Në gjoks të Atdheut – vargan kuqalosh

(Fragment poeme. Shkruar më 5 Maj 1977. Botohet për herë të parë)

Se ç’na çeli fusha,
mali ç’na gjethoi,
nga çdo gur mermeri,
vjen një zë heroi.

Na vjen zëri i luftës,
nga shokët e rrallë,
që i rrinë kohës,
si yje në ballë.

Ku na mbetën djemtë,
ku jini-o trima?
-Dritë e zjarr u bëmë,
nëpër vetëtima!

Ku na mbetën vajzat,
ku u shkoi rinia?
-Nuse me të kuqe,
na veshi Liria!

Vashëza syzeza,
djelmosha syzinj,
mbetët-o përjetë,
siç ishit-të rinj.

Në gjoks të Atdheut,
vargan kuqalosh,
që nga Konispoli,
e gjer në Vermosh.

Ju shohim sërish,
si kohëve të zjarrta,
rrethuar me yje,
dhe germa të arta.

E ju ndjejmë zërin,
zjarr revolucioni,
betejë pas beteje,
skalion pas skalioni.

“Jam dhe do të mbetem,
përjetë komunist,
dridhu-ti gjykatës,
dridhu-ti fashist!”

Zëri i Qemal Stafës,
zemrat na rrëmben,
Maji ngre flamujtë,
pranvera shpërthen.

Përmbi tank-flamur,
ngrihet Vojo Kushi,
me fytyrë të gjallë,
ndezur porsi prushi.

Përshëndet me grusht,
nga Kodra e Kuqe,
i bulojnë në ballë,
plagët si burbuqe.

Me lule dhe armë,
ulur midis nesh,
trimi Vasil Laçi,
ëmbël buzëqesh.

Krehur flokët-o,
zjarrit e stuhisë,
i bukur si shkoi,
në gji të Lirisë.

Ç’po këndon si dje,
pranë çdo istikami,
Internacionalen,
Manush Alimani.

Stolisur me yje,
e bardhë si drita,
me trakte në dorë,
na vjen Margarita.

Nuse-përmbi rrap,
me krahë petriti,
ngrihet Persefoni,
dhe Bule Naipi.

O heronj të rinj,
shokët tanë të rrallë,
Maji ju stolisi,
me lule në ballë.

Vini radhë-radhë,
si shkonit furtunës,
heronj nga të luftës,
heronj nga të punës.

Krah për krah me Zonjën,
shqipen si shigjeta,
dallgëve ndrin e kuqe,
Zeliha Allmeta.

Zjarr e ndezi detin,
Mujo Ulqinaku,
sërish kundër hasmit,
Frani ç’e përflaku.

Flakë si Vojo Kushi,
flakë ish e flakë mbeti,
flakë Ilia Kiçi,
sa s’e shuan deti.

Ylli Zajmi-yll,
Shqipërisë i çeli,
si Perlat Rexhepi,
si Asim Zeneli.

Vashëza syzeza,
djelmosha syzinj,
mbetët-o përjetë,
siç ishit të rinj.

Në gjoks të Atdheut,
vargan kuqalosh,
që nga Konispoli,
dhe gjer në Vermosh.

Në të gjithë shekujt,
këtu do të ndrijë,
numuri i shenjtë,
Njëzet e Tetë Mijë.

Tiranë, më 5 Maj 1977