Dëshmorët e skalionit të dytë

Nxitja për këtë artikull më lindi prej reagimit të z.Ahmet Qeriqi, i datës 6 dhjetor 2015, me rastin e ndarjes nga jeta të babait të 5 (pesë) dëshmorëve të Luftës Çlirimtare në Kosovë, të ndjerit Idriz Dvorani, prej fshatit Trestenik i Drenicës. Pesë dëshmorë prej një familjeje, rast unikal edhe ky për Kosovën e atyre viteve. Pa drojën më të vogël mund të shprehemi se kemi të bëjmë me një Familje Heroinë. Po, çuditërisht, të befason fakti se të 4 (katër) vëllezërve biologjikë të dëshmorit Hysni Dvorani, pra Avni, Veli, Lumni dhe Haki Dvoranit, Komisioni Qeveritar për Verifikimin e Veteranëve, Dëshmorëve dhe Invalidëve të asaj lufte, së bashku me komandantin dhe gjithë drejtuesit e formacionit ku ata kanë zhvilluar aktivitetin e tyre çlirimtar, u është mohuar statusi i dëshmorit, duke i trajtuar thjesht si viktima lufte, me “argumentin” absurd se edhe pse kanë shërbyer në furnizimet logjistike të UÇK-së, kanë qenë pa armë! Por ekziston edhe paradoksi tjetër që po ky Komision Qeveritar u ka njohur statusin e veteranit qindra qytetarëve të Republikës së Shqipërisë me argumentin tjetër absurd: “kanë veshur uniformën e UÇK-së”.

Këta lloj argumentash absurdë të bëjnë të ulërasësh: O Tempora! O Mores! Ky lloj argumenti sa idiot aq edhe dashakeq të bën të besosh se këta lloj “komandantësh” e “komisionerësh” qeveritarë jo vetëm që nuk marrin vesh dhe nuk dinë se ç’është ushtria në përgjithësi, por, me sa duket nuk kanë mësuar asgjë nga lufta çlirimtare e Kosovës; nëse kanë luftuar. Këtë të fundit e them me plot gojën, sepse këta lloj “luftëtarësh” nuk dinë se prapavija (logjistika) quhet edhe SKALIONI i DYTË i luftës.

Dhe çfarë është në të vërtetë ky Skalion i Dytë i një lufte çlirimtare, sikundër ishte lufta e jonë e viteve 1997-1999 për çlirimin e Kosovës prej pushtuesit shekullor serb?

Skalioni i Dytë i luftës çlirimtare, nuk përbëhet nga heronjtë por nga ata që sigurojnë shërbimin e heroizmit; nuk përbëhet nga ata që marrin vendime luftarake, por nga ata që përgatisin kushtet për marrjen e vendimeve luftarake; nuk zhvillon luftime e betejat, por krijon kushtet për zhvillimin dhe fitoren e tyre; Skalioni i Dytë i luftës çlirimtare është llogaria e luftës.

Dhe më konkretisht: Skalioni i Dytë i UÇK-së (prapavija) përbëhej nga spitalet, depot, kuzhinat, pikat e riparimit të veshmbathjeve, makinave dhe armëve, nga institucionet e propagandës (Radio Kosova e Lirë, Agjencia Kosova Press dhe gazetarët e tyre) etj. Në këtë skalion grumbulloheshin veshmbathja (uniforma dhe këpucë) për frontin dhe jo për veten e tyre; atje riparoheshin uniformat dhe këpucët; atje gatuhej ushqimi i njomë (i ngrohtë) si dhe grumbullohej, përgatitej e shpërndahej ushqimi i thatë; atje riparoheshin ato pak mjete transporti që kishim; atje grumbullohej e bluhej misri dhe gruri; grumbulloheshin e shpërndaheshin municionet, armët e karburanti nëpër formacionet e UÇK-së; atje evidentoheshin të gjallët e të vrarët dhe varrosja e këtyre të fundit; atje jepej ndihma e parë e të plagosurve dhe mendohej ku do të dërgoheshin; atje përgatiteshin të plagosurit rëndë që dërgoheshin në Spitalin Ushtarak Tiranë, ku nga 810 të tillë, vetëm njëri prej tyre nuk mundi të delte i gjallë për t’u rikthyer në front (rast unikal i të gjitha luftrave); atje shëroheshin dhe riktheheshin në front të plagosurit e shumtë; ai skalion i transportonte të plagosurit nëpër spitale e për në Shqipëri; në atë skalion llogariteshin edhe frika edhe heroizmi njëkohësisht; në atë skalion grumbullohej informacioni dhe i shpërndahej gjithë popullit të Kosovës dhe kombit shqiptar si dhe opinionit botëror mbi veprimtaritë luftarake të UÇK-së; përmes atij skalioni bëhej vijimisht ngritja dhe mbajtja lart e moralit të asaj ushtrie si dhe besimi në fitore jo vetëm për ne luftëtarët e UÇK-së, por për gjithë kombin. Nëse nuk do të ekzistonte Skalioni i Dytë i UÇK-së nuk do të fitohej kurrë lufta prej saj.

E bëra këtë shpjegim të domosdoshëm që të mos u mohohet kontributi dhe gjaku jo vetëm bijve të Idriz Dvoranit: Avni Dvorani, Veli Dvorani, Lumni Dvorani dhe Haki Dvorani, të cilët janë dëshmorë nga më të devotshmit, por të korrigjojnë edhe rastet e tjera të ngjashme.

Ky reagim i z. Qeriqi më nxiti edhe për faktin se një debat të tillë e kam bërë edhe në një rast me stafin e ish-Ministrit të Mbrojtjes së Qeverisë së Përkohshme të Kosovës, kur isha shef i atij kabineti, në gushtin e vitit 1999, kur diskutohej t’u jepej apo jo statusi i dëshmorit për doktor Lecin, Shpëtim Robaj dhe doktorin nga Tropoja H.Malaj, (i cili ishte vrarë në pritën që i kishin organizuar Ilir Konushefcit), si dhe me komandën dhe shtabin e Br153, kur diskutonin që një kuzhinieri të shtabit të brigadës të mos ia njihnin statusin e dëshmorit pse qe veshur civil dhe qe larguar përkohësisht për të përcjellë familjen në përbërje të kolonës popullore për në Prishtinë dhe rrugës, për fat të keq, disa bashkëpunëtorë kosovarë e kishin njohur, ua treguan paramilitarëve serbë dhe e kishin sharruar me sharrë druri.

Mirëpo, këto lloj mendësish pranohet të ishin të pranishme në ditët e para të pasluftës, por që të ekzistojnë edhe sot, pas 16 vjetësh si ka përfunduar ajo luftë, është diçka më shumë se dashakeqësi. Mos vallë nga kjo mendësi e nënvleftësimit të Skalionit të Dytë, “pa uniformën e UÇK-së e pa armë”, janë nisur edhe deputetët ish-luftëtarë të UÇK-së që nuk pranuan të dalin para Gjykatës Speciale Ndërkombëtare kategoria e kriminelëve bashkëpunëtorëve kosovarë dhe e kriminelëve serbë të Kosovës ngaqë kanë vrarë e masakruar veç shqiptarë “pa armë” ose “pa uniformë UÇK-je”?

Këto fakte tregojnë se në Kosovën e sotme mund të ndodhë çdo gjë që nuk ta pret mendja.