MEDALJET…

“Fenomeni Berisha do të jetë përpjekja e fundit otomane për mbijetesë në Shqipëri” – At Zef Pllumi

Të gjithë ata shqiptarë që kanë një nivel kulturor qoftë edhe mesatar, por që udhëhiqen në jetë nga disa parime morale, e kanë pasur dhe e kanë të qartë se rënia e regjimit njëpartiak në vitin 1990 duhej të shoqërohej edhe me përgjegjësi morale dhe juridike për ata zyrtarë politikë dhe jopolitikë që gjatë 46 viteve kishin spekuluar dhe abuzuar me postet e tyre, duke u shkaktuar dëme dhe tragjedi një numri shqiptarësh.

Kam bindjen se njëri prej burgjeve shqiptare të kohës do të ishte dashur të shërbente me kapacitet të plotë si vendbanim për një kohë të gjatë për “bujtësit” e gjetur fajtorë, ashtu siç ruaj bindjen tjetër se, ndoshta, një burg tjetër sa ai i Los Anxhelosit do të duhej të rezervohej për zyrtarët dhe jozyrtarët shqiptarë të këtyre 25 viteve që i kanë sjellë dëme të pamatshme pasurive natyrore, materiale, monetare dhe morale të popullit shqiptar.

Edhe pse dëmet dhe krimet e 46 viteve ishin të mëdhenj, akoma më i madh ka qenë spekulimi me ato krime pas rënies së atij regjimi, një spekulim i bërë kryesisht, jo prej atyre që padrejtësitë e të shkuarës i mbajtën mbi kurriz deri në 1990, por prej atyre që pas 1990 kishin si synim hipjen mbi kurrizin e popullit shqiptar. Dhe që, fatkeqësisht, ia dolën me sukses.

Dhënia e disa medaljeve të mirënjohjes për kontribut në luftën për çlirimin e Atdheut në 1944 u bë objekt spekulimi prej matrapazëve politikë të Shqipërisë dhe prej gjithfarë borizanësh jopartiakë që vetëm përmendja e së kaluarës i bën të fryjnë bulçitë mbi trumbetën e kushtrimit të rremë për rikthim të komunizmit.

I përfytyroj gjithë këta luftëtarë të hipokrizisë dhe kotësisë duke vringëlluar shpatat e tyre mbi varrin e komunizmit, të rrethuar nga tufat e mizave dhe bubuzhelëve që qëndrojnë në pritje të transmetimit të mikrobeve të marrëzisë, përçarjes dhe urrejtjes brendashqiptare tek brezat e ardhshëm. Do desha të mos isha i sigurt për suksesin e tyre, por historia ka treguar se marrëzia dhe ligësia kanë imunitet dhe iu kanë rezistuar shekujve dhe ndryshimeve të sistemeve politike në botë.

Po, kush janë këta “puritanë” të paepur që na ngrenë në kushtrim (alarm) sa herë i zgjojnë pasionet e tyre të çartura?

Si gjithmonë, i pari dhe më i dalluari do të jetë ish-presidenti dhe ish-kryeministri i Shqipërisë Sali Berisha i cili, si rrallëkush apo si askush, pretendon se provokohet dhe poshtërohet sa herë shfaqet në horizontin shqiptar ndonjë shenjë e së kaluarës së tij. Jo e të kaluarës së tij të imponuar prej të tjerëve, por e të kaluarës së tij të zgjedhur prej vetë atij, me vullnet të lirë dhe të jetuar me pasion të spikatur për një çerekshekulli, deri në vitin 1990. Të kesh jetuar aq gjatë në një mënyrë që sot e konsideron poshtëruese do të thotë se ke probleme serioze psikike ose morale, ose të dyja së bashku dhe se nuk mund të gjesh shërim as prej mjekësisë dhe as prej shoqërisë.

Në listën prej një mijë individësh të atyre që iu dha medalja e mirënjohjes ishin edhe 3-4 ish-zyrtarë të organeve të Punëve të Brendshme dhe të drejtësisë së regjimit të kaluar. Emri që iu paraqit opinionit shqiptar, si tregues i “rikthimit të diktaturës”, i “ringjalljes së nostalgjisë për regjimin komunist” etj., ishte i një ish-hetuesi të ish-të dënuarit politik At Zef Pllumi.

Sali Berisha u përpoq ta shiste këtë fakt si “provokacion tjetër më i rëndë, më i ulët… që Edi Rama, ky bastard i bllokmenëve mizorë, iu bën shqiptarëve… sfidë dhe ofendim për miqtë e shqiptarëve në të gjithë botën…”. Mos qesh po deshe! Njeriu, i cili ka më shumë fotografi me bllokmenët e dikurshëm se sa me prindërit e vet, e ka mprehur edhe një herë shpatën “kundër bllokmenëve”.

Për të njohur “kriminelin” Shyqyri Çoku, na u desh t’i rikthehemi librit të At Zef Pllumit. Ja çfarë thotë At Pllumi për hetuesin e tij:

“Më foli (Shyqyri Çoku- V.M.) pa u ulur në karrike: Tash po del në gjyq dhe atje fol lirisht, si të duesh e shka të duesh, por mendo se mbas gjyqit prapë këtu në duert tona vjen. E kupton apo jo? A e ndigjove mbramë atë që lëshonte britma të tmerrshme? Ta bajmë ma zi se atij në rast se i përmend fjalimet e shokut Enver Hoxha. Na nuk durojm ta shajsh publikisht”.

Nga pikëpamja juridike veprimet e hetuesit përbëjnë qartësisht veprën penale të shpërdorimit të detyrës, pasi nëpërmjet kanosjes për përdorim dhune kërkon t’i diktojë të pandehurit sjelljen e tij në gjyq. At Pllumi nuk thotë se hetuesi e kishte dhunuar dhe as se i kërkoi të pranonte akuzat, por vetëm të mos përmendte fjalimet e Hoxhës.

Kjo vepër (shpërdorimi i detyrës) ka qenë e parashikuar në Kodin Penal në atë kohë e deri në vitin 1990. E njëjtë është edhe sot. Pra, autori i veprës penale mund të dënohej për atë që kishte bërë në vitet ’60 dhe, ligjërisht, në vitin 1992 mund të zgjidhej edhe President i Republikës në vend të Berishës, sepse, pas 25 vitesh, si vepra ashtu edhe dënimi penal ishin parashkruar.

Sot, në vitin 2015, shoqërisë shqiptare i shiten këto veprime të Çokut si krimi më i rëndë dhe i pandodhur kurrë më vonë. Dhe prej kujt? Prej atij që, si askush tjetër, i ka dhunuar, fyer e kërcënuar shqiptarët gojarisht këto 25 vjet. Prej atij që, si askush tjetër, i ka dhunuar, rrahur, burgosur dhe vrarë shqiptarët këto 25 vjet. Ky pra, Sali Berisha, me gjithë ato gjëma që ka bërë, jo vetëm nuk ndien asnjë brejtje ndërgjegjeje por, vazhdimisht, kërkon të marrë rolin e Kryemësuesit të Moralit, Kryegjyqtarit të së Drejtës dhe Kryepredikuesit të së Vërtetës.

Është ky personazh i paskrupuj të cilin ish-i dënuari politik Hysen Shoshori e ka akuzuar, jo vetëm si dëshmitar në gjyqin e tij, por edhe si person që, në kundërshtim me pozitën juridike të dëshmitarit, ka kërkuar në gjyq dënimin me vdekje të Shoshorit.

Jemi përpara situatës së tillë kur dy ish-të dënuar politikë të regjimit të shkuar akuzojnë dy individë të ndryshëm. Njëri i akuzuar, hetuesi Çoku, abuzon me detyrën duke i kërkuar të pandehurit të thotë çfarë të dojë në gjykatë por të mos përmend fjalimet e Hoxhës. Ndërsa i akuzuari tjetër, qytetari Sali Berisha, edhe pse nuk kishte detyra në sistemin juridik, dëshmon kundër të pandehurit për krime politike dhe kërkon dënimin e tij me vdekje. Tani, ky i dyti, konsideron kriminel të parin dhe njohjen e meritave të tij në luftë i propagandon si provokim të rëndë për popullin shqiptar.

Cila arsye njerëzore do të pajtohej me një pafytyrësi të tillë morale dhe me një guxim të tillë prej banditi? I pafytyri na thotë: shpërdoruesi i detyrës Çoku duhet ta humbasë të drejtën e mirënjohjes për kontributin në luftë, ndërsa unë, Saliu, kam të drejtë të bëhem President i Shqipërisë dhe moraldhënës për gjithë kombin.

Përveç shumë të tjerave, Sali Berisha është njeriu që në vitin 1994 pati dekoruar si “martir të demokracisë” Ndue P. Gjomarkaj pasi ky i fundit deklaroi në TVSH se me urdhrin e tij ishin vrarë mbi 60 funksionarë shtetërorë e partiakë dhe qytetarë të thjeshtë, përkrahës të regjimit, në vitet 1944-1954.

Sali Berisha është personi që, ndërsa prokuroria shqiptare kishte marrë të pandehur Sefgjinin për vrasjen e Remzi Hoxhës dhe fshehjen e kufomës së tij, e ngriti në përgjegjësi shtetërore, duke u kujdesur që zyra e Sefgjinit të ishte në të njëjtën godinë me atë të prokurorëve që e kishin akuzuar dhe gjyqtarëve që do ta gjykonin.

Po me porosi të Berishës, u mor në punë në Presidencë zyrtari shtetëror që kishte fshehur provat e vrasjes së katër demonstruesve të pafajshëm në 21 janar 2011. Dhe nuk kemi si të harrojmë se është po ky që na flet sa askush tjetër se është për shtetin ligjor, për shtetin e të drejtës.

Për moralin dhe formimin e Sali Berishës meritojnë medalje nderi ish-spiunët e të huajve dhe ish-vjedhësit e dyqaneve, që në vendimet e dënimit kishin edhe një akuzë politike, si dhe individë që e patën çuar Shqipërinë në kaos dhe më vonë u vranë për motive ordinere.

Sipas tij, nuk i duhej dhënë medalja e mirënjohjes për kontribut në luftë një njeriu që mbas luftës shpërdoroi detyrën, por meriton medalje dhe shtatore nderi në kryeqytet njeriu që, kur u pushtua vendi, mori arkat me floririn e shtetit dhe braktisi atdheun, i cili, gjatë ushtrimit të detyrave shtetërore kishte burgosur e vrarë mijëra shqiptarë. Për të shpërdorimi i detyrës ia heq të drejtën e mirënjohjes për luftën Çokut etj., por u takon medalja e mirënjohjes dhe e busteve individëve si Halil Alia që, gjatë luftës vranë qindra shqiptarë që luftonin për çlirimin e vendit.

Mbas Sali Berishës, flamurin e “indinjatës” së dekorimeve e marrin skota e paloqeve ku spikat ish-kryetarja e Parlamentit Jozefina Topalli. Politikania që u etiketua dikur si terroriste nga “një burim në ambasadën amerikane në Tiranë” për marrjen peng të prefektit të Shkodrës dhe organizimin e rrethimit dhe djegies së komisariatit të policisë në Shkodër në vitin 1998; politikania që e kritikonte Sali Berishën në vitin 2005 pse nuk iu dha plumbin të rebeluarve të vitit 1997 dhe që në 21 janar 2011, kur Sali Berisha ia realizoi dëshirën, u shpreh gjithë gaz se ishte “Përjetë me Sali Berishën”, kjo politikane tani na thotë: “…ndiej neveri….është së pari identifikimi me secilin prej tyre në modelin e tyre të dhunës…”.

Është e qartë se neveria e saj dhe “indinjata” e idhullit të saj nuk burojnë nga keqardhja për vuajtjet e At Zef Pllumit dhe të tjerëve si ai, por nga urrejtja ndaj atyre që ua morën pushtetin me vota dhe që këta tani bëjnë thirrje për revolucion që “t’i rrëzojmë, t’i shporrim, t’i përmbysim” për të rikthyer rrumpallën e mëparshme antishtet dhe privilegjet e tyre të pafundme.

Ai që dikur ka rrahur gazetarë dhe dhjetëra deputetë e qytetarë (maj 1996) dhe ka djegur redaksi gazetash; ai që ka kërcënuar shefin e opozitës se do ta ekzekutonte si një bandit ne rast se iu afrohej më zyrave të tij (janar 2011); ai që ka urdhëruar dikur arrestimin dhe dënimin e kryetarit të opozitës (1993) nuk mund të jetë i indinjuar nga ato që hetuesi Çoku i pati thënë At Pllumit 50 vjet më parë.

Ajo që të bën më shumë përshtypje është qëndrimi i disa analistëve jo pa mend dhe i disa klerikëve që kanë dëshirë të merren me çështje laike që një rast të tillë përpiqen ta paraqesin si kthim të diktaturës dhe si akt të paprecedent, ndërsa, jo vetëm kanë heshtur kur Sali Berisha dhe regjimet e tij famëkëqij dhunonin shqiptarët moralisht e fizikisht, por, madje edhe sot bëjnë çmos të na e paraqesin atë si demokrat të klasit të parë, si politikan që edhe ka bërë ndonjë gabim por, gjithsesi është i pranueshëm. Përveç se ulin rëndë profilin e tyre qytetar dhe moral, këto figura publike fyejnë edhe inteligjencën dhe ndërgjegjen e shumicës së shqiptarëve.

Unë pajtohem me mendimin e znj. Topalli dhe të një analisti afër saj se secila palë nderon modelin e vet. Lista e fundit e nderimeve tregon se qeveria aktuale u tregua mirënjohëse ndaj një mijë shqiptarëve që kontribuan në luftën çlirimtare dhe ku 3-4 prej tyre kishin shpërdoruar detyrën pas luftës, ndërsa qeverisjet Berisha – Topalli & Co. iu kanë shprehur mirënjohjen dhe kanë dekoruar individë që kanë vrarë para, gjatë dhe pas luftës; individë që kanë vjedhur para, gjatë dhe pas luftës si dhe individë që kanë bërë spiunin e të huajve para dhe pas luftës. Besoj se dallimi është i qartë.

Megjithëse kam bindjen e palëkundur se Sali Berishës nuk do i mjaftonin njëqind vjet jetë prapa hekurave për të shlyer krimet e kryera si politikan, nuk do e konsideroja aspak të gabuar nëse dikush, dikur, do i akordonte atij ndonjë medalje mirënjohjeje për kontributin e tij si mjek përpara 1990.

Qëndrimi më i drejtë ndaj individëve, ngjarjeve dhe regjimeve është ai që këshillon Bibla: “Jepi Zotit çfarë është e Zotit dhe jepi Cezarit çfarë i takon Cezarit”. Gjykimet me dy standarde, jo vetëm nuk janë të drejta, por janë mjaft të dëmshme për shoqërinë dhe krejt diskredituese për ata që i mbajnë.

Meqenëse njëri nga ata që u ra borive të rikthimit të komunizmit për shkak të dekoratës së lartpërmendur pyeste se çfarë do të thoshte At Zef Pllumi po të ishte gjallë, më duhet të shpreh bindjen time se përgjigjja e tij për Berishën dhe gjithë orkestrën e tij frymore do të ishte ajo që ka thënë dikur dhe që e citova në fillim të këtij shkrimi.