Lumthi moj Labovë e bukur
Ulur mbi një këmbë mali
Të bëri dhe më të njohur
Pena e artë e Arben djalit
Thonë njeriun e mirë
Kurrë s’e prish perëndia
Derdhet si bleta në lule
Te vargu yt vegjëlia
Shumë ndërruan fytyrë
Sorollopin edhe fenë
Ti ngele po prapë ai
Shqiptari i mirë Arben
Kjo pena jote brilante
Varg barot i labovitit
Nuk pati mëshirë as frikë
I erdhi për hak jezitit
Barbaria nuk të deshi
Dhe ti e bëre lanet
Ndaj ke ngelur e do ngelesh
Më i rralli trim poet
Maskarenjtë e dordolecët
Ah, kjo e liga farë
Vargun tënd trim e të bukur
Frikë dhe në gjumë e kanë
I përbuz me neveri
Servilë e kopilërinë
S’ta pruri huq pleqëria
Po më kujton edhe rininë
Me rastin e titullit “Qytetar Nderi” i Gjirokastrës