Dikush shumë më shum-i

Fotoja e vajzës së vogël brenda komisariatit të policisë u shfaq e rishfaq në çdo media të shkruar e vizive. Ajo foto na turpëron të gjithëve dhe na sëmbon në zemër të gjithëve. Përpara asaj fotoje duhet të dorëzohemi të gjithë: Ne si shoqëri e pandjeshme, ne si prindër të paaftë dhe ata si policë të papërgjegjshëm që, minimalisht, harrojnë të jenë qytetarë.

Ajo foto më rri para syve edhe kur i mbyll. Sepse, përveçse turpëruese për ne, ishte dhe e dlirë. Po, po, e dlirë.

Një fëmijë i bukur që i sheh jetës së ashpër që e rrethon vetëm gjëra të bukura dhe ndaj i buzëqesh. Sepse ëngjëlli di vetëm të buzëqeshë. Na buzëqesh neve, shoqërisë indiferente, prindërve të paaftë, madje edhe policëve që nuk u menduan dy herë për ta futur në ato ambiente të rënduara nga krimi.

Ajo përsëri buzëqesh çiltër, sepse as që mund ta imagjinojë të keqen që po mundohemi t’i bëjmë të gjithë sëbashku. Sepse për atë, ende bota mundet të jetë vetëm e mirë dhe e bukur, siç është ajo vetë.

E shoh e rishoh atë foto dhe trishtohem me një buzëqeshje të hidhët. Sikur të mundemi ta rikapim fillin sërisht këtu, në këtë moshë, në këtë çiltërsi, në këtë besim tek bota që na rrethon. Sikur të rifillojmë ta shohim botën me syrin e një fëmije. Sikur të mundemi ta transformojmë në një iluzion të bukur që pastaj vjen e bëhet një realitet i bukur, njësoj siç bëri Roberto Benigni i madh tek “La vitta e bella”.

Sepse iluzioni i madh, nëse ndiqet me çdo kusht, mund të kthehet në realitet. Sikur ajo fëmijë, që na vuri në kaq shumë mendime, të mos mundte kurrë ta kuptojë se çfarë u përpoqën t’i bënin, pa e lodhur fare mendjen e vrazhdë për ta kuptuar. Do Zoti mos ta marrë vesh kurrë, por të vazhdojë të buzëqeshë ashtu çiltër e ëmbël, me kukullën në dorën e vogël.

Bekuar qofsh ti moj vajzë e fotografisë dhe mjerë kush përpiqet të të keqpërdorë.

Me siguri i ke bërë të mendohen thellë edhe ata që kanë patur vendin e merituar në atë dhomë të pistë: Kriminelët, prostitutat, mashtruesit, hajdutët…Kushdo nga ne, të rriturit, që mendojmë më parë të vjedhim sesa të punojmë, që mendojmë më parë të mashtrojmë sesa të shtrijmë këmbet sa kemi jorganin, që mendojmë më parë të ushtrojmë forcën sesa të vëmë në punë arsyen, të gjithë ne pra, kemi pak vend të merituar në atë dhomë të pistë.

Po vetëm ti, moj vajzë e vogël jo!

Nuk është për ty ai vend, as si vizitore. Për asnjë lloj arsyeje!

Qoftë për papërgjegjshmërinë ose naivitetin e policëve, qoftë për papërgjegjshmërinë ose djallëzinë e nënës që të merr me vete, qoftë për papërgjegjshmërinë apo verbërinë e strukturave sociale që duhet të monitorojnë këto fenomene. Të paktën fëmijët duhet t’i kursejmë e t’i mbajmë larg nga pasojat e mëkateve tona.

Ne fakt, të vegjlit tanë, janë të vuajturit më të mëdhenj të kësaj shoqërie. Janë ata ëngjëjt-dëshmitarë të pavullnetshëm të barbarive tona. Janë ata “mishi për top” i egoizmit tonë të sëmurë. Janë ata dhimbja e pakuruar e mosvëmendjes dhe dritëshkurtësisë të shoqërisë shqiptare, sot e në shekuj.

I kemi keqpërdorur për vite me rradhë. Madje u kemi përkulur edhe shpinëzën e njomë që në orën 7.30 të mëngjesit me çantën 30 kg mbi supe. Nxënës apo ushtarë? Epo tenderi i librave na kërkonte shumë kg letër. I kemi shpërndarë nëpër rreshta mitingjesh partiake duke u dhënë në vend të lodrave foton e një plakushi të rrjedhur të tribunës e, akoma më shumë, duke i shtyrë përpara gjithë hipokrizi drejt puthjes së plakur të udhëheqësit legjendar dje, apo kryemitingashit sot, duke i bërë kështu të besojnë se jo Santa Claus, por ai plaku i tribunës është plaku i bardhë i përrallave.

Po, të gjithë ne jemi fajtorë.

Të gjithëve duhet të na vrasë ndërgjegjja e të reflektojmë kur shohim atë vogëlushe që buzëqesh pas shiritit të zi që i zë sytë e bukur. Në fakt, ja kemi mbuluar sytë që të mos na sëmbojë shikimi i syve të pafajshëm të saj. Ja kemi mbuluar sytë, duke dashur të mbulojmë turpin tonë. Dikush më shumë e dikush më pak, jemi njësoj fajtorë.

Me përjashtim të “dikujt shumë më shumë” fajtor se ne të gjithë. Ja tek del në deklaratë shtypi ky “dikush shumë më shum-i” për të shprehur indinjatën e zemërimin ndaj mbajtjes së vajzës së vogël në komisariatin e policisë. Reagimi i fortë është i kuptueshëm dhe i detyrueshëm për këdo. Me përjashtim të “dikujt shumë më shum-it”!

Jeni të pabesueshëm, zotërinj, dhe të padenjë për sqimën që kërkon kjo kauzë. Ju keni ende të palarë nga duart, gjakun që përloti sytë e një vajze tjetër të vogël, që me foton e saj të dhimbshme bëri të qajnë sa e sa shqiptarë e joshqiptarë. Ana Ziver Veizi quhet, besoj e mbani mend. Pra, para se të guxoni të shihni foton e vogëlushes brenda komisariatit të policies, lani një herë duart nga gjaku i 21 janarit, gjaku i prindërve të pafajshëm të fëmijëve akoma më të pafajshëm. Pastaj qetësoni gjithashtu më parë shpirtrat e paqetë të Gërdecit. Shkoni tek shtëpia e Zamira Durdajt dhe shikoni portretin e vogëlushit-ëngjëll në murin e shtëpisë së thjeshtë të saj. Nën atë foto, loton ende një nënë që pret drejtësi.

Dhe pastaj, akoma më pastaj, zotërinj, lejojani vetes indinjatën për vogëlushen që qëndroi me nënën e saj për disa orë në komisariatin e policisë. Sepse indinjata është luksi i të vuajturve dhe i të moralshmëve.