Nga kush duhet të ruhet Lulzim Basha

Vrasja makabër e njërit nga liderët kryesorë kundër lëvizjes politike putiniste dhe vetë shefit të Kremlinit, ish-zevendëskryeministrit Boris Nemzow, është pa dyshim një nga ato akte dhune, egërsimi dhe tiranie, të cilat kanë para vetes ngjarje të rëndësishme dhe enigma të mëdha, të cilat, jo pak herë kanë mbetur edhe në ditët e sotme si gjëra të mbuluara nga fshehtësia.

I njohur si njëri ndër kritikët më të besueshëm të Putinit dhe diktaturës së tij pak a shumë bonapartiste, ai u vra para këmbëve të Kremlinit, si të të thuash u vra nën këmbët e mbretit, edhe si shenjë se forca e mafias shtetërore është aq e fuqishme sa që mund të përmbysë të gjithA iluzionet, vizionet dhe idetë në një pellg gjaku.

E gjithë bota demokratike dënoi këtë vrasje dhe megjithëse në tregun e hipotezave janë hedhur edhe ide të tjera për atë që qëndron pas vrajes, thuajse të gjithë besojnë se kjo është vepër e duarve të fshehta putiniste.

Bota nuk bëri në këtë mes hedhje dyshimesh brenda vetes apo civilizimit të saj, ajo nuk ngriti hamendje me ngjashmëri në jetën e saj politike, si një hapje portash për shpërthime konflikti politik, më pas edhe të dhunës; ajo u përpoq dhe ia arriti të japë në përmasat e vërteta dimensionet politike të kësaj vrasje, viktimë e së cilës u bë njëri ndër zërat kundërshtues të politikës së Kremlinit.

I vetmi njeri që shpejtoi të bëjë përngjasime dhe të ndjellë zezonën në “shtëpinë” e tij ishte ish -presidenti dhe ish-kryeministri i Shqipëisë Sali Berisha.

Ai, duke qëndruar në nivelin e tij të përherëshëm, pra kasneci i së keqes, solli kumtin se ” kërcënohet me jetë lideri i opozitës , Basha, nga bandat e qeverisë”, duke cituar një emër të njohur në politikën propëdëiste.

Në të vërtetë, deri më tani, dy njerëz të ngjashëm me njëri tjetrin, ndonëse duken në anë të kundërta, kanë bërë shantazhe apo kanë kërcënuar me jetë liderin e një opozite në Shqipëri, por përmasat e shantazhit dhe të kërcënimit, kanë pasur dimensione të ndryshme, për vetë peshën që kanë pasur ata në jetën e Shqipërisë, forcën dhe mbështetjen për të fshehur të vërtetën.

Njeriu , që krejt i pari, haptas, pa asnjë droje, ka kërcënuar me jetë liderin e opizitës shqiptare, është pikërisht Sali Berisha.

Dhe kjo nuk ka ndodhur shumë vite më parë e as me një pëshpëritje në një lokal të zakonshëm, por haptas, me zë e me figurë dhe me cinizëm politik të pashoq.

Menjëherë pas 21 janarit, ish-shefi i qeverisë së asaj kohe paralajmëroi haptas liderin e opozitës, nëse do të mblidheshin edhe një herë para selisë qeveritare, e do tw tentonin të bënin atë që ndodhi me 21 janar, i vetmi përgjegjës do të ishte vetë ai, Edi Rama.

Ai shkoi edhe më tej, duke shtuar se me asnjë tjetër nuk do të kishte punë ai, Berisha, por vetrëm me Edi Ramën. Nuk u ndal as këtu në kërcënimin e tij; shkoi më tej, duke paralajmëruar me cinizmin më të paparë politik e njerëzor se, fjalën në funeralin e tij ai, Berisha, do e bënte të jashtëzakonshme, sa që nuk do të kishte asnjë fjalë tjetër të atij lloji (!).

Të gjitha këto janë dhënë haptas, jo tinzisht dhe është mburrur për to.

Vërtet a është i rrezikuar Basha në Shqipëri dhe nëse mendohet se është, nga kush duhet të ruhet ai?

Socialistët, dhe këtë e kanë bindje politike, janë të butë me përndjekësit e tyre politikë. Disa herë në parlamentin shqiptar, figura të njohura të socalistëve në pushtet janë mburrur se ishin pikërisht ata që e shpëtuan Berishën pa u burgosur dhe këtë e kanë thënë me një mburrje të dukshme, sikur ligjet e shtetit të ishin pronë e baballëkut të tyre.

Asnjë nga liderët pëdësitë nuk ka pësuar nga furia e kundërshtarëve politikë dhe nuk do e pësojë, pasi, edhe kur ata e kishin mbushur kupën, janë gjendur vjegëza politike e ligjore për mosndëshkimin e tyre. Megjithë ngjarjet dramatike të vitit 1997, me përjashtim të një rasti, i njohur si rasti i preshit, asnjë nga liderët e PD-së nuk u trandos, nuk u përndjek e as nuk u dhunua fizikisht.

Basha është i imunizuar në këtë drejtim.

Për më tepër, socialistët e kanë mirë që të kenë përballë një figurë politike si Basha, mbi të cilin, në një kohë të shkurtër, rëndojnë aq shumë mëkate juridike, sa do të ishin të mjaftueshme për një lukuni keqberësish.

Socialistët, me të ardhur në pushtet, për nga rëndësia e njësuan përsonalitetin e liderit të opozitës, pavarësisht se kush do të ishte, me atë të një anëtari të qeverisë, dhe këtë e kishin seriozisht, megjithëse në një kohë tjetër ata ishin rrahur vëndçe.

Në politikën e socialistëve nuk ka asnjë ditë maji të vitit 1966, ku njerëzit e politikës rrihen nëpër sheshet kryesore të vendit, e nuk ka asnjë 21 janar, ku vriten militantët e saj për një të drejtë njerëzore; nuk ka asnjë vrasje të deputetëve kundështarë dhe nuk rëndojnë mbi të krijime falangash të metingashëve që të nxjerin shpirtin për një kafshatë nga shefi i tyre politik.

Basha e di këtë, ai nuk ka frikë majtas, ai e ndjen rrezikun brenda llojit.

Edhe shteti e di këtë, ndaj, pas këtij paralajmërimi berishian, ai duhet të bëjë kujdesin më të madh.

Berisha, po ashtu e di këtë. Ai e ka ndjerë mbi veten se, edhe kur rrethoi me tanket e grabitura dhe autoblindja seline qeveritare, ne shtator 1998; edhe kur u blindua në selinë e partisë së tij, përsëri rrethuar me tanke e armë të kalibrit të rëndë; edhe kur dërgoi urdhërin për të hedhur napalm mbi Vlorën, edhe kur nxiti veriun kundër jugut; edhe kur i shiti karburant Millosheviqit dhe makinës së tij vrasëse, edhe kur burgosi e anatemoi UÇK-në, etj etj, asgjë nuk e gjeti, askush nuk e kërcënoi, askush nuk e trazoi.

Por Berisha di edhe një gjë tjetër. Ai e di se vetëm ngjarjet e mëdha politike mund të nxisin pasione të mëdha. Këtë ai e di më mirë se askush tjetër në Shqipëri dhe ka qenë disa herë, në mos gjithnjë, promotori i këtyre ngjarjeve.

Nuk e di nëse berishianët do të ishin të lumtur nëse politika në Shqipëri do të kishte edhe një viktimë tjetër të politikës së tyre.

Por jam i bindur se sektori i skifterëve pranë falangës së saj do të ishte i lumtur dhe do e kishin ndjellur me gjithë forcën e tyre.

Shumë ngjarje që kanë rrjedhur në Shqipëri e kanë vertetuar këtë, më makabrja nga të cilat është ajo e Azem Hajdarit. Tanimë ka fakte të bollshme, megjithëse ka pasur edhe më parë, se shefi i Hajdarit, e dinte krejt mirë se kush e priste në errësirën e shtatorit njeriun që i kishte thënë se, ” për ty,Sali Berisha, unë jam gati të jap edhe jetën”.

Ai e dinte se njerëzit që po prisnin kishin probleme me Azem Hajdarin, por e dinte po ashtu se ata nuk ishin aty për të. Ai ishte një i thirrur nga larg për të qenë viktima e rradhës, që mund të të çonte drejt pushtetit dhe drejt viktimizimit të luftës në Kosovë nga ndërrimi i pushtetit.

Pak kohë më parë, në një shkrim të dërguar nga vetë ai dhe botuar në faqen e parë të “RD”-së, do të botohej me gërma të mëdha, “Azem, kujtoju ç’ke bërë në datën 1 prill në Shkodër, për t’u vrarë të nesërmen katër demokratë. Tregoju një herë i sinqertë”.

Dhe njeriun që e akuzoi si passkenësi kryesor i vrasjeve të 2 prillit në Shkodër, pasi e bëri mburojën politikë të pushtetit të humbur dhe “dashin” për të shembur selinë qeveritare pas vrasjes, e shpalli hero, e më pas përsëri “harroi” të gërmonte se çfarë kishte ndodhur.

Si kam thënë në disa shkrime të mëparshme në DITA, unë nuk e njoh Bashën, nuk e kam takuar kurrë e nuk kam asnjë shtytje për ta njohur. Kam kërkuar që të përgjigjet për ato që ka bërë, sepse akti i ndëshkimit është akt civilizues, por jam mbrojtës i jetës së tij. Ashtu si është edhe qeveria e sotme shqiptare. Ai ka para vetes disa shembuj, nga të cilat uroj që asnjëri të mos përsëritet, por nga të clat duhet të mësojë.

Pra nga kush rrezikohet Basha?

E them me bindje të plotë se kurrë e asnjëherë nga kjo qeveri. Për këtë le të flerë i qetë. Nëse ai ndonjëherë rri pa gjumë, ndoshta kjo i vjen nga halucinacionet e njohura brendas kampit shqupas.

Shqipëria nuk ka Kremlinin e saj. Nuk ka as Putinin e saj. Atë që kishte e hoqi. Tjetër nuk ka ndër mend të vendosë. Hijet e shfaqura herë pas here, si reminishencë e një pushteti që shkoi, janë të çastit, jo aq të dëmshme, dhe kurrëherë fatkobe.