Rama nuk duhet të shkojë në Beograd

Zoti Rama, nëse shkoni në Beograd, na poshtëroni të gjithëve – shkruante dje një komentues online poshtë një shënimi mbi debatin nëse kryeministri shqiptar duhet ta bëjë apo ta anulojë vizitën e paralajmëruar përpara ndeshjes së futbollit Serbi-Shqipëri. Kam pritur që këtë frazë ta gjej të artikuluar edhe në shkrimet e analistëve apo të intelektualëve të cilëve iu jepet hapësirë në media.

E kam hasur tek tuk, por e thënë më shumë si një opsion i vakët, për t’u marrë në konsideratë, por kishte edhe prej atyre që kryeministrit tonë i këshillonin të kundërtën. Disa analistë mendojnë se edhe mbas asaj që ndodhi në Beograd, kryeministri shqiptar gjithsesi duhet të mos e anulojë vizitën e atjeshme, që të shkojë e t’ua thotë në sy çfarë mendon për ta! Unë e kuptoj mirë se secili që shkruan, shpreh mendimin personal, por janë disa momente, si ky me të cilin përballemi sot, ku gjuha e opsioneve dhe “super-stili” nuk i shërbejnë aspak situatës.

Është e vërtetë që vizita është planifikuar muaj më parë, kur nuk ishte parashikuar se çfarë do të ndodhte më pas. Marrëdhëniet Shqipëri-Serbi para ndeshjes dhe pas ndeshjes, janë dy gjëra të ndryshme tashmë. Por unë i shpreh me bindje kryeministrit të vendit tim dhe nuk kam as pikëpyetjen dhe as dilemën më të vogël, dëshirën dhe vullnetin (mendoj edhe të shumicës së shqiptarëve) se ai nuk duhet të shkojë në Beograd tani.

Në fjalimin e tij para kancelares Merkel, muaj më parë, teksa i referohej Ballkanit, Rama tha: “Një rajon i njohur për luftë, gjenocid, spastrim etnik, tashmë është duke marrë hapat e nevojshëm për një të ardhme më të mirë dhe më të begatë.” Ndeshja e futbollit, shërbeu ndër të tjera sidomos për të nxjerrë një konkluzion shumë të rëndësishëm: Shqipëria në fakt po bën çmos që rajoni të jetojë në fqinjësi të mirë, por Serbia jo.

Beogradi zyrtar kishte të gjitha mundësitë që ngjarjen e shëmtuar të futbollit, ta izolonte brenda atij stadiumi dhe të fajësonte publikun si tifozë të çmendur që në disa momente nuk dinë ç’bëjnë dhe shprehja “vritini shqiptarët” , të etiketohej prej tyre, si pjellë e disa mendjeve të sëmura, pavarësisht se ata ishin disa mijëra në fakt që e artikulonin në kor. Kjo deklaratë do shërbente për të ulur gjakrat dhe për t’i lënë rrugë të lirë gjuhës diplomatike me të cilën Rama do komunikonte në vizitën e ardhshme në Serbi.

Por jo! Edhe zyrtarët më të rëndësishëm të Serbisë, u kthyen menjëherë në zgjatimin e frikshëm të tifozerisë histerike të vendit të tyre. Pavarësisht se i kemi lexuar pafund në media dhe gati gati nuk iu kemi besuar syve, ia vlen që t’i citojmë përsëri. Kryeministri i Serbisë Aleksandër Vuçiç tha: “Incidentet në stadium kërkonin të preknin nderin tonë, por ne e shpëtuam atë (kuptohet me stola kokës). Unë mund të takohem dhe të shikohem me këdo në sy, por a mund të më takojnë ata mua?”!!!!!

Ndërsa deklarata tjetër bombë, vjen nga presidenti i Serbisë Timoslav Nikoliç: “Dënoj incidentin e ndeshjes dhe kjo është vërejtja e fundit, sepse në të ardhmen mund të ketë pasoja në njerëz”.

Dhe mbasi bën këtë kërcënim të pastër për vrasje (sikur nuk mjaftojnë ato në luftën e Kosovës), vazhdon më pas: “Shqipërisë do t’i duhen dekada që të bëhet vend normal (pra nënkupto, ne shqiptarët jemi njerëz anormalë sipas presidentit serb!!!). Mbas këtyre deklaratave të bëra nga krerët më të lartë të shtetit të Serbisë, jo vetëm unë, por secili prej nesh e kupton mirë se nuk kemi të bëjmë me një gjuhë që erdhi si pasojë e një incidenti nga një ndeshje futbolli, por falë këtij incidenti, ata larguan maskat diplomatike dhe hipokrite, dhe u treguan të sinqertë për atë se çfarë mendojnë dhe ndjejnë për shqiptarët. Pra e thënë troç, populli serb na urren dhe kjo u duk në stadium dhe drejtuesit e shtetit na urrejnë dhe kjo u duk nga deklaratat e tyre zyrtare. Mbas kësaj a ka kuptim që kryeministri ynë të shkojë në vizitë zyrtare në Beograd? Si mund të tingëllojë në këto rrethana kërkesa që i bëjnë Ramës shqiptarët e Preshëvës të cilët i kanë kërkuar që të bëjë presion ndaj Beogradit që Shqiptarët në Luginën e Preshevës të mos trajtohen në atë formë që janë trajtuar deri më tani? A nuk duket në këto momente kjo kërkesë, një luks i tepërt për serbët?

Të gjithë e dimë se Shqipëria tashmë ka një axhendë europiane dhe kontributi që ne duhet të japim edhe jashtë kufinjve tanë, është shumë i çmuar. Por si ka mundësi që këtë gjë na e kërkojnë me kaq insistim ne, ndërkohë që në gjithë historinë tonë si komb, ne kurrë nuk i kemi rënë në qafë askujt, vetëm të tjerët na kanë pushtuar, plaçkitur e vrarë. Edhe deklarata zyrtare e Bashkimit Europian për ngjarjen e Beogradit, ishte tejet zhgënjyese dhe aspak në anën e viktimës, që jemi ne. Kjo bëri që shumë intelektualë shqiptarë, të reagonin menjëherë në gjuhën angleze në rrjetet sociale, ku shprehej zhgënjimi kolektiv edhe ndaj BE-së, me qëndrimin që mbajti. E kam vlerësuar shumë atë nisëm, dhe ata intelektualë të përgjegjshëm më janë dukur si delegacioni shqiptar në BE, më përfaqësuesi që mund të kemi patur ndonjëherë (ndonëse virtual).

Unë mendoj që ngjarja e futbollit në Beograd më mirë që mori atë rrjedhë. Ajo ishte një mësim i madh për ne, për të kuptuar se mbase ka ardhur koha që ne si shtet, por edhe si komb, duhet të kemi një qasje tjeter ndaj botës. Edhe pse jemi një vend i vogël, i vuajtuar dhe akoma mjaft i varfër, të gjitha këto nuk na pengojnë që të jemi dinjitozë dhe krenarë në sytë e botës. Në këtë mënyrë edhe Ashton do ishte menduar dy herë para se të mbante atë qëndrim.

Të zgjedhurit tanë nuk duhet të shkojnë në Europë vetëm për të marrë detyrat e shtëpisë, por edhe për të treguar vlerat tona, fisnikërinë tonë. Ndërsa përsa i përket fatit të marrëdhënieve me Serbinë, mendoj se nuk mjafton ta duam vetëm ne këtë marrëdhënie. Sepse kur presidenti i atij vendi na fyen të gjithëve si njerëz anormalë, si do të paraqitet Rama atje, si përfaqësuesi i anormalëve? Prandaj them se duke shkuar atje në këtë klimë, ai jo vetëm që nuk do arrijë të prodhojë asgjë të mirë në nivel diplomatik, por do përligjë sharjet e serbëve. Kryeministri shqiptar duhet të na mbrojë dinjitetin, duke i vënë kushte shtetit serb.

“Pra ne duam që të kemi marrëdhënie të mira me ju, por si fillim duhet të na kërkoni ndjesë për çfarë bëtë dhe çfarë thatë për popullin tim”. Ky do ishte një fillim i mbarë i një marrëdhënieje të shëndetshme.