Malli apo dashuria?!

Dyzet e më shumë vjet,
që ty nuk të kam parë,
po s’tretet kurrë në jetë,
kujtim’ i mallit t’parë!

Të trembur si trumcakë,
dhe mend gjë tjetër s’mbaj,
që kurrë s’u ndezëm flakë,
po mbetëm të pafaj!

Të dy ishim një moshë,
gati një mituri,
që s’dinim ç’do të thosh,
dhe ç’qe një dashuri!

Atë vërtet s’e dinim,
po prapë ishim në hall,
dhe pak kur vetëm rrinim,
na kapte keq një mall!

Ia dilnim më në fund,
gënjenim për rast,
na duhej goxha mund,
të rrinim tok një çast!

Të fshehur në një vathë,
të tretur në harrim,
mëkati më i madh,
ka qenë një përqafim!

Dhe prapë e prapë ne shkonim,
te vendi ynë-aty,
që hiç mos na dëgjonin,
ne flisnim veç me sy!

Po shpesh na ngrinin sytë,
dhe binim në një ëndërr,
më jepte syri yt,
një drithërimë në zemër!

Njëlloj nga sytë e mia,
shigjeta mbi ty binin,
kjo ishte dashuria,
po neve nuk e dinim!

S’mbaj mënd përse magjia,
u prish për ne të dy,
kur erdhi dashuria,
ne s’ishim më aty!

Këto që di tani,
aherë nuk i dija,
po ku ndryshon s’e di,
malli nga dashuria?!

Enigmë mund të mbetet,
ndaj s’pyes asnjeri,
një mall që kurrë s’tretet,
a s’është një dashuri?!

Jam mbytur si në det,
kujtimeve të mia,
se malli rron në jetë,
më shumë se dashuria!

Më kot ky frymëzim,
s’më erdhi varg e varg,
por se një miku im,
të kishte parë nga larg!

Mbi flokun tënd-moj mike,
kish rënë goxha dëborë,
po prapë një zonjë fisnike,
dhe jo një plakë e gjorë!

Nuk dua ta takoj,
mendova ashtu kot,
se borën përmbi flokë,
nuk mund t’ia shikoj dot!

Një mituri pafaj,
tek unë dua të mbetet,
se nga dëborë e kohës,
gjithë malli mund të tretet!

Instiktivisht mendoj,
këtej s’ka për t’u dukur,
se mallin për Atë,
kam mallin më të bukur!

Po mbase ka harruar,
atë që na ka ngjarë,
dhe vetëm unë kam mbetur,
një skllav i mallit t’parë!

Po prapë dhe kjo lirikë,
nuk është fare pak,
se mbase ende jemi,
të trembur si trumcakë!