SHËNIM: Turbodasmat tona….

Për shqiptarët, gushti është dhe muaj dasmash. Sintagma që një martohet dhe 100 tërbohen, është e pranishme në disa linja. Më së pari,  tek njëqindëshja, përfshihen si ata që tërbohen me hir e si ata me pahir. Tek të dytët, janë ata që nuk kanë asnjë lidhje me çiftin që vë kurorë e atë masë njerëzish në delir, por ja që u duhet ta paguajnë çmimin e të jetuarit në një vend, ku liria nuk është vlerë por ndëshkim. Fjala vjen, rrugët nacionale, si dhe ato kryesoret brenda qyteteve, pushtohen nga varganë automjetesh me dasmorë që as nuk duan t`ja dijnë për të drejtën e tjetrin, për lirinë që mos jenë me zorr pjesë e asaj gjurrulldie e kakofonie burrish e klithmash, që e përfshinë përdhunshëm këdo që ndodhet përreth. Po kështu me ahengjet, sidomos ato në qendra urbane, ku qejfi i dikujt që vijon të jetojë virtualisht në katund, ndahet me banorët e lagjes, të cilët nuk gjejnë derman prej një lloj muzike llahtarë, me tekste të tipit ‘Moj rakia bukuroshe’ e vokale të dehura që e spërdredhin zërin në atë fare feje, që të bëjnë të të spërdridhen zorrët në bark.

Dasmat e dikur ishin ndryshe. Në një jetë të varfër, ato përbënin vërtet gazmende, për lagjen a fshatin mbarë. Por, siç thotë dhe një orkestrant i dikurshëm, i cili ka interpretuar me kitarë deri dhe “Let it be’, ‘Smoke on the water’ apo ‘House of the rising sun’ të Animals, mbërritja e “xenërisë” në dasmat tona, me të cilat u moleps kryesisht Shqipëria e mesme, (ndikuar nga hiti i tmerrshëm ‘Te katër rrugët e Shijakut’), i rrënoi krejtësisht ato, duke iu dhënë një shije fërgese të prishur, sidomos për ata që i përkasin njëqindëshes së viktimizuar me pahir. / E.H.