Nëse u përgjigjemi me të njëjtën monedhë, do të dëshmojmë se e meritojmë atë që na bënë në Beograd

Sot në stadiumin e Elbasanit nuk do të thërrisja “vritini serbët”! Në radhë të parë sepse jam ndjerë keq kur në stadiumin e Beogradit pashë një turmë të tërbuar serbësh që ulërinte pa pra: Vritini, vritini shqiptarët!

Dhe nuk dua që edhe kombi i shqiptarëve të damkosë veten duke u bërë pjesë e asaj egërsie të padenjë për qytetërimin dhe njerëzimin.

Nuk ka asgjë heroike, madje është burracakëri, t’i kërcënohesh nga turma një ekipi sportiv që shorti e detyron të vijë e të ndeshet në fushën tënde. Është një pabesi e poshtër. Që bie ndesh edhe me zakonet e lashta të shqiptarëve që nuk e poshtërojnë kurrë të huajin e ardhur në shtëpinë e tyre. Edhe sikur ai të jetë gjakësi apo armiku.

Por që bie ndesh edhe me frymën e qytetërimit europian ku duam të integrohemi, frymën e humanizmit universal që bën të mundur tejkalimin edhe të armiqësive shekullore. Si në rastin e francezëve dhe gjermanëve. Është koha që ballkanasit, serbët dhe shqiptarët, të ecin në këtë rrugë. Në fakt integrimi europian është pikërisht kjo rrugë.

Sharjet dhe dhuna e turmave të nacionalistëve serbë në stadiumin e Beogradit ndaj ekipit shqiptar ishte një turp. Prandaj, nuk dua që edhe shqiptarët ta replikojnë në turp të tillë në Elbasan. Shpresoj të mos e bëjnë. Askush nga ata pak tifozë që, gjithsesi, nuk përfaqësojnë atë që ndjejnë dhe duan shumica e shqiptarëve sot.

Në të kundërt, çdo shfaqje dhune ndaj serbëve do të qe e vetmja gjë që do shfajësonte turmat nacionaliste serbe, që edhe ato nuk përfaqësojnë tërë kombin serb, për atë shpërthim të shfrenuar dhe të neveritshëm urrejtjeje ndaj një kombi fqinj. Nëse nuk e respektojmë por e provokojmë ekipin e futbollit serb sot, nëse u përgjigjemi serbëve me të njëjtën monedhë etnonacionaliste, do të dëshmojmë se e meritojmë atë që na bënë në Beograd.

Serbia u ndëshkua për dhunën që pësuan sportistët shqiptarë në Beograd. Ndaj nuk është shqiptar patriot kushdo që sot mund të bëjë ndonjë akt që mund të kishte si rrjedhojë ndëshkimin edhe të Shqipërisë në të njëjtën mënyrë. Shqipëria qëndroi në anën e të drejtës dhe fitoi. Dhe nuk mund të jetë patriot kushdo që sot investohet që Shqipëria të humbasë të drejtën dhe të flaket në krahun e padrejtësisë. Mund të jetë nacionalist por jo patriot. Dhe tashmë është e provuar me tragjedi të shumta se etnonacionalizmi është, mbi të gjitha, varrmihës i kombit të vet.

Shqiptarët arritën një fitore edhe më të madhe pak vite më parë. Arritën pavarësinë e Kosovës. E arritën duke qëndruar në anën e të drejtës. Serbët që këmbëngulën tek padrejtësia pësuan disfatë. Humbja e tyre është e dyfishtë. Prandaj edhe tërbimi i qarqeve nacionaliste atje është i kuptueshëm. Ato lusin që shqiptarët t’i përgjigjen tërbimit të tyre më të njëjtin tërbim, agresionit të tyre me të njëjtin agresion.

Por një gjë e tillë është e pajustifikuar për shqiptarët. Jo vetëm pse janë fitues por edhe se nuk kanë qenë kurrë agresorë. Dhe sa për shtypjen dhe genocidin serb në të kaluarën, pavarësia e Kosovës është hakmarrja më e mirë. Të gjakosh një hakmarrje tjetër, një hakmarrje etnonacionaliste, primitive, është t’i heqësh pikë vetes dhe t’ja japësh etnonacionalizmit serb. Jo vetëm në rrafshin futbollistik.

Prandaj shqiptarët, në Prishtinë dhe Tiranë, duhet të dinë të administrojnë fitoren duke mos u verbuar nga thirrjet kinse atdhetare kundër armikut serb. Nga thirrje dhe epshe primitive që topin e futbollit duan ta kthejnë në një top lufte, dhe fushën e gjelbër në një fushë të kuqe beteje. Dhe këtë duhet ta bëjnë duke u investuar me të gjithë forcat për paqen. Të mos harrojnë atë që Bill Klinton tha gjatë vizitës në Prishtinë pas çlirimit të Kosovës: Ne luftën, ju paqen! Pra, të mos harrojnë se i kemi borxh NATO-s, SHBA-ve, qytetërimit Perëndimor, të ndërtojmë paqen në Ballkan.

Nuk duhet t’i zhgënjejmë! Nuk duhet të bëhemi plangprishës dhe mosmirënjohës të asaj mbështetje të rrallë në histori sepse do ta pësojmë.

Ndërkaq, të ndërtosh paqen në një gadishull që e ka mallkimin e luftës në gjak, është shumë më e vështirë, më heroike se të bësh luftën që mund ta ndezësh me një fije shkrepëse madje edhe me një top futbolli. Prandaj të brohorasim për përfaqësuesen shqiptare, por të mos poshtërojmë serbët, himnin dhe flamurin e tyre. Sepse janë ekip mik dhe jo ekip armik. Një skuadër futbolli dhe jo një ushtri pushtuese.

Një status që ju dhunua padrejtësisht ekipit tonë në Beograd. Të mos përsëritim të njëjtën padrejtësi. Është e rëndësishme për Shqipërinë ta fitojmë këtë ndeshje. Por shumë më e rëndësishme është të fitojë paqja!