SHËNIM: Cili është ndryshimi real në qeverisje që presin 1 milion votuesit e mazhorancës?

Kryeministri Edi Rama tha diçka dje duke dalë nga selia e Partisë Socialiste. Sipas tij, mediat ngrenë çështje, shpikin argumente, venë fjalë dhe insinuata në gojë të politikanëve dhe pastaj kërkojnë përgjigje për diçka që e kanë sajuar po vetë. Në disa raste mund të ketë ndodhur edhe kështu.

Por a ishte ky i djeshmi rasti? Tema për të cilën gazetarët këm­bëngulën të pyesnin kreun socialist ishte, ndryshimet e mundshme në kabinetin qeveritar. Dhe Rama dha përgjigjen e mësipërme.

Pak më vonë, aleati i tij në qeverisje, kreu i Kuvendit Meta, e bëri të qartë se qeveria “ka nevojë për impulse të reja”. Në fjalorin lakonik dhe disi prej sfinksi të Metës, nuk mund të thuhej më hapur se kaq, që kabineti duhet të ketë ndry­shime.

Fakti që Meta shtoi më pas se gjithsesi “kjo është kompetencë e kryeministrit Rama”, nuk e bën më pak të vërtetë ekzistencën, tashmë të publikuar dhe “të dokumentuar”, të kërkesës për një kabi­net të rifreskuar.

A do të ketë pra ndryshime? Le të kujtojmë se zërat për lëvizje në rang ministror, kanë nisur që përpara fushatës për zgjedhjet lokale të qershorit 2015.

A i ka nisur këto zëra vetëm media, apo janë frymëzuar nga zyra partiake? Shumë gjëra mund t’i vishen mediave dhe ndonjë prej pronarëve mediatikë, por konkretisht pakënaqësia e publikut prej punës së disa ministrive ishte dhe është e dukshme. Pakënaqësia e elektoratit socialist, po ashtu. Cfarë pret ky elek­torat më shumë se thjesht ndryshimet e emrave? Pra cili është ndryshimi real në qeverisje që presin 1 milion votuesit e mazhorancës?

Besimi i njerëzve se një ditë do të gjykohet Berisha, jo vetëm si person, por si precedent i rrezikshëm politik e financiar, ka filluar të humbasë. Njerëzit këtë qeveri e besuan dy herë edhe për ndëshkimin e krimit. Nuk është mirë të harrohet – shkruan Bedri Islami

Z.Rama e z.Meta! Bëni një mar­rëveshje për ndëshkimin e merituar të Sali Berishës. / DITA

*****************

Nga Bedri Islami

Në dy dekada e gjysmë, jo rastësisht, mbi këtë vend kanë rënë aq shumë gjë­ma të mëdha, sa që secilit komb tjetër do i kishin mjaftuar e do u ishte dukur e tepërt edhe për një shekull.

Si nuk ndodh askund tjetër, me gjithë ndodhitë e rënda, vjedhjet e jashtë­mendjes, krijimin e një oligarkie e kor­porate të paligjshme, por vendosëse deri në vrasje, shpërthimin e një katastrofe si ajo e vitit 1997, grushte shteti dhe mbështetje të makinerisë vrastare të Mi­losheviçit e regjimeve të tjera despotike, humbjen e shpresës dhe të besimit ndaj shtetit, në Shqipëri ndëshkueshmëria ka qenë e paqenë, e pashpresë dhe in­ekzistente.

Me një ulërimë vrastare, në pak kohë, klasa politike u bashkua përgjithësisht në një lukuni ujqërish, për të mbështetur fuqishëm njëri-tjetrin në një përballje që do të mund të vinte, dhe që, për fat të keq, nuk erdhi kurrë.

Mjerisht, ndryshe nga sa ishte men­duar nga një grup njerëzish idealistë, Shqipëria prodhoi në seri njerëz me­skinë të politikës, të cilët, të frymëzuar prej idesë së pasurimit të paligjshëm, shesin çfarë të munden, deri nderin, të vërtetën, ndërgjegjen, e më pas edhe kombin.

Kjo klasë politike, megjithëse e rrëzuar nga pushteti prej dy viteve, e po ashtu e rrëzuar edhe më parë, pas gjëmave të mëdha, që morën jetën e mijra vetëve, jo vetëm që vegjeton qetësisht, stërvitet e ushtron presionin e saj të kudoqofshëm, deri në absurditet, por tashmë, krejtësisht jashtë rrezikut për të ardhmen e tyre, kërkojnë ngultas rikthimin në pushtet, qoftë edhe përmes përbaltjes dhe kriminalizimit të shtetit të tyre.

Në këtë mjedis politik, lideri i këtij mendimi dhe precedenti politik të pashembullt, vazhdon të jetë i njëjti njeri, që fatkeqësisht hyri në politikë me bluzë të bardhë, për ta gjakosur atë pas pak viteve, si askush tjetër në një shtet demokratik. Edhe sot, megjithëse në dukje jashtë pushtetit, ai ka ende në vete mjaft nga fijet që e vërdallosin këtë pushtet, sidomos në disa nga strukturat kyçe të tij. E përsëri, si ndodh rrallë, mëria e tij ndaj Ramës, si dikur ndaj Metës, Majkos apo Nanos, pra ndaj ku­jtdo që e ka larguar nga pushteti, është aq e madhe, saqë do të kishte pranuar çdo lloj disfate e katastrofe, financiare apo politike, vetëm e vetëm për të ar­ritur fitoren “e brendshme” të tij.

Mbi klanin politik berishist rëndo­jnë, le ta themi haptas, mjaft krime të pandëshkuara. Janë aq të shumta, sa që tani është e panevojshme ripërsëritja e tyre. Ky klan, familjar e politik, krijesë e një oligarkie politike e financiare të rrezikshme deri në skaj, është përgjegjës në një rëndesë të madhe, por jo i vetmi, në gjithë këtë katrahurë ku vërvitet një vend me resurse, me njerëz të aftë, por të pashpresë, dhe në të cilin, pasuritë e tij, si mos ma keq, janë shitur në kon­censione të babëzitura.

Përse nuk do të gjykohen ata?

Së pari, sepse qeveria e sotme, megjithë premtimet elektorale, nuk ka këllqe ta bëjë këtë. E gjithë retorika e fushatës së para qershorit 2013, që solli ndezjen e një vale shprese tek njerëzit, ishte pikërisht ndëshkimi i krimit, ndëshkimi i së keqes dhe i njerëzve që e kishin sjellë atë, duke u shndërruar në sheikët shqiptarë, megjithëse nuk kishin asnjë “pikë naftë” në trojet e patrashëguara që kishin zaptuar politikisht.

Tani, çdo ditë e nga pak, shpresa po shuhet, qeveria bën sikur do të ndëshkojë, por në të vërtetë çdo gjë e kalon në kalendat greke, domethënë, në askund. Opozita bën sikur i hakër­rohet qeverisë, por në të vërtetë e di se asgjë nuk do të ndodhë, dhe duke e ditur këtë trashin zërin, mallkojnë, sajojnë dhe shpifin.

Përse nuk dëshkon qeveria e sotme krimet që kanë ndodhur nën qeverinë e djeshme? Përse, të paktën për ato që ka dëshmuar dy vite më parë, nuk përgatit dosjet, të cilat të bëhen pub­like, të hapura për të gjithë, që një e vërtetë e ditur skutash ose e pësh­përitur, të bëhet pjesë e verdiktit të mendimit njerëzor?

Berishistët e dinë këtë më mirë se ne të tjerët. Edhe ata, pas vitit 2005, kur rierdhën në pushtet nga ndarja e së majtës në disa pjesë e shumë pjesëza, pas bubullimave lëshuan pak shi të butë dhe ata që “u lagën në mëngjes, u thanë gjatë drekës”. Të jetë kjo kthimi i një borxhi të vjetër? Qeveria duhet t’ua thotë njerëzve këtë të vërtetë.

Së dyti, pak para largimit nga pushteti, klani berishist lëshoi me dhjetëra konçensione vrasëse për Shqipërinë, që nga Lotaria Kombë­tare e deri tek ato për kromin, bakrin, naftën, si kishte lëshuar më parë për Aeroportin e Rinasit, etj. Duke qenë oligarki dhe nën drojën e pushtetit despotik, vendimet kaluan nëpër frymën “kolegjiale” dhe si të tilla, tani, ata janë të pagjykueshme. Por edhe kur ato janë bërë nga një ministër i vetëm, si Ruli për shembull, jashtë çdo atributi juridik, përsëri kanë gjetur “selamllëkun” e qeverisë. Si është krejt e mundur, segmente të qeverisë së sot­me, medet, janë bërë pjesë e vjeljes së këtyre konçesioneve, për të cilat ishin betuar se do ua kthenin qytetarëve si një përfitim për to. Duke qenë tashmë pjesë e përbashkët, askush të mos presë ndëshkimin për krimin.

Së treti, askund tjetër nuk ka e nuk do të ketë një sistem drejtësie kaq të implikuar me krimin, sa ky që kemi sot në Shqipëri. Shumë prej tyre, sidomos në postet kryesore, kanë kaluar nga zy­rat e pushtetit për të mbrojtur pushtetin dhe për të qenë, së bashku me të, pjesë e rrjepjes së shtetit. Që nga presidenti Nishani e deri tek ata që janë ulur në shumicë në Këshillin e Lartë të Drejtësisë. Mafia e drejtësisë së sotme është e lidhur fuqishëm me politikën, është pjellë e saj, ndaj askush të mos mendojë se është një pjellë që mund të “hajë” rritësit e saj. Por, edhe nëse do të donin, në zyrat berishiste janë aq shumë dosje për to, aq shumë përgjime për çfarë kanë bërë e çfarë kanë arritur të bëjnë, janë të dhënat për transfertat e parave në parajsat fiskale, jo vetëm në bankat qipriote; aty gjenden tran­saksionet që kanë bërë, fitimet që kanë përfituar, vilat e ngritura si me magji, me gjthë rrogën e zakonshme; ashtu si, në rast të kundërt, mund të vijë edhe ndëshkimi. Rasti i gjyqtarit Konomi nuk është i largët, e po ashtu nuk është i largët as rasti Trebicka. Qeveritarët e djeshëm janë aq të aftë saqë, pasi të zh­dukin, të premtojnë të të bëjnë fjalimin më të bukur që është mbajtur ndonjëherë në një varrim publik.

Ideja e hedhur se, pas miratimit të reformës së re të drejtësisë, gjërat do të çuditin gjithë dynjanë, nuk të ngjallin shpresën e pritur, pasi, duam apo nuk duam, klasa politike berishiste, për fat të keq, edhe është larguar nga pushteti, edhe është në pushtet.

Edhe nëse nuk janë disa nga njerëzit e saj, është aty mentaliteti që sollën me vete: Të rrjepin shtetin, duke shfrytëzuar pushtetin. Ndryshe nga sa është pritur, dukja e tashme e qeverisë së sotme, të ngjan me atë që shkoi, megjithë dëshirën e mirë të shefit të qeverisë për të bërë shtetin.

Shteti, që kur është krijuar, më i pari i tyre, fillon e ngrihet kur ndëshkohet krimi. Ndëshkueshmëria është shtyllë mbajtëse e shtetit, ndryshe, e gjitha kjo, për fat të keq, do të jetë si ato kalatë e rërës në buzë të detit, që shuhen pas dallgës së parë…

************

Shkrimi i plotë mund të lexohet KËTU