Dhe ne si të shumtit,
koha na ka ndarë,
njëzet e ca vite,
që nuk jemi parë!
Me rrugë e pa rrugë,
të gjithë ikët ju,
unë si lis i lashtë,
hodha rrënjë këtu!
Nuk kam si ta di,
bëra keq a mirë,
po unë shtegëtimet,
nuk i kam dëshirë!
Sa herë që largohem,
në një tjetër Dhe,
një muaj pa shkuar,
kthehem si rrufe!
Kthehem për të ndenjur,
tek “Glami” në qoshe,
ti s’je kthyer kurrë,
o moj bukuroshe!
Ti s’u ktheve kurrë,
nëpër këto vënde,
se në tjetër vënd,
ngrite folenë tënde!
Po për syrin tim,
më mirë që s’je dukur,
se të pa kur ishe,
një Nure e bukur!
Të ka parë kur ishe,
trëndafil me vesë,
dhe ashtu të gdhëndur,
të kam në kujtesë!
Të gjithë e të gjithë,
këtu le të vinë,
po ti mos u kthe,
se më prish magjinë!
Nëse do të kthehesh,
se nuk mban dot mallë,
për dy sytë e mi,
mos u bëj e gjallë!
Të të mbajnë mënd,
Ylle-siç ke qënë,
se dëborë e kohës,
dhe mbi ty ka rënë!
Ajo pa pushim,
bie Zot-o Zot,
dhe një thinjë tënden,
unë s’e duroj dot!
Dhe një thinjë të vetme,
tek ty s’duroj dot,
në shpirt e në zëmër,
do mbytem në lot!
Mos u kthe-ta prishësh,
gjithë këtë magji,
prit sa të vdes unë,
pastaj thinju ti!
Hallit te thinjave i gjendet dermani o komandant. Njecik boje dylekeshe dhe behet fringo e re. Thone se Pushkini u be shpejt flokebardhe dhe kur po zbriste shkallet ne istitut nja dy vajza e shpotijne: “paska rene debora shpejt maleve”.Si duelxhi i falimentuar Pushkini ua kthen: “Ka rene vertet, ndaj po zbresin lopet fushave”.
Hallall Z Duka!
Na cove disa vite te bukura pas,por qe ja vlejne te kujtohen:
-…Dhe një thinjë të vetme,
tek ty s’duroj dot,
në shpirt e në zëmër,
do mbytem në lot!
Z Duka dhe Çajupi nga parajsa ju ka zili per keto poezi te mrekullueshme qe shkruani, Respekt!!
gurrë që nuk shterron je o poet…
Ky Ben Duka, vetem ky
krren shpirt per poezi
Jo e jo Beni Tjeter
qe kendon per Parti!
Le te vije Bukuria
te c’thinjet Arben Selvia
O me mire 100 %
Poeti te mos Rilind!