Vizita e Papa Françeskut në Shqipëri këtë javë ishte moment kyç në historinë e vendit tim. Por, më shumë se kaq, ishte një mesazh i fuqishëm për botën. Së pari, sepse ai zgjodhi një nga vendet më të varfra të Europës për të filluar turneun europian. Së dyti, dhe më e rëndësishmja, ai zgjodhi një vend ku shumica myslimane bashkëjeton në paqe me të krishterët. Ai erdhi, një udhëheqës shpirtëror universal dhe flamurmbajtës i përpjekjes njerëzore kundër paragjykimeve dhe ndarjes së njerëzve në bazë të besimit, përkatësisë etnike, apo prejardhjes sociale, dhe u prit si nga të krishterët ashtu si dhe myslimanët pa dallim. Kjo është një mrekulli e rrallë në këtë botë gjithnjë e më të trazuar dhe të frikësuar, në të cilën jetojmë.
Jam krenar për imazhin që Shqipëria i prezantoi atij dhe botës, një shembull i qartë i bashkëjetesës ndërfetare. Ishte mjaft domethënëse për ne që ai e filloi këtë seri vizitash në Europë, jo në zemër të Europës, jo në BE, por në Ballkanin Perëndimor. Një rajon i njohur përmes historisë për konflikte, një rajon i cili ka duruar për një shekull luftërat ideologjike, konfliktet etnike, divergjencat fetare, trazirat e përgjakshme kufitare, por që sot është një rajon paqeje dhe bashkëpunimi. Ta mendosh për një moment për atë histori, është të kuptosh se pse ne u ndjemë kaq të emocionuar me vizitën e tij dhe përse sytë e qindra e mijëra të krishterëve dhe myslimanëve u drejtuan në bulevardin e Martirëve. Në Shqipërinë komuniste, klerikët u vranë, kishat u dogjën. Sot liderët e besimeve tona të ndryshme janë një pjesë e rëndësishme e shoqërisë sonë civile, që punojnë së bashku për të mirën e popullit. Mesazhi që i dërgon botës është me rëndësi jetike në këtë kohë.
Sepse, ashtu si Papa Françesku i tha popullit, Lufta e III Botërore tashmë ka filluar. Disa mund të mos jenë dakord. Por ndërsa ai fliste, ofensiva barbare e Shtetit të vetë-vetëquajtur Islamik të Irakut dhe Levantit vazhdoi, duke shkaktuar gjymtim, vrasje, paqëndrueshmëri që kapërcen kufijtë dhe, nëse nuk zgjidhet, nuk do të lërë vend në tokë pa prekur: të gjitha në emër e fesë, një vështrim pervers i një besimi, islamit, të cilin ne e dimë që është paqësor në thelbin e tij të të menduarit dhe qëllimit. Kjo është luftë e qartë nga mënyra se si ata po e ndjekin. Përgjigja jonë duhet të jetë po aq e qartë, sepse na prek të gjithëve. Kur kokat e prera të njerëzve të pafajshëm, – që u ndodhën aty për të ndihmuar të vuajturit, apo për t’i treguar botës se çfarë po ndodh, – janë përdorur si një mesazh për SHBA-në dhe aleatët e saj, ne duhet të shohim këtë luftë si një luftë të ngjashme me atë ndaj një epidemie vdekjeprurëse që përhapet pa dallim kufijsh, konventash, apo rregullash të vendosura nga përvoja e mëparshme. Lufta kundër kësaj murtaje të pështirë që po kërcënon botën tonë, lirinë tonë, të drejtat tona si qenie njerëzore dhe aspiratat tona, si vende me shoqëri demokratike mund të luftohen vetëm së bashku. Pjesë e kësaj lufte është ushtria. Por pjesë e saj është të tregosh fuqinë dhe përfitimet e bashkëjetesës harmonike mes feve, komuniteteve, etnive dhe vendeve. Ne nuk duhet të turpërohemi nga pjesa ushtarake e saj. Ndonjëherë kjo është luftë që sjell paqe.
Papa Françesku vizitoi Shqipërinë në kohën kur shqiptarët, si myslimanë dhe të krishterët, u bashkuan me fqinjët e tjerë në rajon për të nënshkruar një proces historik të filluar më 1999 me bombardimin e Beogradit dhe luftës së guximshme të kryesuar nga Bill Clinton dhe Tony Blair për të ndalur spastrimin etnik të shqiptarëve nga Slobodan Milosheviçi. Veprimet e tyre të luftës i dhanë fund spastrimit etnik, sollën rënien e një diktatori, që solli marrëveshjen e paqes të nënshkruar vitin e kaluar ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, në emër të një të ardhmeje të përbashkët në Bashkimin Evropian. Nga ky udhëkryq, Ati i Shenjë erdhi këtu për t’u folur jo vetëm shqiptarëve, apo popujve të këtij rajoni, por të gjithë Europës për nevojën për të pasur besim dhe unitet dhe për të kapërcyer kufijtë dhe kufizimet e të tashmes në mënyrë që të mbrojmë të ardhmen tonë të përbashkët. Ne shohim tashmë konfliktin që po prek Turqinë dhe shohim shkaqe të përbashkëta. Në dëgjojmë për planet e grupeve terroriste për të nisur sulme drejt objektivave perëndimore dhe shohim një kauzë të përbashkët. Ne dëshmojmë përhapjen e këtij mesazhi dashakeqës të urrejtjes në emër të besimit fetar dhe duhet të shohim një kauzë të përbashkët për ndalimin e kësaj përhapje, si vendet e mëdha ashtu edhe ato të vogla, së bashku. Europa Perëndimore dhe Ballkani perëndimor së bashku. Të krishterë dhe myslimanë të vërtetë, së bashku. Ballkani ka nevojë për Europën ashtu si Europa ka nevojë për Ballkanin.
Kjo është gjithashtu, mendoj unë, një arsye pse Papa erdhi këtu, për të dhënë këtë mesazh. Në të njëjtën kohë shumë vende të pasura europiane janë kthyer në veten e tyre, ata duhet të shohin jashtë, në emër të ndërtimit të një mburoje të përbashkët që do të na mbrojë nga një epidemi që vret sit ë fortin ashtu edhe të dobëtin, të pasurin dhe të varfrin, të paktën nëse nuk qëndrojmë dhe luftojmë së bashku. Këta vrasës kanë treguar se nuk ka thellësi të barbarizmit të tyre, gjë që do të thotë se nuk ka limit në terrorin që ata i shkaktojnë botës sonë. Europa demokratike, duke qenë se lufta e tyre sa vjen e afrohet, duhet të luftojë përsëri jo vetëm me armë, por me forcën e unitetit kundër një fantazie të shfrenuar, kundër njerëzve të cilët duan të na kthejnë në humnerën e errët të mijëvjeçarëve të kaluar. Ne jemi një vend i varfër, por ai që është i gatshëm të luajë pjesën e tij, një pjesë që ne mund të luajmë vetëm në bashkëpunim me të tjerët në Evropë dhe në botë të gjerë. Historia nuk është treguar e mirë me Shqipërinë.
Por ne kemi mësuar prej saj. Kjo ishte e qartë nga mënyra se populli unë erdhi për të parë, dëgjuar dhe festuar me Papa Françeskun. Ai, një lider katolik, kuptoi se Shqipëria meriton respekt për përkatësinë tonë të shprehur njëzëri në botën demokratike si evropianë; ne nuk e meritojmë paragjykimin që ndonjëherë bëhet për vendet myslimane. Shqiptarët duhet të respektohen për të gjithë gjakun dhe vuajtjet, ata e nderuan Krishtërimin, duke i dhënë dyzet martirë të Kishës Katolike vetëm disa dekada më parë, dhe nuk duhet t’i nënshtrohen gjykimit të kotë ose të padrejtë për shkak se ata i luten Allahut në një vend ku Krishtlindjet dhe Bajrami festohen pa frikë. Papa nuk është i vetmi që kuptoi rolin që Ballkani duhet të luajë në sigurimin e paqes dhe prosperitetit për kohët tona. Vizita e tij ndjek hapat historike të marra nga Kancelarja Merkel. Ajo luftoi shumë që Shqipëria të siguronte statusin kandidat. Ajo gjithashtu bashkoi, për herë të parë në fillim të Shtatorit të gjithë liderët e rajonit në një takim në Berlin, për të përcjellë këndvështrimin e saj, përtej bllokimit të politikës së zgjerimit, BE ka për qëllim të sjellë Ballkanin më afër duke ndërtuar ura të reja mbështetje dhe bashkëpunimi. Bota jonë ka nevojë për një lidership përballë kaq shumë sfidave aktuale globale.
Kancelarja Merkel e ka treguar këtë. Ashtu si dhe Papa. Një Kryeministër i Shqipërisë, kurrë nuk do të ketë fuqinë e një kancelareje gjermane, apo popullaritetin e një Pape. Por ne kemi një rol për të luajtur. Ballkani ka një rol të madh për të luajtur. Sfida jonë më e madhe sot është që qëndrojmë larg kësaj epidemie vdekjeprurëse të konfliktit fetar, e cila në këtë rajon do të shkaktonte automatikisht një konflikt etnik dhe të çojë në mosmarrëveshje rreth kufijve të tanishëm të paqes. Kjo është sfida jonë. Por kjo është një sfidë për të gjithë Europën dhe duhet të përballemi së bashku, me kurajë. Angela Merkel dhe Papa kanë shtruar rrugën, të tjerët duhet ta ndjekin. Kjo është një luftë që Europa duhet ta luftojë së bashku.
*Botuar në Huffington Post. Titulli në origjinal, “Në agun e luftës, Papa Françesk përcjell mesazhin vital të bashkimit dhe shpresës”
vetem I ligu ne shpirt se ate ne mendje fale nuk te kupton o Edi Rama
“”Së dyti, dhe më e rëndësishmja, ai zgjodhi një vend ku shumica myslimane bashkëjeton në paqe me të krishterët””” ??????!!!!?????
O Edviiiiiin, shikoje dhe njehere kete fjaline ore se nuk ngjit fare….
Nuk ngjit fare ta thot nje shqiptar i zakonshem dhe jo me nje kryeminister.
Ne rast se ne Shqiperi, perceptimi qytetar do te ishte sipas kesaj shprehje, dmth. sikur Shqiptaret ta percakonin veten si muslyman dhe Kristian dhe ta jetoni jeten si te tille, atehere ti nuk kishe shance te ishe kryeminister………por nuk do te kishte shanse edhe nje bashkejetese kaq normale e harmonike.
Kjo shprehje klishe nuk duhet te zer vend ne fjalorin zyrtar dhe ne ate te zyrtarve te cdo lloj niveli……sepse nuk eshte e vertet..
Se dyti, O Edvin, kur thua “jeton ne paqe me….”, duket se jeta midis komuniteteve ka vetem dy mundesi….. Ose Paqe Ose Lufte!!!!!
O shoku!!!!!
300,000 vende pune, sistemi i drejtesise, zbatimi i ligjit.
Cfare merresh me muhabete hordha pordha.
PAPA DHE SHQIPËRIA
Vizita e Papa Françeskut dje në Shqipëri ishte një ngjarje e veçantë, e cila, për nga rëndësia, mund të krahasohet me atë të Presidentit Xh. W. Bush. Ndonëse Papa nuk ka pushtet politik, pushteti i tij shpirtëror ndikon në qarqet vendimmarrës të politikës së lartë. Me vizitat e tij të studjuara mirë, Papa tërheq vëmendjen e Brukselit dhe të Washingtonit mbi rëndësinë që duhet t’i kushtojnë «x» shteti apo populli, për motive që ai i thekson gjatë vizitës që bën atje. Mirëpo që të jetë efikase mbështetja shpirtërore e morale që jep Papa me vizitat e tij, duhet patjetër që drejtuesit e këtyre shteteve të jenë realisht të preokupuar për të mirën e popullit e të vendit të tyre. A mund të thuhet kjo gjë për politikanët shqiptarë pozitë- «opozitë»?
Dje në Tiranë, gjatë meshës së posaçme, Papa Françesku i lutej Zotit të bekonte Shqipërinë e martirizuar nga vetë Kriminelët Shqiptarë, pasardhësit e denjë të të cilëve krekoseshin në rreshtin e parë të të pranishmëve «VIP», që nga kryeministri Rama me kabinetin e tij e deri tek veterani i keqbërjes shqiptare, «opozitari» Berisha. Këta vetë kanë një bilanc aq të pasur krimesh e abuzimesh mbi shpatullat e tyre, sa që nuk iu lënë asgjë mangut paraardhësve gjaksorë. Ndërsa Papa lutej për shpirtrat e Martirëve të besimit fetar, fotografitë e të cilëve ishin të ekspozuara jo larg podiumit të tij, i kujtoheshin edhe mijëra viktimat e viteve ’97-’98 që bënë bujë në Vatikan, vrasësit e të cilëve i kishte të kapardisur përballë.
Shenjtëria e Tij e di mirë se lutjet drejtuar Zoti duhet të jenë shumë të sinqerta, për të shpresuar se Krijuesi mund t’i dëgjojë. Por ato nuk mund të ishin kurrë të tilla, gjersa Atit të Shenjtë i duhej të mbyllte sytë përballë Kriminelëve mikpritës në pushtet, për tu lutur për shpirtin e viktimave të baballarëve të tyre. Papa Françesku ishte i ndërgjegjshëm se nëse figurat e shquara të klerit katolik i vrau babai shpirtëror i politikanëve të sotëm shqiptarë, janë këta vetë që i kanë lënë pa varr shumicën e atyre dhe të viktimave të tjera të diktaturës gjakatare. Harbutërinë e politikanëve (anti)shqiptarë, Papa e provoi qysh se shkeli në tokën shqiptare. Kryeministri arrogant vetëm sa i zgjati dorën, sikur po takohej me Gramoz Ruçin, ndërkohë që edhe mbretëresha e Anglisë ia shtrëngon me të dy pëllëmbët e saj dorën Atit të Shenjtë.
E vetmja fjalë që Papa Françesku tha në gjuhën shqipe ishte: «PAQE». Kjo është fjala më e çmuar, për të cilën ka shumë nevojë toka shqiptare, e djegur keqas nga lufta shkatërrimtare e klasave, që po vazhdon sot e gjithë ditën. Por nuk mund të ketë paqe në një tokë të mbjellë me eshtrat e viktimave të pafajshme të diktaturës, kur spektri politik shqiptar uzurpohet nga enveristët që bëjnë komunistin dhe «antikomunistin», kur shtresës antikomuniste i vidhen pronat e privohet nga e drejta e pjesëmarrjes në jetën politike të vendit dhe kur po përgatitet rehabilitimi historik i Kryeterroristit dhe varrmihësit të kombit shqiptar, «Heroit të Popullit» Enver Hoxha. Sikur Papa ta bënte dy muaj më vonë vizitën e tij në Shqipëri, do ta gjente Tiranën të mbushur me portretet e vrasësit të klerikëve katolikë, për shpirtin e të cilëve ai u lut.
Megjithatë lutjet e Papës do ta bëjnë punën e tyre në një drejtim tjetër: të mallëkuar nga Zoti për krimet e tyre 23 vjeçare, neoenveristët shqiptarë në pushtet e në «opozitë» do të vazhdojnë të vrasin njëri-tjetrin, njësoj si paraardhësit e tyre. Vetë i bënë vrasjet e 1997-’98, vetë e vranë Azem Hajdarin, Gramoz Pashkon, Fatmir Xhindin, Kosta Trebickën, fisin Haklaj, viktimat e Gërdecit, ata të 21 janarit, Sokol Olldashin, Artan Santon e sa e sa të tjerë të zhdukur në heshtje. Gjaku kërkon gjak dhe larja e hesapeve midis klaneve rivalë do të vazhdojë nën diktatin e rreptë të mafies kombëtare e ndërkombëtare, që ka uzurpuar kupolën e politikës shqiptare, me miratimin e heshtur të të Mëdhenjve për kompromentimin e së ardhmes së kombit shqiptar, në favor të fqinjëve. Si për ta kthyer në komedi këtë dramë, po rishkruhet historia nga filogreku Paskal Milo, i cili në vitin 2000 vendosi portretin e Enver Hoxhës në sallonin kryesor të Ministrisë së Jashtme, ku ishte vetë ministër. Dhe Shqiptarët flenë gjumë…
KUR HISTORIA KTHEHET NE MASHKULL
“History has not been kind to Albania. But we have learned from it.”
Historia (emer gjinia femerore) nuk ka qene e dashur me Shqiperine. Por ne kemi marre mesim nga ai (ai? kush ai? Historia ne tere gjuhet e botes eshte emer i gjinise femerore!)
Vazhdon ky i trullosur nga mania e madheshtise dhe e pompozitetit te demtoje seriozisht çdo gjase reale te nje pranimi te mundeshem te Shqiperise ne gjirin e modernizmit bashkekohor.
Me lart shkeputa vetem njeren nga dhjetera gabimet jo vetem ortografike por ajo qe eshte me e rendesishme ato kuptimore ne fjali-formimin e ketij publikimi ne Hufftington Post.
Moderatori i faqes online e publikon me kenaqesine cinike te perversit qe shikon abuzimin e nje te mituri dhe nuk derhyn ta shpetoje ate.
Kjo pjelle e poetvrasesit Kristaq Rama, vazhdon te kercenoje boten perendimore pa u terrterruar nga qepallat qerpikerruara, me teorine qesharake te “Shqiperise si faktor determinant” ne luften kunder ISIS ! Dhe e ben me vetebindjen e plote, te forcuar edhe nga bushtrat gjithethrrethuese gjysmemashkullore e gjysmefemerore, me nje stil qe i shembellen me shume “dru me pre” te gollobordasit Shkelqim Cani, se sa te nje dipllomati te kthjellet e inteligjent.
E per tu dukur me “radical chic” pershtjellon ne sallaten “neoVllahore” Papa Françesko-n dhe Merkel-in e Honecker-it te vdekur.
Nje dite para udhetimit per ne vendin tone, Papa Bergoglio, ne Omeline (meshen) e celebruar ne San Giovanni in Laterano ne Rome, me rastin e solemnitetit te Corpus Domini eshte shprehur:
Se ci guardiamo attorno – spiega il Santo Padre nell’omelia – ci accorgiamo che ci sono tante offerte di cibo che non vengono dal Signore e che apparentemente soddisfano di più.
Alcuni si nutrono con il denaro, altri con il successo e la vanità, altri con il potere e l’orgoglio.
Ma il cibo che ci nutre veramente e che ci sazia è soltanto quello che ci dà il Signore! Il cibo che ci offre il Signore è diverso dagli altri, e forse non ci sembra così gustoso come certe vivande che ci offre il mondo. Allora sogniamo altri pasti, come gli ebrei nel deserto i quali rimpiangevano la carne e le cipolle che mangiavano in Egitto, ma dimenticavano che quei pasti li mangiavano alla tavola della schiavitù. Essi, in quei momenti di tentazione, avevano memoria, ma una memoria malata, una memoria selettiva».
A questo punto ognuno di noi, a detta del Papa, può domandarsi: “E io? Dove voglio mangiare? A quale tavola voglio nutrirmi? Alla tavola del Signore? O sogno di mangiare cibi gustosi, ma nella schiavitù? Qual è la mia memoria? Quella del Signore che mi salva, o quella dell’aglio e delle cipolle della schiavitù? Con quale memoria io sazio la mia anima?”.
Proprio da qui è giunta un’ulteriore esortazione a recuperare la memoria e imparare a riconoscere il pane falso che illude e corrompe, perché frutto dell’egoismo, dell’autosufficienza e del peccato: «Vivere l’esperienza della fede – secondo il Pontefice – significa lasciarsi nutrire dal Signore e costruire la propria esistenza non sui beni materiali, ma sulla realtà che non perisce: i doni di Dio, la sua Parola ed il suo Corpo».
“Te rikuperojme memorien – tha nder te tjera Papa – e te mesojme te dallojme buken fallco, qe krijon iluzion e korrupsion, sepse frut i egoizmit, i vetemadheshtimit dhe mekatit.!”
Entuziazmi i prezencës të Papa Françeskut në Shqipëri, duket sikur ka “mbuluar” palaçollëqet e bëra prej politikës e të shtetit shqiptar edhe në këtë ditë historike, por në fakt ato janë shfaqur me zë e me figurë në ekranet e televizioneve. Siç është vepruar në këto 22 vjet, ata që kanë uzurpuar shoqërinë, politikën, shtetin dhe botën mafioze ekonomike financiare, manifestuan tutorizmin dhe nepotizmin total edhe ditën e vizitës së Papa Franceskut. Ajo që ra në sy si një skandal i rëndë e i turpshëm zyrtar, ishte nepotizmi familjar i krerëve të politikës e shtetit edhe në protokollin e nderimit të Papa Françeskut. Po e nisim me fakte nepotizmi, nga pritja në Rinas, ku veç kreut të qeverisë ishin edhe të afërm në dikasterin qëndror dhe aparatin e tij apo zyrat e OJF-ve. Përse duhej të ishte në pritje, p.sh., Ministrja e Kulturës dhe jo Kreu i Parlamentit, apo kreu i Komitetit të Kulteve, kur kjo nuk ishte vizitë kulturore e as turistike, por vizitë zyrtare fetare! Thjeshtë, për të mbetur e preferuara e kryeministrit, në “historinë” e pritjes së Papës. Përse njeërzit e ngushtë të familjarëve, duhej të ishin në takim në dhomën “VIP” në Rinas, për të “sajdisur” Papa Françeskun me “detyrën” e ngarkuar për t’u kujdesur për dhuratën e Kryeministrit e për t’i ofruar atij ujë e kafe (nëse do të dëshironte)? Thjesht, për t’u regjistruar si personazhe në këtë ngjarje historike. Tjetër fakt nepotik nga protokolli zyrtar. Vajza që i dhuroi lulet Papa Françeskut në Rinas, ishte vajza e një deputeteje. Përse duhej të ishte fëmija e një politikaneje e të mos ishte psh., mbesa e një e kleriku të pushkatuar, apo dënuar në burgjet e diktaturës, apo fëmija i një invalidi, minator, sharretari nga Puka, Mirdita, Dibra, Laçi, apo fëmija e një intelektuali, e një punëtori të thjeshtë, apo qoftë edhe e një varfanjaku që “gërmon” mëngjes e darkë nëpër kosha plehrash për bukën e gojës, që nuk japin politikanët mëkatarë që puthën dorën e Papës? Përse psh., vajza që i dha lulet Papa Franceskut të mos ishte vajza e ish-besimtarit pasionant katolik Aleks Nika, vrarë në 21 janar 2011 në sheshin ku Papa përshëndeti dhe bekoi shqiptarët, por duhej të ishte vajza e shtetareje që deklaroi se, Aleks Nikën dhe protestuesit e tjerë të 21 janarit, do t’i varte te palma e Kryeministrisë, në shenjë urrejtje ngaqë protestuan për atë që meshoi Papa: për lirinë, anti-varfërinë dhe padrejtësitë?! Vazhdojmë më tej me fakte të tjera nepotizmi, pjesë e protokollit të pritjes së Papa Françeskut. Në protokollin zyrtar, ishte caktuar që titullin “Qytetar Nderi” dhe “Çelësin” e qytetit të Tiranës në emër të qytetarëve të kryeqytetit, ta dorëzonte Lulzim Basha dhe bashkëshortja. Ndoshta do ishte më e drejtë që përveç Kreut të Bashkisë të ishte edhe Kreu i Këshillit Bashkiak, një “Qytetari Nderi”, apo një qytetari model? Nuk e kemi fjalën, ngaqë e shoqja nuk është shtetase shqiptare, por e kemi fjalën për nepotizmin që u shfaq edhe në të tilla raste. Vazhdojmë më tej. Në pritjen zyrtare të organizuar nga Presidenti i Republikës Bujar Nishani, salla ishte mbushur me njerëz të rrjetës nepotike të politikanëve e shtetarëve, konkretisht me familjarë, shokë e miq të tyre e të ftuarve të tjerë. P.sh, në rreshtin e zyrtarëve të Presidencës, me të cilët Presidenti Nishani bëri pritjen e nderit për Papa Françeskun, ishin futur në protokoll edhe motra, vëllezër, krushq, baxhanakë, kunetër, dhëndurë, mbesa e shokë të zyrtarëve të Presidencës, të cilët nuk janë punonjës të presidencës, por që ishin në pritjen zyrtare! Nepotizmi deri edhe qesharak e banal i shtetit shqiptar në protokollin e nderimit të Papa Françeskut, u manifestua në pritjen e madhe organizuar prej Presidenti Bujar Nishani. Salla, ku u prit Papa Francesku e ku Presidenti mbajti fjalën përshëndetëse, ishte mbushur me politikanë e bashkëshorte të tyre. Kjo është e pranueshme. E papranueshme dhe tallëse për personalitetin e shtetit e të mikut Papa Françesku, ishte fakti që në listën protokollare që kishte mbushur sallën, përveç politikanëve e qeveritarëve ishin edhe familjarë të tyre, deri tek mbesat e nipërit, kunetërit, baxhanakët, ortakë biznesesh, roje të familjeve të ministrave e kryeministrit, shokë e shoqe të fëmijëve të politikanëve e deri tek shoferë ministrash e deputetësh, të futur në protokoll zyrtar, së bashku me gjyshet e gjyshërit. Madje, skandali me pritjen e Atit të Shenjtë, u katandis deri në atë derexhe turpi e banaliteti, sa në protokollin e nderimit ishte përfshirë edhe një nëpunëse e nivelit të ulët, kushërirë e Zonjës së Parë, futur në listën protokollare bashkë me burrin, dajon, xhaxhanë, komshijen, vajzën dhe vjehrrin. Në protokollin Presidencial të pritjes së Papës, ishte përfshirë edhe shefi tenderave në një komunë të Tiranës, edhe sekretarja e një rektori, edhe shoferi i një pronari të medias, edhe punonjësja e shtëpisë e një ministri, edhe katër shokë e shoqe të fëmijëve të Presidentit të Republikës me prindërit e tyre, edhe bashkëjetuesja e një këshilltari të një pushtetari të lartë, edhe shoqe të bashkëshortes së presidentit me familjet e tyre, edhe disa ortakë biznesi ministrash e ish-ministrash dhe deputetësh. Madje, në protokollin e pritjes ishte edhe përfshirë edhe një inspektore tregu ushqimor! Ndërsa përbërja e të ftuarve të ulur në karriget në sheshin “Nënë Tereza”, kishte një nepotizëm total. Çdo ministri e institucion i lartë shtetëror, kishte një numër të caktuar ftesash, por që titullarët ua kishin dhënë familjarëve, bodigardëve e shoferëve të tyre, shokëve e miqve, duke i paraqitur si zyrtarë të lartë të shtetit! Nuk e dimë, se cilët e kanë bërë listën protokollare, por siç e pamë nga transmetimet televizive edhe në nderimin e Papa Françeskut, nepotizmi politik, familjar e shoqëror ishte veprues e fuqiplotë. Kishte nga ata që ishin në avion dhe të tjerë që i prisnin sa zbrisnin në tokë. Ndoshta do ishte mirë që Papës t’i ofrohej për bekimin e tij dhe të mbarë fëmijve, një i porsalindur atë ditë. Kjo ndoshta do ishte edhe më kuptimplote…
Përse p.sh., vajza që i dha lulet Papa Françeskut të mos ishte vajza e ish-besimtarit pasionant katolik Aleks Nika, vrarë në 21 janar 2011 në sheshin, ku Papa përshëndeti dhe bekoi shqiptarët, por duhej të ishte vajza e asaj që deklaroi se, Aleks Nikën dhe protestuesit e tjerë të 21 janarit, do t’i varte tek palma e Kryeministrisë, në shenjë urrejtje ngaqë protestuan për atë që mëshoi Papa: për lirinë dhe anti-varfërinë?! Ndoshta mund të ishte edhe mbesa e një e kleriku të pushkatuar, apo dënuar në burgjet e diktaturës, apo fëmija i një invalidi, minator, sharrëtari
Mesazhi i Papes eshte nje mesazh mjafte kuptim plote per at qe duan ta kuptojne. Disave ketu ne ket mrekulli nuk u vjen mire se me sa duket jan mesuar qe ne vendin ton te percjellin vetem kronika te zeza . Po Po te zeza ashtu sice jen edhe vet ne shpiet te zinje.
Keto mesazhe jan te domosdohsme per ne shqiptaret qe kemi aqe sjhim nevoje per unite ne mes njeri tjetrit.
Armiq tan jan tmerruar nga kjo vizite dhe nga keto mesazhe ake paqedashse qe la Papa.! Sote si rezultat i kesaj vizite syte e botes jen kethyer nga shqiperia. E pikrishte per ket keta mjeranm tmerrohen se shqiperin kerkojn ta mbajne gjithmon te nenshtruar te neperkembur dhe te lozin lloi-lloi sharlatanesh ne to. Keshtu qe keto poshtersira me ket vizite dhe te Anxhel Mekel po marrin funde .Shqiperia sote eshte ne vemendjen e vendeve per te fuqishmne te Evropes.!
Papa,Isis.lufta e trete boterore,theroret e Kishes,Merkel,Obama,lufta qe Evropa duhet ta luftoje se bashku…etj.Bravo Edi,i ke futur te tera ne nje autobus,se thesi eshte i vogel per plaçka kaq globale.Megjithate ju duam te miren
Z Rama pershendetje vizita e papes eshte fale mbeshtetjes amerikane papa erdhi ne shqiperi per te bere suportin e pare moral te vendit ne vendet e bashkimit europian me viziten e tij mesazhi me I forte politik qe ai la eshte se shqiperia eshte vend europian dhe jo mysliman c ka do te thote se idea e shefit me te madh moral oksidental eshte shqiperia ne gjirin e europes duke theksuar edhe nje here SHBA mikut te madh te shteteve te vegjel, lufta qe ke nisur eshte e veshtire per te desistaluar elitat e vjetra post komuniste te cilat duan ta pengojne vendin per te ruajtur privilegjet e vjetra por tani ke nje support te madh SHBA dhe gjithe perendimin suksese.