KUSH E KËRKON SHERRIN

Ka mjaft njerëz që janë të pakënaqur me qeverisjen Rama. Disa më shumë, disa më pak. Njëri nga këta të fundit, jam edhe unë. Mund të jetë gjithësecili nga ne që kemi pritur më shumë nga reformat e premtuara, nga ai hopi që do të kishte, në mos e tërë ekonomia, të paktën një pjesë e saj.

Mund të jetë secili nga ne që kemi pritur se, përmes qeverisjes së tij me dorë të fortë ndaj krimit, do të ketë më në fund Shqipëria precedentët e parë të ndëshkimit të një niveli të lartë, dhe jo të berberëve apo hallexhinjve që kanë përditësuar punën e tyre për kafshatën e zakonshme.

Kjo ndodh me të gjitha pritshmëritë, aq më tepër kur ato vijnë pas zullumeve të pashoqe që bëri qeveria Berisha në tetë vitet e pushtimit të saj administrativ, ekonomik, financiar, mediatik e politik.

Në Kosovë ka mjaft njerëz të pakënaqur me qeverinë Mustafa. Në të vërtetë shkaqet janë të disafishta, dhe njëra prej tyre, marrëveshja e fundit për krijimin e asosacioneve të komunave serbe apo kufiri demarkacionit mes Kosovës dhe Malit të Zi, janë të mjaftueshme për protesta të mëdha.

Por, protesta në rrugë, përmes së cilës tundet e shkundet një qeveri e brishtë, dhe jo vezë, gaz lotsjellës, piskama fëmijësh, ndjekje zyrtarësh.

Fryma e parlamentit të Kosovës zbriti edhe në një shesh të Tiranës, e ku ta dish, ndoshta një ditë të ardhshme, mund të ketë një adresë tjetër. Sebepi i hedhjes së vezëve drejt makinës kryeministrore ishte shumë më i pakët se kauza që ka opozita në Klosovë, por sidoqoftë, skena u përsërit thuajse identike, e për të qenë sa më e njëllojtë, nuk munguan edhe aktivistët e Vetëvendosjes, si një dërgatë gurore, për të thënë edhe ata fjalën e tyre.

Lëvizja “Për Universitetin” e gjeti më shpejt nga sa mund të ishte menduar përkrahësin e saj. I paepur në qëndrimin e tij antikomb e antishtet, Sali Berisha, i frymëzuar nga vezët, bëri thirrjen e parë për t’u ngritur në protesta. Më tej, rektori i Universitetit, Dhori Kule, po ashtu, e tha “ fjalën” e tij në të gjithë këtë mesele, dhe ky Dhori, në disa shfaqje të tija politike ka qenë e mbetet pinjoll i Shqup-it të djeshëm e të sotëm.

A ka vend në Shqipëri për protestë? Sa të duash dhe sa herë që të duash. Shqipëria është sot vendi ku krimi i djeshëm gjallëron bashkë me politikën e sotme, dhe ndaj saj duhet protestuar.

Shqipëria është vendi ku vjedhja e djeshme, në përmasa fantastike financiare, është bërë bunkeri i atyre që prosperojnë. Një brez i ri, ndoshta me vizione më të mëdha se studentët e sinqertë të vitit 1990, shikojnë tronditshëm se si thyhet ëndrra e tyre dhe heshtin. Duhet të protestojnë, sidomos kur shohin se si zyrat bankare, kabinetet e administratat mbushen me bij e bija politikanësh, shpesh herë pa asnjë meritë veç gjoksit të prindërve. Dhe nëse ky brez nuk proteston për këtë devijueshmëri të vizionit, i cili vjen nga shteti, atëherë lirisht mund të themi, se mirë ia bëjnë.

Shqipëria është vendi ku krime të mëdha, politike, njerëzore e financiare, janë kopsitur. Dosjet e mëdha të 21 janarit po zhduken; krimi në Gërdec, qoftë edhe ndaj atyre fëmijve të vegjël që punonin si ‘dikensat’, skllevër, është harruar; humnera financiare ka kaluar në kohën e shkuar, veta e tretë, shumës, pa autor dhe pa lukuninë që e përgatitën. Ndaj, duhet të protestohet.

Shqipëria është vendi ku qeveritarët e rinj po na kujtojnë ata që shkuan, me haraçet e tyre, skotën pas vetes, levantizmin e maskuar, me humbjen e personalitetit, dhe ndaj tyre duhet protestuar.

Megjithatë, asnjë prej tyre nuk ndodh. Njerëzit janë të heshtur, shohin hallet e tyre, dhe kur vetëm u troket dera, kujtohen se mund të kishin bërë diçka.

Por, kjo e gjitha që po ndodh, nuk ka lidhje me atë që mund të pritej.

Është një skenar i përgatitur me kujdes, që ngadalë ngadalë, po zbret gjithnjë e më shumë drejt jugut, po merr përmasat e një lëvizjeje thërmuese, pa ndërtuar asgjë; ajo po shndërrohet në një synim politik për të përmbysur atë që është bërë dhe për të ndaluar atë që mund të bëhet.

Shpesh herë shkujdesja ka qenë fatkobi i shqiptarëve. Ata e kanë parë shkujdesshëm ngjarjen që ka rrjedhur mbi fatin e tyre, e po ashtu, si nëpër jerm, kanë ndjekur atë rrugë përmes së cilit i ka çuar i pari i tyre. Të kemi të bëjmë në këtë rast thjesht e vetëm me një shkujdesje?

Është më tepër se kaq. Sinjalin e parë për të destabilizuar shtetin e dha presidenti i shtetit, Nishani. Deklarata e tij e përsëritur se ai, e përmes tij edhe familja e tij, janë përgjuar, ishte thirrja e parë për të synuar përmbysjen e një shteti që synon të vendosë diktatin edhe mbi të parin e shtetit. Pa asnjë provë, qoftë dhe minimaliste, thirrja e tij ishte si një alibi për të mbrojtur atë që mund të ndodhte.

Sinjalin e dytë, si është pritur, e dha shefi i opozitës, i cili, me krekosjen e budallait politik, deklaroi se do e tërheqim zvarrë Edi Ramën. Një shef opozite, që ka pas krahëve tri nga ngjarjet më të rënda të dhjetëvjetëshit të fundit; zhdukjen e 230 milionë eurove në Rrugën e Kombit, dhurimin e detit për një puthje Bakojanis dhe vrasjen e katër demonstruesve, në se do të ishte në cilindo vend të perëndimit, pas një deklarate të tillë do të përballej me drejtësinë. Qoftë edhe thjesht për kanosje e destabilizim.

Pas tyre qëndron hija e Berishës dhe fryma e tij. Sido që të thonë, ai, Berisha, është në veten e tij; ai nuk ka dalë nga ajo dëshmi që solli në politikën shqiptare; përmbysjen e shtetit dhe vendosjen e ligjit në këmbët e turmës. Ai është në të drejtën e tij kanibaliste, pasi shteti rilindës nuk ka këllqe të kuptojë një të vërtetë fare normale: e keqja e një shteti duhet përjashtuar nga jeta politike, si një e mirë e domosdoshme.

Kujt i intereson destabilizimi i shtetit shqiptar?

Në një shkrim të ardhshëm do të mund të shkruajmë për liderë jashtë këtij shteti, por bashkëkombas, të cilët, ndërsa thirren në valën e madhe të atdheut, frymojnë përmes parave që vjnë nga stepat dhe nën çallmën e radikalëve islamë.

I mbështes protestat. E kuptova atë gëzimin që gjallonte tek disa të rinj të porsaliruar nga arresti disa orësh, si të kishin fituar një çështje të madhe. E kuptova se ata, ndoshta më shpejt se të tjerët, e kishin kuptuar se shteti nuk ka këllqet për të vendosur ligjin dhe se, përmes këtij ligji, do të ndjeheshim të gjithë të barabartë.

I kuptova dhe ndjeva hidhërimin e një njeriu që, edhe pse e di mirëdilli se si do të shkojnë punët, trishtohet sepse, “fitorja” e disa orëve e një grupi rinor vezak, do të krijojë iluzione të dëmshme tek vetë ata.

Interesat e njerëzve mund të bien në ujdi, por jo ndërgjegjet.