A ka patur një vendim të UÇK për likuidimin e Rugovës

Disa ditë më parë, media të ndryshme në Kosovë, vunë re një postim të Qerim Kelmendit, bërë shumë kohë më parë, në të cilën shkruhej për një listë. Sipas postimit, nga fundi i vitit 1996, atij i ishte dhënë një listë nga një bashkëluftëtar i tij, i vrarë më pas në luftë dhe i shpallur Hero i Kosovës, në të cilën shënoheshin emrat e disa nga bashkëpunëtorëve të afërt e mizorë të shërbimit të fshehtë serb, dhe ai bën të njohur më pas këto emra, dhe, mes tyre, ishte edhe emri i Ibrahim Rugovës.

Me sinqeritetin e tij të njohur ai nuk e fsheh faktin se kjo kishte ndodhur, por thekson se nuk ishte as vendim i Shtabit të Përgjithshëm apo Shtabit Qendror Operativ të UÇK-së, as vendim i strukturave të larta drejtuese të Lëvizjes Popullore të Kosovës, si themeluese e drejtuese politike e saj, por as nga figura të njohura si drejtues të kohës. Ishte një listë e dhënë si mendim nga një luftëtar, dhe në fakt, pas këtij postimi ai shton se gjatë gjithë luftës, strukturat e armatosura në Kosovë nuk kanë bërë asnjë aksion kundër figurave politike të kohës, edhe kur ata e kishin mbushur kupën. Për më tepër, ai vetë as që kishte menduar se mund të bëhej aksion kundër Rugovës, megjithëse deklaratat e tij politike anti UÇK/së ishin tej e përtej të mbushura me mllef dhe me arredime të rrezikshme politike si dorë e zgjatur e Serbisë. Apo bashkëpunëtore e Arkanit. Dhe, si për të dhënë krejt sinqeritetin e tij, ai thekson se edhe po të donim të bënim një aksion kundër Rugovës, nuk do të kishin mundur, pasi ai ruhej ditë e natë nga forcat e sigurimit serb, aq fort e aq kujdesshëm, sa që as zogjtë nuk mund të kalonin pa lejen e tyre.Në fakt ekzistojnë mjaft foto të zotit Rugova nën mbrojtjen e forcave serbe të sigurisë së lartë, ashtu si është i njohur qëndrimi i tij politik pro Millosheviçit, në kohën e sulmeve të NATO-s.

Qerim Kelmendi është njëri ndër ilegalët e parë të Lëvizjes Popullore që u bë pjesë e UÇK-së. Mik i afërt i figurave të njohura kombëtare, si Zahir Pajaziti, Ilir Konushevci, Adrian Krasniqi, etj, do të jetë i plagosuri i parë në një aksion të tetorit 1996, dhe pjesë e një familje që është e tëra në strukturat e politike e luftarake të UÇK-së.

“Zbulimi” i këtij postzimi zgjoi, si pritej dhe deri diku e natyrshme për mediat, një zjarr publicistik, sidomos në media të njohura për qëndrimet e tyre therllësisht kundër luftës çlirimtare, por edhe kjo është një politikë mediale e njohur që gjatë luftës, e fuqishëm pas saj. Si për të dashur të bnin gjithçka më të besueshme, disa nga këto media “zbuluan” , po ashtu, një listë tjetër, me 110 emra, të cilët duhet të likuidoheshin nga UÇK-ja, me figura brenda e jashtë Kosovës. Çuditërisht , gjatë gjithë luftës, këto gëzonin shëndet të plotë, e vetëm pas luftës, disa prej tyre u vranë në rrethana krejt të errëta, deri më tani të pasqaruara, për të cilat mund të flasim një herë tjetër. Le të kthehemi tani tek ajo që është më thelbësore.

Pyetje mbetet: a ka pasur ndonjë vendim për të likuiduar zotin Rugova apo figura të tjera të politikës në Kosovë dhe jashtë saj? Kush mund ta merrte një vendim të tillë? A ishte bërë zoti Rugova aq i rrezikshëm për të ardhmen e Kosovës sa që të shkohej drejt likuidimit të tij?

Le të jemi të sinqertë: Rugova ka qenë një njeri që “mbretëronte” përmes rrebeshit serb në Kosovë dhe këtë ai e quante normale, për deri sa kjo nuk prishte orët e tij. Inteligjent, njohës i shpirtit të popullit inekzistent, por jo i qëndresës , pritës i lirisë përmes konferencave të shtypit të ditëve të premte, që u bënë të mërzitshme edhe për atë vetë, ai, në rastet më të rëndësishme do të shfaqej thellësisht kundër luftës çlirimtare. Të gjitha strukturat e krijuara nga ai dhe njerëzit e tij, para e gjatë luftës, e më vonë edhe pas, kishin qëllime të ndryshme e rrugë të kundërta me luftën çlirimtare. Prej tij do të vijnë për herë të parë emërtimet “terroriste”, do të kërkohet interpoli për të gjurmuar “terroristët” etj, e po ashtu do të ngriheshin struktura për hetimin e lëvizjes çlirimtare, disa nga të cilat bashkëvepruan me pushtetin serb edhe pas luftës, si ishte “Sigurimi i Atdheut”.

Megjithatë, as në vitin 1993, kur fillojnë aksionet e para të lëvizjes guerile, e as më pas, e as pas luftës, nuk ka pasur kurrë një vendim, apo edhe mendim, për të likuiduar figura politike në Kosovë, e aq më pak zotin Rugova.

Në vitin 1992, kur gjërat po kërkonin një zgjidhje të orëve të fundit, pra kur mendohej të bëhej luftë, figura drejtuese të kohës të lëvizjes ilegale janë takuar në Prishtinë me Rugovën dhe i kanë treguar se donin të ndiznin farën e betejave të drahshme. Rugova ka bërë vetëm një pyetje: nëse djemtë kishin hekura mjaft për ta filluar, dhe më pas i ka “këshilluar” ta lënë këtë dhe t’i lënë në duart e tij trajtimin e popullit. Edhe takimet e tjera të zhvilluara me të, brenda në Kosovë dhe jashtë saj, kanë patur qëllimin e afrimit të ideve dhe, megjithëse kjo nuk është arritur, nuk është synuar për të shkuar drejt eleminimit. Në kohë të ndryshme, ka pasur vendime të përcaktuara qartë se, në asnjë mënyrë, njësitet guerile apo strukturat drejtuese të luftës, nuk duhet të ndërmarrin aksione apo veprime ndaj figurave politike në Kosovë e jashtë saj, duke pasur kujdes që të mos përsëriten histori të së shkuarës. Në dy raste, me aq sa unë kam dijeni, struktura brenda Kosovës, kanë kërkuar nga trupa drejtuese politike, e njohur si Sektori i veçantë, leje për të ndërmarrë aksione ndaj figurave politike, njëri nga të cilët ishte aso kohe figura ndërlidhëse mes LDK-së dhe shërbimit të fshehtë serb, dhe në të dyja rastet, janë ndaluar rreptësisht. Të dy ata janë edhe sot e kësaj dite shëndoshë e mirë. Aq më tepër, vetë rëndësia politike e Rugovës në Kosovë dhe në qarqet diplomatike ndërkombëtare, të bënte të mendoheshe mirë edhe për të sulmuar publikisht, në media të ndryshme figurën e tij, të cilën, megjithatë e kemi bërë sa herë e kemi parë të arsyeshme.

Asnjëri nga figurat e rëndësishme të drejtimit të luftës në Kosovë, pavarësisht nëse e kanë dashur apo jo figurën politike të Rugovës, nuk ka menduar për eliminimin e tij. Në fund të fundit kjo do të ishte vetëvrasja politike e një force që synonte të bëhej pjesë përbërëse e popullit të vet.

Në vitin 1995, kryesia e atëhershme e Lëvizjes Popullore të Kosovës, duke parë se gjendja mund të eskalonte drejt figurave politike, të cilët po bënin shpesh herë deklarata të ashpra politike e më shumë se kaq, mori një vendim të posaçëm, me të cilën u njohën edhe në njësitet më të reja, dhe përmes të cilit, ndalohej në çdo mënyrë organizimi i aksioneve ndaj figurave politike në Kosovë. I njëjti vendim është përsëritur edhe me fillimin e hapur të luftës, në qershorin e vitit 1998, kur nga disa zona po vinin informacionet dëshpëruese , sipas të cilave, eksponentë të Lidhjes Demokratike të Kosovës, po pengonin e po bëheshin më të rrezikshëm se sa vetë milicia serbe. Prej propagandës së tyre dhe ndjenjës së disfatizmit, vetëm në një zonë lufte, në Dukagjin, për pak ditë, banorët dorëzuan mijra armë tek ushtria dhe policia serbe. E megjithatë, askush nuk mund të sjellë një rast të vetëm të eliminimit të figurave politike në Kosovë, të gjithë jetuan për bukuri nën hijen e pushtetit serb, disa u pasuruan dhe dot përvjedhin nga milionat e fituara. I vetmi që u vra do të ishte ideologu i njohur Fehmi Agani, por edhe ai , mendoj se jo rastësisht, pas problemeve që iu krijuan në Rambuje me zotin Rugova.

Ka pasur një rast kur Lëvizjes Popullore të Kosovës dhe Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës i është bërë një grishje për eliminimin e zotit Rugova. Ky ka qenë propozimi i Bujar Bukoshit, bërë përfaqësuesit të caktuar nga Shtabi i Përgjithshëm, Shaban Muja, si një kusht për të mbështetur financiarisht luftën e armatosur. Megjithëse këtë denoncim Muja e ka bërë publikisht, asnjëherë media nuk është marrë me një gjë të tillë, pasi gjithçka ishte brenda vathit.

Në kohën e luftës, nëse do të ishte synuar, do të ishte e mundur që të bëhej eliminimi i disa nga figurave politike të lëvizjes paqësore. Por kjo nuk është synuar asnjëherë, në asnjë rrethanë dhe për asnjërin prej tyre. Aq më tepër të ketë pasur vendime të një natyre të tillë, sa ndaj zotit Rugova, kur e gjithë vëmendja ishte e përqendruar tek ato figura mercenare, e shumë më tepër se kaq, përmes të cilëve shërbimi sekret serb , jo vetëm në dy a tre vite, por në disa dekada, kishte bërë zullumet më të mëdha në Kosovë.

Të gjithë aksionet e asaj kohe kanë qenë të marra nën përgjegjësinë e strukturave të luftës, ata janë bërë publikisht të njohura përmes komunikatave dhe deklaratave politike, pa e fshehur autorësinë e tyre. Asnjëri prej tyre nuk është figurë politike.

Ajo që ndodhi pas luftës, me eliminimin e disa figurave politike të lëvizjes paqësore e njëkohësisht me vrasjen e shumë më tepër figurave të njohura të luftës, duhen ndriçuar, ashtu si duhet ndriçuar fakti se thuajse të gjitha kanë ndodhur në një kohë kur qeverisjen e vendit e kishin forcat e dikurshme politike të rrjedhura nga Lidhja Komuniste e Kosovës, dhe ministritë e brendshme ishin nën urdhrat e tyre. Është një kohë që të qartësohet se cili ishte roli i shërbimit të njohur si “Sigurimi i Atdheut”, të cilët u paraqitën shpesh herë të armatosur dhe të uniformuar, dhe pse, disa nga ata që u vranë ishin në kohën e rebelimit të tyre politik.

Figura politike e Rugovës është sulmuar në shkrime të ndryshme, por ndaj jetës së tij është bërë kujdes që të ruhet. Po të mos i kishin ndodhur probleme të tjera shëndetësore ai do të mund të bëhej një shekullor, para e aq më shumë pas luftës.