Humanizëm ndaj refugjatëve të luftës

Lajmet për largimin e detyruar të mijëra njerëzve nga vendet në luftë dhe emigrimi i tyre i përvuajtur drejtë Europës janë tronditëse. Vuajtjet e tyre janë rrënqethëse.

Vendet e Ballkanit i kanë akoma të freskëta kostot e përgjakshme njerëzore të konflikteve ndër-etnike.

Disa media shqiptare po njoftojnë/paralajmërojnë se nga burime konfidenciale shqiptare(?!) kjo valë mund të kalojë edhe nëpërmjet vendit tonë.

Pikërisht ky “sinjalizim paralajmërues” më angazhon të ndaj me ju disa ide për menaxhimin sa më mirë të kësaj krize humanitare.

Ata njerëz të përvuajtur janë refugjatë politikë – vijnë nga vende në luftë. OKB-ja dhe vendet europiane ua njohin këtë status.

Historia e kombit tonë duhet të na shërbejë për të ndjerë detyrim për solidaritetin e nevojshëm humanitar për këta njerëz të përvuajtur që po emigrojnë aktualisht nga vendet e tyre.

Shumë prej tyre edhe sipas pamjeve të medieve ndërkombëtare janë në kushte kritike mbijetese dhe nuk kanë asnjë mundësi jetese dhe shprese në vendin e tyre.

Mos harroni, pamjet e CNN për varrin masiv të kosovarëve të masakruar dhe vrarë – që sensibilizoi popujt dhe liderët botërorë, që krijoi solidaritetin dhe mbështetjen për ndërhyrjen ajrore për ndaljen e spastrimit etnik.

Kombi shqiptar ka kaluar shpesh në historinë e tij situata kaq të përvuajtura të spastrimeve etnike, të luftërave me mijëra të vrarë, të torturuar dhe përdhunuar.

Humanizmi, solidariteti, lehtësimi sado pak i çdo vuajtjeje të tyre, është detyruese për secilin prej nesh.

Këto vlera njerëzore të kombit tonë duhet të materializohen në qëndrimin tonë humanitar nga çdo individ, familje, organizatë jo qeveritare si dhe nga çdo strukturë shtetërore, në nivel lokal dhe qendror.

Sensibilizimi paralajmërues i mediave shqiptare nuk duhet të shërbejë për të nxitur apo justifikuar/përligjur ndjesi apo qëndrime për t’i penguar të kalojnë nëpërmjet vendit tonë drejt vendeve europiane.

Ndoshta fakti që ne nuk kemi kufi tokësor me asnjë vend europian e ul fluksin e tyre, por sado i vogël të jetë ky fluks, ata meritojnë trajtim thellësisht njerëzor.

Të përgatitemi pa asnjë vonesë për t’ua zbutur sado pak këtë krizë të tmerrshme humanitare mijëra fëmijëve, pleqve, vajzave, grave të pafajshme.

Ne kemi eksperiencë individuale, familjare, shoqërore dhe të strukturave shtetërore. Kjo nuk nënkupton të bëhemi vend pritës, por t’ju ofrojmë trajtim dinjitoz në kalimin e tyre tranzit drejt vendeve europiane.

Ne menaxhuam në mënyrën më të mirë krizën e rreth 500.000 vëllezërve tanë kosovarë, që gati më të njëjtat vuajtje dhe pamje u larguan nga Kosova në fund të viteve 90’ për shkak të spastrimit etnik.

Këta qindra fëmijë të vegjël, njerëz të moshuar, vajza dhe nëna të përlotura dhe të rraskapitura deri në palcë – meritojnë vetëm trajtim sa më humanitar.

Fillimi i kësaj përgatitjeje sa më parë është jetike. Përgatitja e pakove ushqimore, identifikimi pa vonesë i çdo njërit prej tyre sipas procedurave të UNHCR-së, dhënia e paketave të ndihmës së shpejtë dhe vaksinave lehtësisht të përdorshme, duhet të jenë gati si skema funksionimi dhe si burime potenciale, për t’i aktivizuar menjëherë.

Në qoftë se paralajmërimet mediatike bëhen për të ngritur në gatishmëri struktura të rendit dhe të ushtrisë tonë, për t’i ndaluar që të kalojnë, nëpër territorin tonë, në qoftë se do të tolerojmë kontrabandistët e mallrave jetike që gjallërohen rreth pikave kufitare për t’iu shitur sa më shtrenjtë dhe pikën e ujit apo të qumështit për fëmijët dhe pleqtë, në qoftë se do t’i ndalojmë dhe keqtrajtojmë në pjesën hyrëse të vendit tonë siç ndodhi në momentet e para në Maqedoni, në qoftë se do të gjallërohet biznesi kriminal, biznesi i gjakosur i trafikantëve për t’i transportuar me para drejt vendeve ku duan të emigrojnë, atëherë kjo histori e ndodhur në vendin tonë dhe për gjatë një krize kaq të rëndë humanitare, do të ishte pse jo edhe një njollë turpi për kombin tonë, që me të drejtë akoma ankohet për indiferencën e vendeve europiane gjatë fillimit të spastrimeve etnike dhe krizave humanitare shumë të rënda edhe gjatë shekullit të 20-të.

Me këtë qëndrim humanist ne nuk po e nxisim këtë emigrim. Bota nuk po e ndal dot në vendet e origjinës.

Europa e bashkuar nuk ka akoma një qëndrim të bashkuar se si do ta menaxhojë këtë krizë humanitare, përmasat e të cilës sidomos për nga dhimbjet e rënda njerëzore dhe për nga përmasat e popullsisë që po braktisin me lot në sy shtëpitë dhe vendet e tyre, sa vjen dhe rriten.

Leksioni i mbështetjes humanitare i shqiptarëve të Preshevës duhet t’i shërbejë çdo shqiptari, njerëz të thjeshtë, biznesmenë apo politikanë.

Çdo përgatitje për ndalimin e sforcuar të tyre do të turpërojë shqiptarët dhe të krijojë për trafikantët gjakësorë ushqimin e freskët plotë me dhimbje dhe vuajtje njerëzore.

Me shpirtin e tyre kriminal kontrabandistët dhe trafikantët do t’ju shesin shtrenjtë fëmijëve, nënave dhe pleqve çdo pikë uji e qumështi, do t’ju marrin edhe qindarkat e fundit, do të synojnë që disa prej vajzave dhe nënave të reja t’i përdorin si viktima edhe seksuale.

Ndaj të plotësojmë sa më shpejtë dhe në maksimum detyrimin tonë minimal për solidaritet, ndihmë humanitare dhe trajtim të dhimbshëm njerëzore për çdo njërin prej tyre.

Hapi i parë është sensibilizimi dhe apeli publik për solidaritet dhe ndihmë.

Ndoshta mbledhja e Këshillit të Sigurimit të vendit tonë mund ta zyrtarizonte qëndrimin tonë humanitar në kalimin e tyre tranzit në vendin tonë.

Sensibilizimi publik për t’i ndihmuar dhe çdo angazhim zyrtar për të minimizuar çdo keq menaxhim për pritjen dhe përcjelljen e tyre, si edhe parandalimi i çdo risku për abuzim nga çdo trafikantë apo nëpunës, gjatë çdo momenti të hyrjes, qëndrimit të përkohshëm dhe lejimit sa më parë të kalimit të tyre drejtë vendeve të BE-së, është detyrimi ynë humanitar.

Kombet lartësohen për vlerat e tyre njerëzore, edhe nga kontributet gjatë krizave humanitare të popujve të tjerë.