Dëgjuam Tahirin e Didin, ç’thonë Veliaj dhe Ahmetaj?

Ndërhyrja grushthekurt e shtetit në Lazarat, e ka pështjelluar më shumë të ardhmen e afërt e të largët të këtij fshati nammadh. Deri më tani, deklaratat qeveritarëve të rinj, posaçërisht kryeministrit Rama, na vizatuan jo një Lazarat ku shteti ndërhyn më trupa e autoblinda, por që josh me oferta alternative, për ta detyruar fshatarin, në rolin e trafikantit a punëtorit të thjeshtë qoftë, që të heq dorë vetë prej djallo-bimës. Dhe që kjo që po ndodh shton dilemën se ç`ka pas atyre 800 trupave me “kërbaç”, pra ç`lloj “kulaçi” plot aromë e shije?! Thënë më shkoqur: si do të kompensohen ato të ardhura që tek e fundit, mbajnë gjallë sa e sa ekonomi familjare në Gjirokastër e rrethina, vetëm duke qarkulluar?! Cila do jetë e ajo e nesërme që do e vetëdijësojë fshatin se ishin keq kur ishin mirë?! Ndaj, sa ç’është e nevojshme që të dëgjojmë se ç`thotë ministri Tahiri apo kryepolici Didi, po aq e rëndësishme është që të dëgjojmë se ç`thonë ministrat Ahmetaj e Veliaj

Të këqinjtë e Lazaratit

Pakkush e njeh një realitet në Lazarat, atë që thotë shumëçka mbi mënyrën dominante të të menduarit në atë fshat, psikologjisë sunduese, që assesi nuk pranon që aty po ndodh një gjë e keqe me kultivimin e hashashit, të fituarit e të jetuarit me të. Aksioni i fundit në Lazaratit, daton afro 6 vite më parë. Pra, gjatë qeverisjes së PD-së. Në lajme u transmetuan pamje me policë e forca speciale që, siç thuhej në edicione lajmesh, kishin hyrë nëpër parcela, shkulnin e më pas digjnin rrënjë kanabisi. Por nga një banor i atyshëm, besimtar mysliman, më ofrohet një kasetë filmike me xhirime të sa e sa parcelave që nuk ishin prekur, që do të thoshtë pra se aksioni ishte thjesht një truk mediatik. Pamjet denoncuese të gënjeshtrës qeveritare u transmetuan asokohe në TV. Të vetmit që i janë shmangur ritit të kulitivimit të hashashit në Lazarat, që duhet thënë se ka një forcë tërheqëse të jashtëzakonshme, janë besimtarët e rregullt të atij fshati. Ata trajtohen si “dele e zezë”, pikërisht nga fakti se nuk pranojnë të përfshihen në zellin e madh për atë lloj pune, e që mbi të gjithë, e klasifikojnë si haram të ushqyerit e të jetuarit me kultivim e trafikim lëndësh narkotike. Kjo i ka çuar dhe në jo pak përplasje brenda familjeve të tyre. Sakaq, fati e ka dashur që mos jenë më të mjerët e fshatit nga pikëpamja ekonomike. Një pjesë prej tyre janë vërtet parelinj, por jo nga droga.

Legjendat urbane në jugun e thellë

“Nëse nuk do ishte Lazarati, Gjirokastra do ishte e gjitha Dropull, e aty do flitej vetëm greqisht” – është kjo një ndër tezat që ushqen “krenarinë e lazaratasve” mbi rolin dhe pozitën e tyre në rrafshin kombëtar. Do ishte e papranueshme – dhe ashtu është – që teza të tilla të potencohen si serioze në këtë situatë. Por së këndejmi buron ajo legjenda urbane që thotë se droga Lazaratit nuk është veçse një zgjidhje e ardhur nga kushedi se ç`qarqe, të cilat plus fitimit marramendës, kanë për qëllim të ruajnë balancat e fuqisë ekonomike në zonë mes minoritetit dhe pjesës shqiptare. Përndryshe, realitete të ngjashme kultivimi e trafikimi, qoftë dhe të vockla fare, do ishin shfaqur dhe tek fqinjët e minoritetit.

Beteja, në një front apo disa?!

Beteja për të marrë Lazaratin, deri më tani ka pamjen e një shteti të mobilizuar fuqishëm, siç thuhet, të armatosur gjer në dhëmbë, për ta bërë zap fshatin legjendë të kanabisit. Por askush nuk e pranon dhe të gjithë e pohojnë nën zë, se Lazarati, ai i më i keqi, është gjetiu, të paktën në Tiranë. Dhe pyetja shtrohet: Po në fronte të tjera pra, a po ndërhyet?! Nëse deri më tani po shohim “Rambo” që mbajnë të rrethuar fshatin dhe që po përpiqen të mbërthejnë rebelët, a po ka përpjekje dhe gjetiu pra, për të mbërthyer pikat B, C e Ç të trafikut, meqë në pikën A po bëhet nami?! Nëse pas Gate-legjendës, nuk do shohim të dorëzuar a të prangosur dhe “barinj të kollarisur” të kësaj pune, vështirë të besohet se nw ditët, javët e muajt në vijim, do kemi tituj të tillë: Lazarati, fundi i një epoke!

Lazarati, sherrin e ka në paqe!

Kjo që po ndodh në Lazarat ç’prej dy ditësh, sigurisht që nuk do vijojë gjatë. Reagimet me armë, krismat e të shtënat; shteti që skërmit e tregon dhëmbët nga ana tjetër, do kenë kreshendon e tyre e më pas do vijnë në pikën e shuarjes. Ka ndodhur dhe më parë kështu, ndonëse jo në këto përmasa, jo me këtë vendosmëri, jo me këto përbetime për t’i shkuar deri në fund. Lazarati ka dy probleme, që reflektojnë sfidat kryesore të kësaj qeverie: kontrollin mbi territorin dhe ushtrimin e një zejeje të paligjshme. Po ndërsa kontrolli mund të vihet, e prania e shtetit në trajtë polici në këtë fshat të jetë mëse e zakonshme, me zejen a do ndodhë që të ushtrohet më?! Pra, në mëngjeset plot fllade, nën rrezet e lëbyrta të diellit që feksin mbi fshat, a do ketë më banorë të ngeshëm për të kapur shatin e hedhur farën e mbjelljes?! Pra, nuk është halli se ç’po ofron kjo “luftë”, porse çdo ofrojë paqja nesër. Kjo, provokon më tepër kërshëri se çdo e dhënë tjetër që vjen nga fronti i nxehtë.