Muharrem Xhafa: Çfarë di unë për Ramizin, Saliun dhe krijimin e PD

Në debatin e hapur ditët e fundit dhe në diskutimet që po bëhen lidhur me të vërtetat e lëvizjes studentore të dhjetorit 1990, merr pjesë me këtë intervistë ekskluzive në gazetën ‘DITA’ edhe një nga më të mirinformuarit e asaj kohe, Muharrem Xhafa, ish-Shef i Sektorit të Edukimit në KQ të PPSH. Them ndër më të informuarit, por edhe më të besuarit, pasi ajo detyrë e rëndësishme zotit Xhafa iu ngarkua kur Enver Hoxha ishte ende gjallë dhe drejtonte me dorë të hekurt partinë dhe vendin. Ai i di shumë mirë gjërat nga brenda kupolës më të lartë të PPSH-së dhe si kanë rrjedhur punët deri në përmbysjen e regjimit dhe kapitullimin e partisë që sundoi për gjysmë shekulli. Zoti Xhafa ka mbetur edhe sot e kësaj dite një komunist i thekur, pasi drejton aktualisht Partinë e Punës të Shqipërisë, një nga disa partitë komuniste në vend. Ai ka bindjen se Ramiz Alia është kryetradhtari i këtij vendi, doemos edhe i PPSH-së. Për zotin Xhafa, Ramiz Alia është orkestruesi i “çorbës” siç e quan ai lëvizjen e dhjetorit, bashkë me agjenturat e huaja. Po ku bashkohet e ku ndahet ai me pikëpamjet e Xhelil Gjonit për këto zhvillime të para 25 vjetëve? Pse mendon ai se po të hapen dosjet, do të na dali se jo liderët e vërtetë, po agjentët udhëheqin partitë opozitare që u krijuan në vitin ’90, ndërsa disa prej tyre i kemi edhe sot e kësaj dite në parlament. Çfarë di Muharrem Xhafa për çështjen e arratisjes së Nexhmije Hoxhës dhe familjes së saj nga Shqipëria në periudhën e përmbysjes së regjimit komunist dhe arsyet e vërtetë pse Sali Berisha i futi në burg Ramizin e Nexhmijen kur erdhi në pushtet.

– Zoti Xhafa, ditët e fundit po zhvillohet një debat mbi të vërtetat e lëvizjes studentore të Dhjetorit ’90. Ju keni qenë shef i sektorit të Edukimit në KQ të PPSH të asaj kohe dhe i kini ndjekur ato zhvillime. A është e vërtetë se ajo lëvizje ishte e orkestruar nga Partia e Punës dhe Ramiz Alia?

– Si shumë të tjerë, edhe unë e kam ndjekur debatin. Për pozicionin që kam mbajtur në aparatin e KQ të PPSH-së, sigurisht që kam pasur dijeni dhe për lëvizjen studentore të dhjetorit ’90. Madje, kam mbajtur shënime për ngjarjet, përfshirë dhe protagonistët e lëvizjes e të deleguarit e Ramiz Alisë të ngarkuar në shërbim të asaj lëvizjeje. Në librin “Kur tradhtohej socializmi” i botuar më 2010, jam shprehur në këndvështrimin tim për lëvizjen në fjalë. Për atë lëvizje është shkruar e folur shumë në shtyp e në televizione, janë thënë gjëra të qena e të paqena, të vërteta e gënjeshtra, janë angazhuar njerëz që kanë pasur dijeni e përgjegjësi, po edhe njerëz që mund t’u thuash gënjeshtarë. Një abuzim i madh po ndodh dhe në debatin e këtyre ditëve, në të cilin janë përfshirë “trima pas betejës”, duke shtrembëruar të vërtetën, tani që vdiq Ramiz Alia e protagonistë të tjerë të atyre ngjarjeve, të cilët i kontribuan përmbysjes së socializmit në Shqipëri. Se, zoti Xhevdet, bie fjala, nuk është ndonjë gjë e vështirë që një person të thotë sot se kështu më tha Ramizi, ashtu i thashë Ramizit, se F. Çami e S. Lazri mbajtën atë a këtë qëndrim, pa qenë hiç ashtu, se H. Isait ia bëra ashtu e kështu e të tjera përralla me mbret.

– Pra, vijmë te pyetja direkt: ishte apo jo lëvizja e dhjetorit ’90 e orkestruar nga PPSH dhe Ramiz Alia?

– Shiko, lëvizja studentore ’90 nuk erdhi si diçka e beftë, ajo është paraprirë nga të tjera ngjarje, të cilat nisën pas rënies së Murit të Berlinit në fund të vitit 1989. Jam i sigurt që shumë njerëz, intelektualë sidomos, nuk i kanë harruar artikujt e botuar në “Zërin e Popullit”, intervistat në “Zërin e Amerikës”, debatet për idetë e shprehura në to dhe bartësit e tyre, etj. Pse, a nuk i dinte këto zhvillime “të reja” udhëheqja e lartë e Partisë dhe Ramiz Alia, të cilat binin ndesh me vijën politike zyrtare të socializmit?! Të gjitha diheshin, po Ramizi i toleronte dhe i nxiste sa mundej “duke hedhur gurin e fshehur dorën”! Pa

dyshim, ajo që po ndodhte ishte një tatim pulsi dhe njëherësh përgatitje për veprime të tjera në formën e protestave, demonstratave e konflikteve politiko-shoqërore, të cilat, pas futjes së familjes Popa në ambasadën e Italisë, ngjarjes së ambasadave më 2 korrik 1990, eksodit të shqiptarëve drejt vendeve perëndimore e të tjera, nuk do të vononin të dilnin në forma më të ashpra, në dhjetor të vitit 1990 e më pas. Saktë, ato nisën mbasditen e 8 dhjetorit të atij viti me demonstratën e studentëve në qytetin “Studenti”. Ndaj them se lëvizja e dhjetorit ‘90 nuk u shfaq “një ditë të bukur” të atij muaji, po erdhi si pasojë e një vargu ngjarjesh të mëparshme, ishte e ideuar dhe e drejtuar me kujdes e nën rrogoz nga agjenturat e huaja, me dijeninë e Ramiz Alisë e të asaj pjese të udhëheqjes, e cila mbështeste Ramizin. Unë nuk dua të hamendësoj, siç dëgjoj të thuhet, se Ramiz Alia ka qenë agjent i vjetër dhe ka punuar kundër socializmit, PPSH-së dhe Enver Hoxhës, qysh kur Enveri ishte në krye të Partisë e të popullit. Po i sigurt jam se, që nga Kongresi i 9-të i PPSH-së e deri në Kongresin e 10-të të saj, në krye të Partisë së Punës e të shtetit shqiptar, Ramiz Alia ka punuar fort për të rrëzuar e për të çkurorëzuar Enver Hoxhën, për të vendosur kapitalizmin në Shqipëri, nën udhëzimet e drejtimin e agjenturave të huaja euroatlantike. Pas vdekjes së Enver Hoxhes, më 11 prill 1985, Partia e Punës nuk ishte më Partia që udhëhoqi LANÇ-in dhe ndërtimin e socializmit dhe Shqipëria nuk ecte më në rrugën e revolucionit e të ndërtimit socialist. S’kam qenë anëtar i Byrosë Politike e Sekretar i KQ të Partisë së Punës, dmth atje ku vendoseshin gjërat në sekret të plotë, por, si shef sektori dhe anëtar i Partisë në një organizatë-bazë me Ramiz Alinë (“çudi” del sot një instruktor më i informuar), nuk kam dëgjuar të flitej prej tij për gabime të Enver Hoxhës dhe për kthim të Shqipërisë në kapitalizëm, përkundrazi. Prandaj them se lëvizja e studentëve të dhjetorit e as ngjarjet para kësaj, nuk janë ideuar e orkestruar nga Partia e Punës. Se komunistëve, organizatave bazë e forumeve të Parisë në rrethe nuk u është shtruar kurrë për diskutim çështja e kthimit në kapitalizëm, as problemi i pluralizmit politik, përkundrazi! Po, koha vërtetoi se në dijeni të asaj çka po ndodhte e dakord për të ecur në rrugën e borgjezisë kishte qenë Ramiz Alia me ndopak të tjerë rrotull tij. Pra, nuk e orkestroi lëvizjen e dhjetorit e kthimin e Shqipërisë në kapitalizëm Partia, po Ramiz Alia, dmth tradhtia me besnikët e vet në “ilegalitet” të thellë! Duke i bërë gjërat fakt të kryer. Ramiz Alia, për fundin e socializmit dhe futjen e Shqipërisë në rrugën e kapitalizmit, ka folur hapur pas 9 dhjetorit, pas pranimit e zyrtarizimit të pluripartizmit dhe krijimit të Partisë Demokratike e asaj Republikane. Pa dyshim, dukuritë që po ndodhnin ishin qartazi kapitaliste, të imponuara nga jashtë, nga presioni i kapitalizmit. Po komunistët mendonin se gjërat do të ndryshonin përsëri në favor të socializmit dhe se Ramiz Alia nuk i kishte tradhtuar, prandaj ndaj tyre veprohej me maturi, për të mos shkuar drejt dhunës. Po kjo nuk do të thotë se ishte Partia e Punës ajo që e solli kapitalizmin, që orkestronte lëvizjen studentore të dhjetorit ose dukuritë e tjera kapitaliste, jo! Partia e Punës u tradhtua! Këtu ka të tjera gjëra për të thënë në lidhje me përgjegjësitë e saj, po kjo nuk i përket kësaj interviste.

– Pra, ju mendoni se Partia e Punës u tradhtua nga Ramiz Alia?

– Po, pa asnjë dyshim. Këto që po them ju në këtë intervistë, unë ia kam thënë në sy Ramiz Alisë kur ishte gjallë. Madje i kam dhënë me dorën time librin “Kur tradhtohej socializmi” ku unë e përcaktoj Ramiz Alinë si kryetradhtar. Pas vdekjes së tij nuk më ka hije të flas e të sajoj gjëra të paqëna. Qartë e prerë, duhet ndarë, aq sa është e mundur, Ramiz Alia nga masa e ndershme e anëtarësisë së Partisë së Punës. Po, procesi i kalimit të Shqipërisë në kapitalizëm është bërë, pa mëdyshje, me dijeninë e me përkushtimin e Ramiz Alisë, në fshehtësi të plotë e me dredhi, i orientuar, i udhëzuar, i menaxhuar dhe i detyruar prej agjenturave e shteteve të huaja. Nuk ishte diçka e rastit që Rajersoni i SHBA-ve ishte i pranishëm në çdo ngjarje kundërrevolucionare, “mik” i Ramizit e tutor i tij, si dhe, aq sa i hynin në punë, edhe i shokëve të Ramiz Alisë.

-Cili është mendimi juaj për liderët e lëvizjes së dhjetorit, posaçërisht për Sali Berishën dhe Azem Hajdarin dhe sa i saktë është në ato që thotë Xhelil Gjoni, por edhe Skënder Gjinushi, i cili është dakord me të, sidomos për krijimin e PD-së dhe të Partisë Republikane?

– Unë vërej një shpërdorim të madh të fjalës “lider”. Se, së pari, lider nuk përgatitesh për një javë. Po, ka pasur studentë që u shquan më shumë se të tjerët, për merita të veta apo të të tjerëve, që i futën në “lojë”, kjo është tjetër çështje. Së dyti, studentët më të ndershëm, ata që u shquan në atë lëvizje, morën arratinë jashtë ose brenda vendit, “të përndjekur” prej shokëve të vet, të cilët u katapultuan në pushtet. Madje, disa edhe u përcollën në atë botë po nga pushteti i tyre. Së treti, unë mendoj se s’mund të kualifikohen si liderë të lëvizjes së dhjetorit ata që infiltroi në radhët e saj Ramiz Alia e Sigurimi i Shtetit dhe që punuan për llogari të agjenturave të huaja e të Ramiz Alisë, deri sa kjo gjë që e nevojshme. A, vërtet mendoni ju se janë liderë të dhjetorit 1990 ato “figura” që ishin ose janë sot në Parlament?! Po të hapen dosjet me drejtësi, do të dalë sheshit se kush ishin e kush janë liderët e dhjetorit ’90 dhe, po kështu, kush ishin e kush janë “përfaqësues” të popullit.

Po shoh se kërkon me këmbëngulje të shprehem për karakterizimin që Xhelil Gjoni u ka bërë Sali Berishës dhe Azem Hajdarit dhe se a është i saktë Xhelil Gjoni në ato që thotë për krijimin e Partisë Demokratike dhe të Partisë Republikane! Xhelil Gjoni ka qenë drejtuesi më me përgjegjësi në PPSH në atë kohë, pas Ramiz Alisë, dhe prandaj ka njohje dhe më shumë se të tjeret për ngjarjet e përmbysjes së socializmit. Gjë tjetër është si ai i tregon dhe i shkruan, çka është e drejtë e secilit. Unë jam i një mendimi me shokun Xhelil kur shkruan për Sali Berishën dhe Azem Hajdarin, të cilët, të mbështetur dhe nga të tjerë, kanë qenë dhe mbeten dy shqiptarët më antishqiptarë e më antikombëtarë. Jam i njohur dhe me faktin që njerëzit e thjeshtë besuan se veprën kriminale të këtyre e të tjerëve do ta shpartallonte ardhja në pushtet e Edi Ramës me shokë. Por, mos qoftë kështu, kjo gjë nuk do të ndodhë, sepse rregullat e lojës në kapitalizëm i përcakton tjetërkush. Se në kapitalizëm borgjezia mbron borgjezinë. Çfarë është bërë me Gërdecin, me 21 Janarin, me vjedhjen e Bankës së Shtetit, me tragjeditë në Adriatik, me gjakmarrjen, me batërdinë në grabitjen e pasurisë së popullit etj., etj., etj.?! Asgjë! Dhe këto do t’i mbulojë “harresa” e borgjezisë. Populli jo, ai nuk harron! Po kështu, Xhelil Gjoni ka më shumë se unë informacion për partitë borgjeze, që u krijuan. Unë jam i një mendimi për sa shkruan shoku Xhelil Gjoni në lidhje me krijimin e PD-së e të Partisë Republikane. Pa nxitjen, mbështetjen, udhëzimet, takimet e Ramiz Alisë nuk do të ishte krijuar as PD-ja, as Partia Republikane. Se jo kot ai thërriste në shtëpi e në zyrën e tij dhe ngarkonte me detyra specifike për “mbarëvajtjen” e protestave të studentëve, Sali Berishën, Sabri Godon e të tjerë. Sidoqoftë, kjo nuk ka qenë veprimtari e Partisë së Punës, po punë e fshehtë e Ramiz Alisë kundër Partisë.

– Ju theksoni vazhdimisht se lëvizja e dhjetorit ishte një lëvizje e brendshme e frymëzuar nga agjenturat e huaja. Ku e mbështesni këtë bindje zoti Xhafa?

– Dhe sa thashë më parë, del se, pa më të voglin dyshim, lëvizja e dhjetorit ’90 ishte e frymëzuar nga agjenturat e huaja dhe se nuk ka pasur asgjë spontane. Unë kam qenë, më 8 deri 10 dhjetor 1990, bashkë me ndonjë tjetër në qytetin “Studenti”, jam gdhirë atje, jam takuar e kam biseduar me disa prej atyre “trimave”, që sot mbushin faqet e gazetave me të pavërteta. Ato që thuhen se greva e studentëve të dhjetorit ’90, nisi, synonte, për kushte më të mira jetese në konvikte e mensa dhe se pastaj ajo erdhi duke u thelluar brenda vetes dhe u shndërrua në protestë me kërkesa politike, mund t’i “hajë” ndonjë naiv ose i filtruar në ujërat e pista të agjenturave të huaja. S’mund të thuhet se në protestën e studentëve të dhjetorit ’90 nuk kanë marrë pjesë studentë e qytetarë spontanë, pa ditur gjë se çfarë po ndodhte, po frymëzimi i saj, kërkesat, dinamika, protagonistë të caktuar, qenë ideuar, frymëzuar, infiltruar nga jashtë e nga brenda. Po kështu, unë nuk them se s’ ka pasur studentë e pedagogë të nisur nga motive të sinqerta për kushte më të mira mësimi e jetese në konviktet e shkollat tona të larta, po, siç thashë, më pas, ato u shmangën, u përzunë në një mënyrë a një tjetër prej atyre që morën pushtetin. Agjentët, ata që kishin marrë garanci nga jashtë e nga brenda vendit, mbetën këtu, u frynë, u bënë liderë, disa janë dhe sot e kësaj dite në Parlament, në organizma të shtetit dhe në partitë politike të borgjezisë, siç ka prej tyre që kanë vdekur apo janë “qëruar e vazhdojnë të qërohen” në procesin e luftës për pushtet. Në një intervistë nuk thuhen detaje, por një gjë dua ta them, me që më pyete për agjenturat e huaja. Isha me një shok të aparatit të KQ (punonte në sektorin e kuadrit) dhe aty nga ora 9 a 9.30 e mëngjesit, të datës 10 dhjetor, ndërsa zbrisnim nga qyteti Studenti për në zyrë, para derës së hyrjes së udhëheqjes ndeshemi me Ramiz Alinë, i cili na pyeti: “Hë, ç’kemi nga qyteti Studenti, si është gjendja?” Pasi i folëm për gjendjen e acaruar, i thamë se protestën e kanë marrë në dorë të huajt, atje nuk ka mbetur ambasadë e huaj pa shkuar, çka bie erë e qelbur dhe është poshtërim për shtetin, prandaj duhet të ndërhyhet në përputhje me situatën. Ramizi, si të mos kishte ndodhur gjë, qetë dhe i zbehtë, na thotë se gjendja duhet të përballohet me komunistët, prandaj merrni Piro Kondin në telefon dhe i transmetoni këtë që ju thashë, se komunistët e Tiranës po flenë gjumë. Pleqëruam më thellë me Rrapushin këtë “porosi” (Rrapush Meta është gjallë) dhe thamë se Sekretari i Parë i KQ të Partisë dhe Kryetari i Shtetit qenkej në krye të çorbës së qelbur që ziente!

-Po tani pas një çerek shekulli, si mendoni, Ramiz Alia bëri më të mirën në atë kohë, apo tradhtoi idealet komuniste dhe Enver Hoxhën?

– Për Ramiz Alinë e rolin e tij në përmbysjen e socializmit dhe vendosjen e kapitalizmit në Shqipëri, ka opinione e qëndrime të ndryshme e të kundërta. Të djathtët, të kryesuar prej Partisë Demokratike, nuk i pranojnë “vlerat” në shërbim të borgjezisë të Ramiz Alisë, ndonëse ai i organizoi në proceset kundërrevolucionare dhe u dha pushtetin në tavolinë, kur e urdhëruan. Sepse ai nuk ishte më i nevojshëm për më tej. Pse e bëjnë të djathtët këtë? Sepse kështu u bie “vlera”. Po kështu të majtët, me PS në krye, as këta nuk e çmojnë Ramiz Alinë, sepse u bie “rybja” edhe këtyre dhe tremben mos i akuzon kush si “mbështetës” të komunizmit, duke harruar se Alia ishte, ndonëse formalisht, lideri i PPSH-së, kur, në zgjedhjet e para pluraliste të 31 marsit 1991, i solli në krye të pushtetit “pluralist” borgjez dhe pastaj, në Kongresin e 10-të të PPSH-së, në krye të Partisë Socialiste. Ndërsa për ne komunistët, Ramiz Alia është kryetradhtar! Ai bëri më të mirën për borgjezinë e jo për popullin, bëri më të mirën për Sali Berishën, që edhe sot është në pushtet. Ramizi e dorëzoi pushtetin si një frikacak i vërtetë. Nuk sqarohen gjërat e Alisë me kaq. Kush është i interesuar, le të shohë një analizë që unë kam bërë në librin “Kur tradhtohej socializmi”. Për ta thënë më troç, për ne komunistët, Ramiz Alia është kryetradhtari i idealeve komuniste dhe i Enver Hoxhës. E di që dikush thotë se ai ka meritën që kalimi i Shqipërisë në kapitalizëm u bë në paqe, pa ato eksese tragjike, që ndodhën në vendet ish-socialiste. Po, por kjo u bë jo duke mbrojtur interesat e popullit, të socializmit, idealet e komunizmit, mësimet e Enver Hoxhës, për të cilat ishte betuar se do të luftonte deri në vdekje, po për të sjellë në fuqi borgjezinë, që, siç e shohim, e ka rrjepur popullin dhe po ia merr shpirtin çdo ditë. Jam i bindur se kjo është bërë edhe si premtim, si kusht, për të mos e burgosur ish-presidentin Alia. Po borgjezia nuk ka besë. Alia, si duket, e kishte harruar një mësim të tillë të historisë së revolucionit.

– Është folur ato ditë se Nexhmije Hoxha do të arratisej jashtë shtetit, pasi rrezikohej. Këtë thotë dhe Xhelil Gjoni. Si është e vërteta, sipas jush?  

– Duhet të jetë e qartë se në këtë intervistë, nuk bëj polemikë me shokun Xhelil Gjoni. Për shkak të detyrës, Xhelili di më shumë gjëra se unë. Plus, ka qenë dhe ndër më të aftët në udhëheqjen e Partisë së Punës. Po çfarë shkruan ai për “kërkesën” e Nexhmije Hoxhës te Ramiz Alia për t’u larguar nga Shqipëria bashkë me fëmijët e saj, më bëri dhe mua përshtypje. Unë dëgjova reagimin kundër të Nexhmijes. Sidoqoftë këtë e ka thënë Xhelili në gazetë. Dhe Xhelilit, siç thotë, ia paska thënë Ramizi! Unë nuk bëj komente për të, dmth të them a është kjo e vërtetë apo jo. As nuk them, ja ka thënë a nuk ja ka thënë këtë gjë Ramiz Alia Xhelil Gjonit. Këtu hyn ajo që të thashë më lart se, kur i thua gjërat të cilat t’i kanë thënë të tjerët, pasi ata kanë vdekur, qofshin edhe të vërteta, askush nuk të beson lehtë. Përse? Sepse, për ç’arsye prite ti të flasësh për të tjerët sikur të paskëshin thënë kështu e ashtu, ndërsa ti u paskëshe thënë ashtu e kështu, pasi kanë ikur nga kjo botë?! E kuptoj përse këmbëngul të them është apo nuk është e vërtetë kjo që thotë Xhelil Gjoni për Nexhmije Hoxhën me burim nga goja e Ramiz Alisë, por nuk jam unë ai që e ndaj këtë gjë. Këtë gjë do ta ndante, po të ishte gjallë Ramiz Alia, i cili edhe mund t’i bënte hasha. Unë mund t’ju them se, sa e njoh Nexhmije Hoxhën, kjo që thuhet nuk është e vërtetë. Nexhmije Hoxha kishte një autoritet të padiskutueshëm edhe te vetë Ramiz Alia. Po të kishte kërkuar Nexhmija të shkonte jashtë për të siguruar veten e familjen e saj, miqtë e Enver Hoxhës e të saj në gjithë botën, po mbase edhe qeveritë e shteteve, të cilat organizuan përmbysjen e socializmit në Shqipëri nën drejtimin nga brenda të Ramiz Alisë, do të kishin dërguar avion special për ta transportuar Nexhmijen atje ku do të kishte kërkuar të shkonte. Dhe diçka tjetër: Kam pasur rastin ta takoj Nexhmijen në ato ditë, kur u përhap ky thashethem, dhe ajo më ka thënë se kurrë nuk do të largohej nga Shqipëria, çka i ishte rekomanduar nga miq e dashamirës, brenda e jashtë vendit. Çfarë do të thoshin pas kësaj njerëzit e thjeshtë të këtij populli? – pyeti Nexhmija, duke vënë theksin se do të thoshin: Ja, këta paskan qenë, ia mbathi për të shpëtuar kokën e vet e të të vetëve! Kurajon e vendosmërinë e Nexhmije Hoxhës, unë e kam parë edhe në “gjyqin e kafeve”, po jo nga larg, si spektator, po si dëshmitar në atë gjyq, i vetmi funksionar me përgjegjësinë e shefit të Sektorit të Edukimit në aparatin e KQ të Partisë, i thirrur, pas disa thirrjesh në organet e hetimit, për të dëshmuar se si familja e Enver Hoxhës “kishte bërë kërdinë me paratë e popullit”, me ç’lidhej edhe sektori që unë drejtoja! Kush ka dëshirë për më shumë rreth asaj se çfarë kam thënë në atë gjyq për “shpenzimet” e familjes së Enver Hoxhës, le të shkojë e të shohë në arkivin e Radio-Televizionit Shqiptar dhe të lexoje dëshmitë e mia në librin e avokatit të Nexhmije Hoxhës “Gjyqi i kafeve”. Kjo është çfarë unë mendoj. Nuk do të zgjatesha, po jam befasuar kur lexova që një shok “tregonte” për këtë ngjarje si të kishte qenë ai vetë në takimin e Nexhmije Hoxhës me Ramiz Alinë, madje thoshte dhe se ajo i tha kështu e ai i tha ashtu! Po, a pranonte Nexhmija një instruktor të aparatit të KQ në bisedë me Ramiz Alinë për çështje të sigurisë së saj?! Ju gazetarët, më fal për “këshillën”, nuk duhet të lejoni të botohen në gazeta lloj lloj të pavërtetash, po të ndriçoni të vërtetën.

– Përse atëherë, më vonë, kur erdhi në pushtet Sali Berisha i futi në burg si Nexhmje Hoxhën dhe Ramiz Alinë? A mendoni se me këtë gjest Berisha u tregua mosmirënjohës dhe tradhtar?

– Si rrodhën ngjarjet dhe si u krye kundërrevolucioni në Shqipëri, me plot trauma e shkatërrime të pakorrigjueshme në dëm të popullit, Nexhmije Hoxha (për këtë duhet pyetur ajo) nuk e përjashtonte mundësinë e arrestimit të saj nga kriminelët Sali Berisha e Azem Hajdari me shokë, për të mos thënë ka qenë e ndërgjegjshme që kështu do të ndodhte, duke pritur me gjakftohtësi e patriotizëm. Tjetër mendoj për Ramiz Alinë. Une kam bindje se Ramiz Alia ka menduar ndryshe, dmth që nuk do të burgosej, për shkak të shërbimeve të tij ndaj reaksionit shqiptar, agjenturave të huaja e vetë Salës, për ta sjellë atë në pushtet. Për sa i përket mirënjohjes, Sali Berisha as që mund të mendohet se do të tregohej mirënjohës ndaj Nexhmije Hoxhës, sa për shkak të natyrës së tij, ashtu edhe për arsye se nuk e lejonin ata prej nga merrte urdhërat për të vepruar. “Çudia” ndodh me Ramizin! Po ja që borgjezia, pasi të shtrydh si një limon i pjekur mirë, të hedh, të çon atje ku mund t’i duhesh ndonjë herë tjetër. Pra, Berisha i ka të gjitha: është edhe mosmirënjohës, edhe tradhtar. Ai shiti tokë e dete të Shqipërisë, i vuri gurë në rrota luftës çlirimtare të Kosovës, futi popullin në vëllavrasje, dhe ti më thua a u tregua mosmirënjohës e tradhtar me Nexhmije Hoxhën e Ramiz Alinë!