Shpalleni “festë kombëtare”

Më në fund, në limitin e shkatërrimit të mandateve, opozita u kthye në parlament, pa hequr dorë nga zhargoni i saj politik dhe duke dëshmuar se në gjithë këto muaj pritjeje dhe bojkoti, ajo as nuk kishte mësuar gjë dhe as nuk kishte ndër mend të mësonte as në të ardhmen. Dështimin e zhvendosjes së parlamentit në një sallë shqupase dhe mentalitetin e vrazhdë të një njeriu të pakundshoq nga e keqja, ata e sollën si një fitore, pa fshehur dot faktin se e gjithë kjo u bë në orën e fundit, kur gongu po binte për shkatërrimin e saj.

Shefi i grupit parlamentar të opozitës, Paloka, ende pa futur këmbë në atë mejhane, që herë pas here bëhet edhe parlament, kërkoi që e gjithë seanca e ditës të quhet një gjë e jashtëzakonshme dhe të mos pajtohet asgjë tjetër, vetëm drafti i një marrëveshjeje, që nuk i bën nder vendit, nuk u bën nder ligjvënësve dhe që u bie ndesh në tri të katërtat e tij, neneve të kushtetutës.

Më bëri përshtypje vërejtja online e një lexuesi të gazetës DITA, i cili, pas kishte lexuar komentin e Palokës, kishte vënë shënimin ironik, “Shpalleni festë kombëtare”. Pa i marrë leje, shënimin e tij e vendosa në krye të kësaj analize, e cila, më shumë se gjithçka tjetër, është vazhdim i këtij mendimi, që më shumë se gjithë sorollatjet e përbashkëta të mazhorancës dhe të pakicës, përcjell mesazhin e shfrimit të njerëzve të zakonshëm, por edhe hiperbolën pas së cilës fshihen njerëzit e politikës.

Përse duhet shpallur “festë kombëtare”?

Në Shqipëri jo pak festa kombëtare janë shpallur mbi hiçin, mbi dëshirën e mangët dhe politike të një njeriu, i cili, herë pas here, pasi ka bërë lëmsh gjithë jetën e vendit, historinë dhe vazhdimësinë e tij, ka futur hundët edhe në festat e kombit, për të bërë edhe aty palaçollëkun e tij.

Por kësaj here, rikthimi plangprishës i opozitës në kund kishte vërtet diçka “historike”.

Opozita kërkoi dhe u vendos që të bëhet dekriminalizimi i parlamentit. Shumica e pranoi, njëlloj sikur të pranonte faktin se ky parlament është i kriminalizuar. Edhe nëse në parlament do të ketë ndonjë deputet që në të shkuarën e tij ka ngjarje kriminale, dhe kjo nuk do të kishte ndodhur për herë të parë vetëm në Shqipëri; përgjithësimi i të gjithë trupës mbi një rast sylesh, nuk do të thotë njollosje e gjithë asaj që quhet mençuria e Shqipërisë, trupa legjislative e saj. Por në të vërtetë, ky është një parlament që ka vend të dekriminalizohet. Dhe në radhë të parë nga vetë krimi brenda opozitës dhe nga bartësit e saj, të cilët, ende me gjurmët e gjakut të pashlyera në duart e tyre, u futën në sallën kuvendore dhe thirrën për vrasje dhe vrasës.

Në parlamentin e Shqipërisë kjo ditë, rikthimi pas bojkotit, duhej cilësuar “festë kombëtare”, sepse njerëzit e krimit të organizuar, deri në vrasje të hapura; njerëzit e tritolit si shpërthyes dhe tritolit politik si dhunues, janë ende aty, në shumë reshta të opozitës dhe shumica e sotme, për fat të keq, as nuk është e zonja t’u tregojë vendin ligjërisht, dhe as të dëshmojë vullnetin e saj për të bërë ligjin mbi krimin. Secili muaj ka datën 21 të tij, jo vetëm muaji janar, por ai i janarit ka veçorinë e tij, vrasjet në mesin e ditës, pas një urdhri gjakftohtë të një deputeti që rri aty dhe hedh helmin mbi gjithë vendin. Kur them se secili muaj ka datën 21, doja të thoja se jo vetëm më 21 janar kanë ndodhur aktet e krimit, por në secilin muaj të qeverisjes pëdëiste, janë shënuar akte të rënda të krimit ekonomik, politik e shoqëror dhe një draft/manifest, i nënshkruar nga një shumicë e madhe parlamentare, nuk mund ta shlyejë këtë. Nëse shumica e sotme qeverisëse, për hatër të konsensusit apo të lodhjes politike ishte e gatshme të pranojë një draft të tillë, kur edhe pas saj, ajo cilësohet vrasëse dhe kriminele, ajo duhet të bëjë sa më parë të ditur se ku fshihet ky krim deputetësh dhe cilat janë hallkat që do të ndërmarrë për dekriminalizimin e parlamentit; kush janë njerëzit që nuk e kanë vendin në atë sallë, pasi janë të mbushur me gjithfarë krimesh, politike e ekonomike, vetjake e familjare; duhet të cilësojë provat që ka siguruar në gjithë këto muaj qeverisje për kërdinë që është bërë mbi shtetin dhe resurset e tij; dhe, më në fund, duke vënë gishtin mbi “i”, të bëjë edhe rregullimet përkatëse.

Në marrëveshjen e nënshkruar dhe të miratuar, pika e dytë e tij detyron grupet parlamentare të zbatojë vendimet e Gjykatës Kushtetuese. Së pari, cili nen i ligjeve në Shqipëri apo i rregullores së parlamentit i lejon njerëzit,qofshin edhe shefa të qeverisë, të mos zbatojnë vendimet e gjykatës Kushtetuese; dhe, së dyti, cili do të jetë qëndrimi i Opozitës ndaj Vendimit të Gjykatës Kushtetuese për ndarjen e re territoriale, të cilin, ende pa u tharë, deklaruan se nuk e njohin dhe se nuk do të jenë pjesë e zgjedhjeve vendore?

Tani, secili shqiptar që ka mend në kokë, që di të arsyetojë, e ka të qartë se 21 janari është vepër e Berishës dhe e Bashës, dhe se, veç diskurseve politike, nuk ka asgjë të re. Dosja e katër të vrarëve po kalbet, së bashku me trupat e të vrarëve dhe tashmë nuk janë të mjaftueshme vizitat e shefit të qeverisë tek vajzat e Aleks Nikës apo rishikimi i lotëve të Anës. Pjesa folklorike mbaroi, ndëshkimi ligjor i deritashëm ishte një farsë, përbetimi i shumicës kur ishte në opozitë se do të zbardhet gjithçka ka mbetur në eter, ndërsa urdhëruesit dhe vrasësit sillen në parlament si hienat apo nëpër blloqet luksoze që kanë bërë buzë detit. Shumica qeverisëse e di këtë fare mirë, ajo e di se me paratë e mafies politike shqiptare po ngrihen oligarki financiare, ajo e di se buzë detit janë vilat e treta apo të katërta të politikanëve të djeshëm, por duke i pasur vilat pranë tyre, heshtin. A mund të bëhet dekriminalizimi i parlamentit , nëse nuk bëhet më parë dekriminalizimi financiar i saj? Nëpër kolltukët parlamentarë, një shumicë e ndjeshme, është pasuruar mbi afera të dyshimta, njëra gjysmë ka akuzuar gjysmën tjetër dhe të gjithë së bashku, ndërsa përbetohen për dekriminalizim, po e fshehin krimin. Dikush nga ndershmëria e tepërt, dikush nga luajalizmi politik, dikush në pritje të favoreve, dikush nga frika. Sepse, po të jetë ndryshe, parlamenti do të duhej të kishte një fillesë ndryshe: Të dëshmojë secili se si e ka vënë pasurinë e tij, shpesh herë përrallore. Ta dëshmojë atë, jo nëpërmjet dhuratave që paskan marrë nga kunetërit e dhëndurët, por nga puna e tyre. Fillimisht ish ministrat , ish shefat e qeverisë, ish gjykatësit, duke pasur një kriter të thjeshtë: sa ke fituar dhe sa është investimi që ke bërë. Dhe askush nuk duhet të ketë frikë nga fjala konfiskim. Sepse nuk do të kishte ngjarë vetëm në Shqipëri, kur pronat e ngritura mbi përfitimet mafioze janë shndërruar në shtëpi për zotërinjtë e zonjat e moshuara, për fëmijët jetimë. Kjo do të ishte shumë më e begatshme se sa vizitat e ministrit Veliaj në pragun e festave.

Parlamenti i Shqipërisë miratoi një draft, të cilin, secila nga palët, do e komentojë sipas llogarisë së vet, duke dëshmuar se edhe një copë letër , asnjëra nuk e sheh në dobinë ose jo të vendit, por në llogarinë e partisë që i përket. Asgjë të jashtëzakonshme drejt së mbarës nuk ka ky draft, i hedhur në letër nga dy europarlamentarë të superlodhur me partitë shqiptare, si me fëmijë mburravecë dhe të pabindur.

Ky është një draft që dëshmoi edhe një herë se në mendimin politik shqiptar ka pak koka të qeta, bindëse dhe që i takojnë së ardhmes; në të kundërtën, ka shumë marrëveshje që e lodhin jetën parlamentare, venë shenjën e barazisë mes së ndershmes dhe krimit, mes shumicës dhe pakicës, dhe se dyert për të ikur përsëri janë të hapura. Nëse kjo nuk ndodhi në seancën e parë të rikthimit, seancat e tjera nuk janë ende larg.

Parlamenti shqiptar, njëra palë duke shpallur tolerancën mbi të drejtën, shumica kjo; dhe pala tjetër duke shpallur harbutërinë mbi logjikën, pakica kjo, bënë edhe një akt tjetër antikushtetues, të lodhshëm dhe që nuk i takon së ardhmes: Ata, së bashku, krijuan një precedent të rrezikshëm në jetën e politikës shqiptare, që edhe pa këtë është drejt asfiksisë.

Prandaj edhe është koha që të shpallet” festë kombëtare”, si një ditë që nuk do të harrohet lehtë, megjithëse do të jetë e pafrytshme. Nuk do të jetë e harrueshme lehtë sepse institucionet iu nënshtruan dhunës dhe sepse dhuna u bë lajtmotiv i një opozite që është e mbarsur me dhunë dhe që pjell vetëm dhunë. Do të jetë e pafrytshme, sepse do të ketë njerëz me mend në të ardhmen që do të thotë: Hiqni dorë nga këto budallallëqe.