A DO TË RIKTHEHET PD-JA NË PUSHTET?

I ekzaltuar nga mitingashët e Kuvendit kombëtar, ndoshta ende i pavetëdijshëm se çfarë i ka ndodhur dhe se çfarë do të mund t’i ndodhte, nëse do të kishte në Shqipëri një sistem gjyqësor të përgjegjshëm dhe një qeveri që nuk e ndjen frikën e ndëshkueshmërisë, Berisha bëri parashikimin e tij se PD-ja do të vinte në pushtet para zgjedhjeve lokale, që do të thotë në harkun kohor të një viti. Ndoshta edhe më pak, po të marrësh parasysh se nga zgjedhjet lokale nuk janë larg më shumë se 9 muaj.

Në të vërtetë rikthimin në pushtet ai e kishte menduar shumë më herët, pasi dinte dy gjëra: Vendin ai po e linte në një katastrofë financiare, e cila, në muajt e vendit të dualizmit të pushtetit kur pala fituese ishte në pritje dhe pala humbëse bënte namin (që do të thotë nga 23 qershori e deri në shtator 2013) e thelloi marramendshëm shpejt, duke e bërë një greminë të llahtarshme, ndoshta më të rrezikshmen dhe më të thepisurën në historinë e shtetit shqiptar. Së dyti, ai e dinte se, pavarësisht se çfarë përrallonte ai për hakmarrjen e të majtëve, këta të fundit kishin qenë gjithnjë liberalë me të dhe me pushtetin e tij, që kishte sjellë mijëra e mijëra viktima, si ndodhi në vitin 1997, i cili kishte vetëm një përgjegjës: Berishën.

Socialistët e asaj kohe, ndoshta edhe nga trysnia e ndërkombëtarëve, dëshmuan se e konceptojnë shtetin si një arë private, ku dëmet që bëhen në të mbjellat e tyre, vetëm ata mund t’i falin, ose, kanë të drejtë t’i falin, pa kërkuar ndëshkimin e askujt. Disa prej tyre, në parlament, pa u bërë syri tërr se po nëpërkëmbin ligjet e shtetit, tërbimit të Berishës i kundërviheshin me ndjenjën e keqardhjes duke i thënë se “Unë të shpëtova nga burgu”, si të ishte shteti malli i tyre.

Se ku i çoi socialistët kjo ndjenjë “tolerance” tashmë dihet, jo vetëm se u ndodhën para grushtit të shtetit të shtatorit 1998, por edhe se , në mesin e parlamentit, ata, dorëlëshuarit e politikës, morën faqshëm paralajmërimin e së ardhmes, këtë herë nga zonja Topalli, që, pa e ulur kokën ndaj mëshirës kristiane, u tha se, “i vetmi gabim i Berishës në vitin 1997 ishte se nuk ju vrau të gjithëve”. Kjo është politika pëdëiste e së djeshmes, kjo është mendësia e së sotmes.

Me këtë mendësi të revanshit të dhunshëm, Berisha projektoi riardhjen në pushtet, dhe sa më shpejt të jetë e mundur, ende pa u hapur të gjithë defterët e pushtetit të tij.

Si duket, “plani A”, që do të thotë risjellja e strategjisë greke të tokës së djegur financiare, tashmë ka dështuar, megjithëse ende jo plotësisht. Jo thjesht se Berisha nuk ia bërë hyzmetin deri në fund; ai shkoi edhe më përtej saj dhe amoku berishian i humnerës është i pranishëm edhe sot në ekonominë tonë. Gropat e mëdha nuk janë mbyllur ende dhe disa po vazhdojnë të thellohen. Ndaj kompanive që punuan në kohën e Berishës ka ende borxhe të pakthyera, në shuma tepër të mëdha, megjithëse edhe ajo që u pagua ishte tepër e lartë; energjia elektrike, pas shitjes së saj për një rimbetje në pushtet, është edhe më e dhimbshme, ajo dalëngadalë po i afrohet shifrës së frikshme prej 160 milionë euro në çdo vit; koncensionet që janë dhënë për shumë vite, si për lotarinë kombëtare, naftën, minierat, kanë në vete klauzola të tilla, anullimi i të cilave do të ishte po ashtu me humbje të pallogaritshme; në Bankën e Shtetit shqiptar del në dritë vetëm maja e ajsbergut të lëvizjeve bankare dhe të përfitimeve; vritet njëri ndër bankierët kryesorë të vendit, përmes së cilit mendohet se kanë lëvizur qindra milionë euro të një klase politike berishiane dhe askush nuk e di se si janë fituar dhe se ku kanë shkuar, duke tharë arkën e financën e shtetit… të gjitha këto ishin parashikuar deri në detaje nga Berisha dhe Bode, të cilët, jo vetëm e dinin humnerën, por edhe e kishin projektuar atë. Pastaj e kishin realizuar, pa ndjerë dhimbje se ikja e valutës së çmuar jashtë vendit mund të mjeronte një gjeneratë të tërë, por si një mundësi për riardhje në pushtet.

Plani “A”, ai grek i Berishës, nuk po dështon vetëm nga zotësia e qeverisjes së sotme. Ajo ka meritën e saj, por më shumë se ajo, janë organizmat e strukturat ndërkombëtare financiare, të cilat, duke mësuar nga shembulli i dhimbshëm grek, nuk duan edhe një paralele ballkanike, e cila, do të zbrazte arkat e saj, por edhe do të thoshte disa dhjetëra mijëra emigrantë më shumë.

Tani Berisha i është rikthyer planit “B”, që në fakt ka qenë gjithnjë edhe plani i tij i vetëm për t’u realizuar. Me përjashtim të vitit 1992, data 22 mars, kur hidhërimi popullor ishte tepër i ndjeshëm dhe i gatshëm për t’i dhënë votën kujtdo që thërriste për ndryshim, ai i ka humbur të gjitha zgjedhjet e tjera. Disa muaj pas 22 marsit 1992, në zgjedhjet e para lokale, ai humbi të gjitha qendrat e mëdha, duke përjashtuar qendrat veriore që ishin bastione të tij; në vitin 1994, duke qenë në pushtet dhe president, ai humbi në mënyrë plebishitare në referendumin për kushtetutën e re që e kthente atë vetë në një mbret të vockël…në vitin 1996 bëri fajin e madh politik, të mbushjes së kutive dhe krijimin e iluzionit pasuror përmes piramidave financiare të mbështetura nga ai… zgjedhje që më pas i ndërroi me rrahjen e burgosjen e opozitës si një Pinoçet i vogël vuçidolas… u rikthye në pushtet nga grindja meskine e së majtës në vitin 2005… e mbeti po nga kjo përçarje meskine deri në 23 qershor 2013.

Plani “B” i Berishës ka kohë që është në mendjen e tij dhe në skicimin që i është bërë nga garda afër tij. Prej kohe njerëz të strukturave policore, të larguar nga puna, që më shumë i shërbenin atij personalisht përmes përgjimeve, ndjekjeve, linçimeve financiare dhe politike, e kanë në mendjen e tyre vazhdimin e skenarit të vitit 1998, ëndërrojnë ende hipjen mbi tanke si atëherë dhe zaptimin e selisë qeveritare.

Që nga dita e ikjes nga pushteti, në çdo thirrje të bërë, që nga bisedat në TV të ndryshëm, në mjediset sociale, ai, Berisha, bën vetëm një thirrje: Ngrihuni, të shporrim këtë qeveri.

Të protestosh është një e drejtë e ligjshme. Mund ta bësh kur të duash, me të drejtë ose pa të drejtë, ditën ose natën, në Tiranë apo në rrethe, në Mamurras apo në Lazarat, ku të duash, por jo si të duash. Mund të demonstrosh sa kohë ke në dispozicion, por brenda një ligjësie të caktuar, që në fund të fundit, vetë e ke vendosur kur ke qenë në pushtet. Berisha e di krejt mirë se asnjë nga socialistët nuk është aq mizor sa ai vetë dhe Basha, që nga dritaret e blinduara të japin urdhër për vrasjen e njerëzve të pafajshëm… apo të hedhin në erë një fshat për një përfitim familjar. Ai ka kohë që i provokon ato, salla e parlamentit ishte vendi i tij i preferuar për të ndezur një sherr. por, kur shefi aktual i qeverisë tha se nuk do të merrej më me të, atëherë duket se e ndjeu se po fikej kandili i sherrit. Thirri në ndihmë një tufë strazimirësh, që si ai, të provokojnë deri në infinit, në pritje që dikush ta rrahë. Sepse ka edhe të tillë që e pranojnë rrahjen si një lezet partiak.

I gjithë ëndërrimi i Berishës është tashmë tek rruga. A do t’i përgjigjet rruga atij? Kjo është një pyetje me përgjigje në të ardhmen, por e rëndësishme është se cilët dhe për çfarë do i përgjigjen. Berisha ka gjithnjë pas vetes një tufë mitingashësh, të zbritur nga kali i pushtetit që janë të gatshëm të bëjnë gjithçka për t’ja hipur përsëri pushtetit. Më së shumti ata janë besnikë të tij, që e kanë ngritur jetën mbi bazën e kësaj besnikërie, paçka se kanë nëpërkëmbur një të ardhme të të tjerëve. Këtë tufë mitingashësh mund ta gjesh edhe në rastin Trebicka, edhe në rastin Olldashi, e nuk është çudi ta gjesh edhe në rastin Konomi, Xhindi, Santo… sepse përpara tyre është një precedent, ai i Izet Haxhisë, informacioni i të cilit nuk është përgënjeshtruar nga askush deri tani, vetëm nga një dyshe familjare, atë e bir Berisha.

Është e frikshme ajo çka mendon të bëjë ai njeri, por nuk do të jetë e frikshme përgjigjja që do i vijë edhe nga vetë njerëzit e tij. Duhet të ketë të mençur në atë grupim politik që lojërat e përgjakura më shumë se dy dekadëshe të një njeriu të çartur pas pushtetit dhe pas pasurisë, t’i duken të tepruara dhe t’u thotë “mjaft”.

Në fund të fundit, njerëzit kanë të drejtën të pyesin: Përse duhet të rivijë Berisha dhe klani i tij në pushtet? Cila është e drejta e tyre qeverisëse, çfarë ngrehinash pozitive kanë lënë pas vetes, mbi të cilat mund të ngrihet një mundësi besimi?

E vështirë të gjesh një prej tyre, ndërkohë mund të gjesh, deri në dritën e diellit, qindra të tjerë që dëshmojnë se, sa më larg të mbahet ai njeri nga pushteti dhe klani rreth tij, aq më i qetë do të jetë ky vend, aq më shumë mund të prosperojë.

Në dy dekadat e fundit e keqja e këtij vendi ka qenë ai, skota rreth tij dhe klani përreth tij. Një njeri që asgjë nuk ka mësuar nga e kaluara e afërt, nuk mund të ngrejë një të ardhme. Por, një e ardhme mund të ngrihet fare mirë, ose shumë më mirë, pa të.