Dërguar me Email
Në adresën e redaksisë
Në pyllin tonë kur mbreti luan kish vite ikur nga kjo jetë
Mbret u vetëshpall çakalli dhëmbëkrimbur që villte jarg e vrerë
Delet e gjora që çerek shekulli syri u kish qarë e buzëqeshja ngrirë
Ndërruan çoban gjumashin e vunë atë që llërët përveshi mirë
Mbasi hoqën llumin e zhulin nga pragjet, rrugët e sheshi
T’u jepnin gëzim qengjave vocërrakë e shelegëve xanxarë nevoja ua deshi
Rrethuan një tokë në pyll nën pemë ku zogjtë cicëronin
Filluan nga puna ca lodra të vegjlit t’i gëzonin
U tërbua çakalli plak dhe kryesinë e kafshëve të egra mblodhi
Hungëriu fort, e dikujt epitetin apo dosjen në turi u hodhi
U betuan para tij, hienat, tigrat, ujqërit, korbat e baldosa
Dhe nisën luftën ngul e shkul hunj sa u çudit pula e rosa
Në ditët e ftohta të luftës kafshërore ngul e shkul
Do prinë gorilla kokërrjepur Strazimiri me kobure
Luteshin grigjat e gjora: “O Zot antikaptin bëje ëndërr!”
Në krye të tufës ariu Sarahosh dhe Jamserbi dhëndër
Po s’u tërhoqën delet e gjora e punën vazhduan nën terror
Çakalli i tërbuar kërriçin çalaman përmbi palët e dërgon
Me pallje, sharje, kërcënime, edhe hetim nga OKB kërkon.
Kjo është një përrallë e trishtë dhe e rëndë
Tregohej në mesjetë fëmijët për t’i trëmbë
Atëherë ndodhnin marrina shumë
Ndërtoheshin saraje poshtë urës nën lumë.
Nga Ridvan Zotkaj