VARGJE LIRIKE: “UNË VDES NË PUTHJEN TËNDE!”

1. Vdes në puthjen tënde

Unë vdes në puthjen tënde,
po puthjes nuk i druhem,
se jam një flakëz hëne,
venitem-por nuk shuhem.

2. Mos më pyet!

Mos më pyet: “Pse,
pse rri i mërzitur,
dhe kaq i vetmuar,
si qiri i fikur?!”

S’më mban dot-o zemër,
se jam për të ikur,
ka ardhur një engjëll,
për të më kositur.

Një qefin të zi,
më ka porositur!

3. Pas “Lamtumirës”

Dikur kur shkrova: “Lamtumirë!”,
pyeta veten: “Pse u ngute?”,
se përveç vdekjes s’ka në botë,
asgjë më tepër absolute.

Gjithmonë me vete kam menduar,
ajo që shkoi-iku-u prish,
por edhe çasti i kaluar,
plot me shkëlqim kthehet sërish.

Se jeta s’paska vetëm renga,
nuk është veç helm e pelin,
se vjen një ditë e shuhet brenga,
papritur syri merr shkëlqim.

Kaluan nuk e di sa vite,
dhe zjarri i parë m’u ndez sërish,
në qiellin tim ti m’u përndrite,
si një dhuratë perëndish.

Me dhimbje shtymë shumë mote,
as unë-as ti nuk kishim vdekur,
në zemrën time ndjenja jote,
ç’më kish mbetur e paprekur.

Nga gjumi letargjik u zgjova,
sa kisha fjetur-nuk e di,
të falem-Zot-që e takova,
sërish të parën dashuri.

4. Gjendet e vërteta

Këndova nga zemra,
në një shkretëtirë,
dhe fjala-dhe kënga,
m’u bënë xhevahirë.

Këndova gjithë jeta,
këputa zinxhirë,
gjendet e vërteta,
dhe në shkretëtirë.

5. Mbi një zjarr të tretur

Kur shuhet një zjarr,
mbetet një dorë hi,
kur shuhet një zjarr,
dhe një dashuri.

Mbi një zjarr të tretur,
mos u lodh më kot,
se hiri i mbetur,
zjarr nuk bëhet dot.

6. Pa titull

Shpirti i Njeriut u tha,
s’harrin dot as kafshërinë,
ujku-ujkun nuk e ha,
njeriu e vret njerinë!