A E BESOJNË VËRTET “APOSTUJT” PROFETIN E TYRE TROPOJAN

Nga Bedri Islami

Ditët e fundit, disa deputetë demokratë, si në një mision bestytnie kanë nisur rrugën drejt Vuçidolit, ku i biri, Zeni, ka ngritur edhe një herë kullën e rrënuar dekada më parë, si shenjë force e karshillëku e njerëzve të tij. Njëri nga deputetët e kësaj lamie na postoi edhe një foto të re, duke na bërë të ditur se nuk ishte as nw Medinw e as në një vend tjetër të shtrenjtë, por pikërisht aty ku ishte “Meka” e demokracisë në Shqipëri, në Viçidol, tek kulla e bajraktarit Berisha.

Nuk kam gjë me ata që vizitojnë një kullë. Edhe unë, po të kisha mundësi do të kisha shkuar deri atje, jo për të hequr mall me një kullë të ringritur me paratë e Gërdecit, por, nga njëra anë kurioziteti se si u ngrit kulla 300 mijë euroshe, dhe nga ana tjetër për të ditur përse babai i ngritësit të kullës me paratë e vjedhura, nuk kishte shkuar ende, që prej kohëve të largëta në atë vend.

Që është një kullë e ngritur mbi gjakun e të vrarëve në Gërdec, kjo nuk ka asnjë diskutim. E gjithë paga e 30 viteve të fundit, paga e deklaruar e Sali Berishës, i kap apo nuk i kap të 300 mijë eurot, shumës që ka kushtuar ngritja e kësaj ngrehine. Që është një kullë ku mplekset krimi, që nga më ordineri e deri tek më politiku, ku janë bërë bashkë atë e bir e bijë, edhe kjo nuk ka nevojë për asnjë logjikë të kujdesshme. Në një shtet, të cilit, për fat të keq, çdo ditë e më shumë po i bien poturet, çdo gjë mund të pritet, pra edhe ngritja e një kulle, me parat të grabitura dhe të gjakuara, për të cilën, deri më tani askush, e përsëris askush nga shteti, nuk ka pyetur se ku janë gjetur paratë, cili është investitori, si janë bërë pagesat, si është blerë malli, faturat përkatëse, etj etj, çka, në fund të fundit është gjëja më logjike në këtë botë.

Si më shkruante një mik i vjetër tropojan, u desh të hidhej në erë kulla e Haklajve që të ngrihej kulla e Berishëve; u desh të vriteshin mbi 150 djem në lulen e moshës, të gjithë gjak Tropoje, që një birbo berishian, të vinte në këtë vend si të ishte zoti i gjithë botës. Për fat të keq kështu ka ndodhur.

Por, të kthehem në idenë e këtij shënimi:

A e besojnë vërtet “apostujt” berishianë “profetin” e tyre, apo e gjithë kjo është vetëm ana e jashtme e asaj që vlon brenda kazanit politik shqupas?

Nuk është e çuditshme nëse një ditë pelegrinazhi politik drejt kullës të kthehet në një ritual. Pas vdekjes së Ener Hoxhës kështu filluan të dyndeshin njerëzit drejt Shtëpisë muze në Gjirokastër, e po kështu, shkonin e vajtonin tek Varrezat e Kombit, atje në Sauk. Ishte si një ritual besnikërie… kështu i mblidhte Ramizi tek arkivoli i të ndjerit dhe i bënte të betoheshin.

Natyrisht Sali Berisha nuk është Enver Hoxha, e, edhe po të dojë, nuk mund të bëhet. Thonë se pas stuhisë pluraliste, leshterikët dalin në breg, ndërsa dallgët kthehen përsëri në det.

Cilët do të jenë leshterikët pëdëistë?

Në të vërtetë, brenda klanit “famoz” të besnikërisë, të paktë janë ata që e marrin seriozisht besnikërinë ndaj “profetit” të tyre. Shumë të paktë dhe koha, jo e largët, do të sjellë dëshmitë e saj. Largimi prej tij, si nga një e keqe që i ka mbërthyer jashtëzakonisht fort, do të jetë një akt shpëtimi për shumë vetë që ende besojnë se ky ankth do të ketë një fund. Mjaft prej “elitës” demokrate, në bisedat e tyre vetjake, por edhe me miq e në takimet me ndërkombëtarë të rëndësishëm, sidomos mes katër syve, e shfaqin këtë bindje lehtësimi, por edhe ankthin që kanë në vete. Po të ishin të lirë nga kllapat politike e jo vetëm politike që ai u ka vënë, shumë deputetë, jo thjesht për bindjet, sepse të paktë janë me bindje aty, por edhe për çwrtifikatë besimi ndërkombëtare, prej kohe do e kishin miratuar Reformën në Drejtësi, sidomos në ato raste kur ende nuk janë përlyer.

Atëherë përse shfaqen të tillë, në një shumicë servilizmi të pështirë, kurrizulur deri në gjunjëzim dhe, për më tepër, duke bjerrë gjithë vetitë që mund të kenë pasur deri në një ditë të caktuar?

Rruga drejt pushtetit, pra drejt pasurisë, kalon përmes Berishës. Nuk mund të jesh në pshtet, nëse nuk të jep ai bekimin. Lulzat e Palokët janë dëshmia e kësaj, por edhe Mulët e Ristanët, Halimët e Bylykbashët, të cilët, kanë qenë pjesë e pushtetit dhe janë pasuruar marramendshëm shpejt, pikërisht sepse kanë pasur bekimin e tij, ose të familjes së tij biologjike, çka, në fund të fundit, është e njëjta gjë. Familja biologjike Berisha është vendimarrëse për çdo katapultim pushteti dhe për financa të qëndrueshme. Ata dinë, së bashku e veç e veç, të gjitha pas-skenat e pushtetit dhe, kur ndodh që ndonjëri nga të përkëdhelurit kërkon të dalë nga tufa, atëherë i përkujtojnë të gjitha favoret që kanë dhënë, sio të ishin duke folur për bahçen e shtëpisë së tyre. Sepse, në fund të fundit, pushteti është konceptuar prej tyre si një pronë private që mund të shkyhet përdhunshëm, si ia ka dashur qejfi Saliut, Lirisë, Argitës dhe Zenit. Njerëz të panjohur, ose të njohur për të keq si renegatë kombëtarë, janë bërë ministra, bosë të oligarkisë financiare, janë tallur me shtetin dhe me pushtetin, kanë përbuzur organet e drejtësisë, kanë nëpërkëmbur të gjitha kodet e ligjet e këtij shteti, dhe e gjitha kishte vetëm një përcaktim: Ata kishin dalë nga paradhoma e familjes biologjike. Ndërsa ata që kishin dalë nga dhoma, lere më nga dhoma e gjumit, mund të bënin një mijë e një të zezat dhe shefi i madh të deklaronte se kishin bërë një mijë e një të bardhat.

Rebelimi ndaj “profetit” është si një fillesë vetëvrasjeje, dhe në kohën kur lundron mes të mirave, askush nuk ka aq pak mend sa të bëjë vetë djegien e tij.

Shumë vetë e kanë provuar të dalin nga rrjeshti; që nga Zogaj, Ceka, Ruli, Pashko, Imami – aleancistët e parë, e deri tek më të fundit, si Rusmanliu. Marrëveshja me ta ka qenë e qartë dhe e prerë, ashtu si edhe me shumë të tjerë: forca është primare, idetë janë zero e hiç.

Çfarë ka ndodhur më tej, pra, pasi ata kanë folur e kanë grirë aq shumë, sa që askush tjetër opozitar nuk ka dhënë aq shumë fakte të qametit që kishte ndodhur? Aleancistët shkuan edhe më tej, duke kërkuar që Berisha të hetohet si agjent serb, e për këtë, ndoshta ku ta dish, ata mund të kishin të drejtë, sepse vinin nga i njëjti çanak. Më tej, pasi e kanë provuar poshtërimin, dalngadalë janë kthyer edhe një herë aty, nga edhe u përzunë, ose ikën të ngrefosur.

Berisha, thujase për secilin prej tyre ka dosjen përkatëse. Një dosje të kopsitur mirë, deri në detaje, jo vetëm të 25 viteve të fundit, por edhe të një kohe të mëhershme. Dosjet, disa i ka gjetur gati, të rregullta, me nënshkrime e deklarata, disa i ka krijuar, por këto të fundit ishin tjetërlloj: me grabitjet që kishin kryer, me pazarllëqet ku kishin qenë pjesë. Jo rastësisht, sa herë që nxehet gjendja në shqupasit, Berisha përmend dosjet e tij. Dosjet që nuk ka mundur t’i realizojë vetë, ia ka dërguar Shërbimi Informativ, pasi, vetëm pak vite ajo strukturë ka qenë jashtë “kujdesit” të tij. Çdo dalje nga rrjeshti mund të ketë kushtime të mëdha, dhe tani, kur ata janë bërë të pasur, bosë të financës, kur kanë ngritur nga hiçi perandori financiare, e cila nuk ka asnjë djersë punë, kjo dalje mund të jetë shumë e shtrenjtë.

E fundit, por jo më pak e rastësishme: Garda që ka ai në përdorim është e aftë për gjithçka; që nga sulmet e kullave rebele e deri tek vjedhjet spektakolare. Që nga vdekjet “aksidentale” e deri tek vrasjet në mesin e ditës.

Ata që e dinë më mirë këtë gjenden aty, në rradhët pranë tij, dhe ata që kanë mëkatet më të mëdha ose ëndrrat më të mëdha për pushtet, mund t’i njihni krejt lehtësisht: Shikoni fotot e fundit, kur pështirosja është e ngrirë në ato fytyra të budallallepsura.