Maska e krimit dhe krimi me maska

Është e vështirë të besosh se në politikë mund të ketë ende njerëz të cilët gëzohen kur krimi trondit një pjesë të vendit. Po ashtu, është e vështirë të merret me mend se mund të gjendet një njeri i politikës, i cili, edhe kur ndodhet në opozitë ka guximin të marrë në mbrojtje krimin dhe të fajësojë qeverinë. Të duket sikur e gjithë kjo mund të jetë e vështirë për t’u perceptuar, aq më shumë në një valë të dyfishtë, por e vërteta është e thjeshtë, është krejtësisht e dukshme dhe njëkohësisht mizore: Në Shqipëri ndodh e gjithë kjo krejt haptas, bile me një mburrje dhe gëzim keqdashës, sa është e pamundur të mos besosh se pas gjithë asaj që po ndodh herë pas here, që kur erdhi në pushtet kjo qeveri, nuk qëndrojnë fijet e një politike që sapo iku nga pushteti të lidhur ngushtë me krimin. Madje, jo thjesht si mbështetëse e valës së terrorit, por edhe në fillesat e tij.

Duhet të jesh naiv të besosh se një farmaci e zakonshme, në pronësi të babait të ministrit të punëve të brendshme është goditur për shkak të një biznesi të çfarëdoshëm; është budallallëk të mendosh se shtëpia e një zyrtari të lartë të policisë së shtetit u gjend nën tritolin e natës, sepse ai paska bërë një sherr me komshinjtë, e po ashtu është çmenduri të mendosh se ajo që ishte menduar të plaste në një stacion autobuzi kishte të bënte me një sherr fatorinosh.

Prita se pas deklaratës makabre të shefit të grupit parlamentar të PD-së do të dilte një mendje më e mënçur dhe do të thoshte se e gjitha ishte një lapsus politik, megjithëse për lapsuse të tilla kudo në vendet e së drejtës do të ishe flakur nga politika si një vemje e pështirë. Pas mendjes sherrtare të Palokës, vija politike e opozitës u bë më e qartë me atë që nxitoi të deklaronte ish-shefja e parlamentit, e cila, duke menduar se ishte në kohën e saj, e njësoi krimin me shtetin, me qeverinë dhe nxorri në dritë një qëllim të lakuar që më 24 qershor; zgjedhje të reja. Edhe pak ditë më parë shefi politik i PD-së, Berisha kishte deklaruar se ai e ndjen se zgjedhjet lokale do të ishin të njëkohshme me zgjedhjet e përgjithshme parlamentare, dhe, si përherë, ajo që u përsërit nuk ishte asgjë tjetër veçse çorba e vjetër e vjellur nga gërmazi i tij.

Në njërin nga deklarimet e tij publike në DITA, ish-shefi i truprojës së Berishës, Izet Haxhia dëshmoi edhe për tritolet e vënë kudo pas vitit 1997, si shenjë reprezaljeje e terrori. Ai për më tepër kishte vënë edhe cilësimin e autorit nxitës, shefin e tij. Pak kush është çuditur nga kjo dëshmi e vonë, aq më pak strukturat e drejtësisë, të cilat, si përherë, u shmangën nga detyra, ndërsa institucionet e shtetit, e kaluan këtë dëshmi të jashtëzakonshme me heshtje.

Pas shpërthimeve të fundit kushdo ka të drejtën të bëjë pyetjen e zakonshme: kush qëndron pas tyre, kush është frymëzuesi dhe kush është dorasi; a ka një skenar të destabilimit të vendit dhe kush qëndron pas tij; cilat janë falangat e krimit dhe cila është maska e tyre; përse shqupasit janë kaq entuziastë për këto shpërthime dhe kur është përgatitur deklarata e bërë nga Paloka; para apo pas ngjarjes, dhe në fund të fundit, nga e gjithë kjo që po ndodh kush është ai që përfiton?

Është një ngjashmëri jo e rastësishme me atë që ndodh sot. Fakti është i qartë dhe i dukshëm; sa herë që PD-ja ka qenë në opozitë, aq herë edhe kanë filluar shpërthimet, gjithnjë pas humbjeve ka pasur plan të qartë destabilizimi dhe tentim për grusht shteti. Rënia në opozitë është parë gjithnjë nga një grusht falangistësh pranë shefit, si gjëma më e madhe e tyre vetjake dhe në fakt, që më parë se të krijohen strukturat militante të dobishme, janë krijuar grupimet goditëse të ndërthurura me sistemin policor dhe të drejtësisë në vendin tonë.

Pas zgjedhjeve të para pluraliste Shqipëria u bë sheshi i djegjeve, vjedhjeve, plaçkitjeve, u bë arenë e një turme goditëse, e cila përmbyste gjithçka të gjente përpara dhe që kishin në ballë figura të njohura të PD-së së djeshme. Viti 1991 dhe deri në marsin e vitit 1992 gjendja kishte ardhur deri në shpërthimin e çdo normaliteti si i padëshiruar dhe kështu lindi mendimi se, “le ta marrin pushtetin…”. I gjithë skenari i vitit 1991 dhe më pas ishte krejt i ngjashëm me atë që kishte paraprirë ardhjen në pushtet të Millosheviqit, dhe prania e forcës kishte qenë aq goditëse, sa nuk kishte lënë vend për asnjë çast arsyeje. Jo më kot ky është edhe momenti kur rioshët udbashë, shqipfolës apo jo, gjetën në Shqipëri terrenin më të pasur për të bërë atë që bënë atëherë e që po bëjnë edhe tani, ishte koha kur vetë qënia shqiptar po u dukej njerëzve si një mallkim i përjetshëm,.

Edhe viti 1997 do të kishte pamjen e njëjtë: tritol nëpër shtyllat e tensionit të lartë, ku ishte prijës Azem Hajdari dhe grupimi pranë tij; dinamit ku ishte e mundur të vendosej, luftë bandash, shumë nga të cilat filluan të viheshin nën kontrollin e pëdëistëve dhe të furnizoheshin prej tyre ende pa ikur nga pushteti, për të pasur një fund tragjik: shtatorin e vitit 1998, me grushtin e shtetit që u zhbë nga droja e ndërhyrjes së jashtme. asnjëherë kombi ynë nuk ka qenë më pranë fatalitetit se në atë shtator të zi, kur, nga njër anë kishte filluar ofensive e fuqishme serbe ndaj zonave operative të UÇK-së, ndërsa nga ana tjetr, vendi ku ishin mbështetur ë gjitha shpresat, Shqipëria, mund të kalonte nën pshtetin e filoserbëve.

Kjo që po ndodh tani të duket më e zbehtë se ajo që ka ndodhur atëherë. Për dy arsye të ndryshme: e ndryshme nga viti 1991 kur vetë pushtetarët ishin të gatshëm të lëshonin pushtetin, të cilin vota ua kishte dhënë, por nuk dinin se çfarë të bënin me të; e ndryshme nga viti 1997 kur shteti ishte i shpartalluar qëllimisht, për të mos e marrë më veten.

Tani gjithçka është në një tabllo tjetër. Klani berishist, që nga falangat që ishin deri dje në strukturat e policisë e deri tek piramida financiare e shtetit, provuan të hedhin në erë ekonominë shqiptare, pasi i kishin vënë “tritolin” në çdo skaj të saj. profetuan për skenar grek, ngjashmëri greke, skandal grek, kapitullim grek, mirëpo çdo gjë si duket po zë një vend tjetër, ku nuk është menduar. Shoqërimi i këtij ngazëllimi makabër me tritolin e herë pas hershëm nuk është asgjë tjetër, veçse varianti i ri i vendosjes së shtetit në gjunjë, përceptimi i tij si tribu që mund të copëzohet.

Deklarata e Palokës se, gjithçka ndodhi pas ministri Tahiri është i lidhur me krimin, ishte ngazëllimi i asaj që kishte ndodhur, duke i vënë krimit maskën e tij.Ata, shqupasit, i veshën krimit politik një mveshje mafioze, e bënë atë si një luftë klanesh dhe kapërdisje postesh në skemën e klaneve, e shoshitën si të kishin qenë pas tij dhe, pa asnjë droje se “çfarë ka barku, i nxjerr bardhaku”, e morën në mbrojtje atë.

Në mesin e viteve të pushtetit 8 vjeçar të PD-së, pranë shtëpisë së tij, u vra deputeti socialist Xhindi. Megjithë përbetimin e ish ministrit të brendshëm, sot president i vendit, Nishani, se vrasësi do të kapet së shpejti, asgjë nuk u bë. Megjithëse ishte një vrasje e njohur politike, qeveria e asaj kohe, përmes “zëdhënësve” të saj, edhe në mediat pranë qeverisë, u përpq të përhapë skenarin se gjithçka kishte ndodhur për biznese të dyshimta. Ngjarja u mbyll, dëshmitë u zhdukën, vrasësit iu la rrugë e lirë për të shkuar ku deshti… ishte si një parathënie se zgjedhjet do të ishin të përgjakura.

Në kulmin e pushtetit pëdëist u vra në Vlorë përmes një shpërthimi, gjykatësi Konomi. Vrasja e tij të çonte drejt aferave me pronat në bregdet, ku ishin mpleksur shumë nga njerëzit e afërt të shefit të qeverisë dhe ku kishin interesa të mëdha edhe fëmijët e tij. Gjykatësit që po digjej askush nuk i vajti në ndihmë, asnjë makinë policie nuk lëvizi drejt tij, asnjë ndihmë e shpejtë. Gjithçka ishte e skicuar deri në detaje.

Nuk dua të futem në rastin Trebicka… misteri i asaj vdekjeje nuk është edhe aq i fshehtë… fillesa e “aksidentit” ishte në një përmendje të rastësishme të emrit të djalit kryeministror, emër që u shfaq edhe pas vrasjeve në Gërdec.

Nuk dua të futem as në ngjarjen Santo. Misteri i asaj vrasjeje kryeqytetase mori me vete edhe të fshehta të tjera, të cilat, pak a shumë, kishin të bëjnë me lëvizjet e pazakonta të parave, sidomos në fillimin e vitit zgjedhor dhe pak pas humbjeve. Shifra kolosale kishin “fluturuar” jashtë vendit, bankieri i guximshëm po bëhej si shumë mik me pushtetin e ri, ai ndoshta mund të ishte “një gojë” që duhej mbyllur, dhe që duhej mbyllur nga ata që kishin interes ta mbyllnin.

A është opozita e sotme frymëzuese e këtij skenari ogurzi, por që do të jetë edhe një herë i pasuksesshëm? Jam i bindur se është. Edhe në mos qoftë në këtë rast organizatore e përpiktë, ajo është frymëzuese e saj, është maska e krimit që po ndodh. Shikoni me vëmendje deklaratat e bëra që nga dita e parë e humbjes së zgjedhjeve dhe deri në ditën e sotme. I gjithë llumi i akuzave ka vërshuar , më keq se sa përmbytjet, ndaj një qeverie, e cila, edhe pse nuk është aq e ndershme sa beson shefi i saj, Rama, është tej mase e pa karhasueshme me atë që shkoi. Mbi këtë qeveri anë hedhur të gjtiha mallkimet, ditmirët janë bërë ditzinj, sikur nuk janë prindër vetë; ministrat janë bërë vrasës, shteti është bërë peng i krimit, vetë krimi është bërë qeveri. Në secilën ditë kështu, nga secila i çartur në shqupin ogurzi, kushdo që kërkon të jetë dikush duhet të dëshmohet se është i çartur mendërisht, dheme besimin se nga gjithë kjo do të mbetet diçka. Në Oksford është edhe një lëndë që quhet , hipnotizmi nga përsëritja, dhe këtë synon e gjithë politika e maskës së krimit që po ushtron dhunshëm një PD e kapur nga ndjenja e revanshit.

Pse pikërisht tani kundër ministrit Tahiri?

Nuk mendoj se është një zgjidhje e momentit. Është e menduar dhe nuk ka lidhje me një barnatore, edhe nëse ajo do të kishte problemet e saj. Pas tritolit qëndron etja për revansh, jo vetëm e një klani të larguar me të drejtë nga strukturat e shtetit, ku ishin bërë bartës të krimit, por edhe nga ato që qëndrojnë pas tyre. Ministri Tahiri është për momentin më lehtësisht i sulmuar, pasi vetë natyra e punës së tij ka lidhje me krimin. Kushdo që do të ishte ministër i brendshëm do t’i gjendej ” një farmaci” për ta sulmuar. Pra, më shumë se gjithçka tjetër, ka lidhje me detyrën që i është caktuar. Dhe e gjetur një kohë e përshtatshme, kur vemendja është tek ujrat, ata duket kanë vendur të përhapin një vërshim të ri krimi.

Politika e tritolit është një gjë e njohur në PD-në e herëshme dhe të tashme. Ashtu si është e njohur politika e krimit të maskuar. Në pesë vitet e para në pushtet, fillimisht dhe në tetë vitet e fundit, ata nuk gjetën asnjëherë kush kishte vrarë të rënët e 2 prillit në Shkodër, nuk gjetën se kush kishte qenë pas vrasjeve në Shkollën e Bashkuar, (për këtë duhet pyetur Nishani), nuk gjetën se cila dorë kishte qenë ajo që goditi mbi deputetin Xhindi, gjyqtarin Konomi, dhe fshehën provat e Gërdecit, 21 janarit e të vrasjeve të tjera.

Megjithatë, mjerisht, ata nuk janë fajtorët e vetëm të këtij skenari. Një pjesë e fajit rëndon edhe mbi qeverinë e re, e cila dalëngadalë po bëhet e vjetër, por që fjalën e dhënë për ndëshkimin e krimit, politik e financiar, e ka lënë për në kalendat greke. Një qeveri që nuk është e aftë të ndëshkojë krimin e ndodhur në shtëpinë e saj humbet shumë, ajo fillon të bjerrë kredibilitetin e saj, humbet atë nyje që e kishte lidhur me njerëzit para 23 qershorit. është fakt se opozita e sotme, si mos më keq, ka ngritur mbi dorën e krimit, pasurinë e saj të pazakontë, ka transferuar qindra milionë euro në parajsat fiskale, ka ngritur një perandori financiare të pashoqe, kanë krijuar një oaz të pazakontë edhe për milionerët e ndershëm në jetën e tyre, kanë ngritur një oligarki financiare që ende është në rrënjët e pushtetit.

Njerëzit që e duan qeverinë dhe shefin e saj, Ramën, duan të besojnë se ky është momenti që vetë koncepti i shtetit të së drejtës të ketë kthesën e tij, të jetë real, funksional dhe i kuptueshëm; të bëjë dallimin mes së ndershmes dhe hajdutërisë; të mos lejojë që cinizmi të na përplaset në fytyrë nga ata që pasi na vodhën, na shanë e na rrahën, edhe na vranë.

Mjerisht ky shtet nuk ka një opozitë idesh, vizioni dhe perspektive. Ka një tufë të lidhur pas një të çarturi, që duke çartur veten, po prish gjithë Shqipërinë. Një opozitë që nuk është e habitshme të ketë ditur një natë më parë atë që do të ndodhte në terrin e Tiranës.

Shikojeni dhe një herë me vëmendje videon në të cilën shfaqet Paloka duke lexuar tekstin e cituar në fillimin e këtij shkrimi. Shikojeni me vemendje. Dhe nëse do ju duket se ai po lexon një deklaratë që është shkruar një natë më parë, ky nuk është faji im.