo është ende në përmasën e rritjes. Dhe, duam apo nuk duam duke qenë si dy enë komunikative, ajo që ndodh tek ne, është e pranishme edhe në Kosovë, dhe anasjelltas.