Frika e Berishës, paranojë apo rrezik real?

Nuk është më një sekret që Kryeministri i vendit zoti Berisha, në të gjitha daljet e tij publike prej më shumë se dy vitesh, është i veshur me jelek antiplumb. Por kjo është bërë më e dukshme tani, për shkak të dy arsyeve: e para është pranverë dhe ai nuk mund të veshë më një xhup apo një pallto, të cilat e fshihnin jelekun antiplumb gjatë dimrit, dhe e dyta, është kohë fushate dhe ai është i detyruar të shkojë në takime të shpeshta ku masat e ruajtjes së tij, për shkak të axhendës së ngjeshur shpesh herë nuk mund të jenë të plota dhe mesa duket ai vetë apo ata që e rrethojnë janë të frikësuar. Përveç jelekut antiplumb në sigurinë fizike të zotit Berisha strukturat e Gardës së Republikës, të cilat merren me ruajtjen fizike në jetën e tij të përditshme, kanë shtuar në një masë të konsiderueshme numrin e truprojave sidomos në daljet e tij publike në mjedise të hapura. Këta janë të gjithë të veshur kryesisht me kostume, por edhe me veshje të tjera dhe kamuflohen gjatë aktiviteteve si pjesëmarrës në këto aktivitete dhe jo si truproja.

Por shpesh herë ata rrinë pranë zotit Berisha edhe në mënyrë të hapur. Kjo është një mënyrë sasiore në praktiken botërore të ruajtjes fizike që mendohet se është huazuar nga vendet aziatike e afrikane, dhe sidomos nga Turqia, një vend me shumë probleme në çështjet e sigurisë së personaliteteve të larta shtetërore, për shkak të dhjetëra arsyeve tipike për Turqinë, por që ndër më kryesoret është terrorizmi dhe atentatet guerrile që vinë nga gjendja e përhershe e luftës me minoritetin kurd në Turqi. Jelekut antiplumb, truprojave që janë dhjetëra ( mendohet që vetëm ata që e rrethojnë dhe i bëjnë një mbrojtje të afërt fizike janë rreth tridhjetë ), u shtohet edhe një numër i madh i disa dhjetëra e qindra personel i Gardës së Republikës, të cilët sigurojnë rrugëkalimet e eskortës kryeministrore, urat, lartësitë, dhe njëkohësisht sigurojnë edhe rrethimin e afërt e të largët të tij. Po pse në një vend të vogël e të varfër si Shqipëria, kryeministri i vendit ruhet në këtë mënyrë, kur dihet botërisht që kryeministri anglez që nga koha e Toni Blerit ka vetëm pesë truproja? Duhet thënë se teknikisht një truprojë apo një pjesëtar i eskortës, është një person i cili është trajnuar, apo diplomuar për të bërë këtë detyrë, që është një detyrë specifike në strukturat organike të policive të vendeve të tjera që merren me sigurimin dhe ruajtjen e personaliteteve shtetërore, në vendet e tjera, ndërsa në vendin tonë këto struktura janë pjesë e Gardës së Republikës.

Një truprojë apo një pjesëtar i eskortave që kryejnë sigurinë fizike të personaliteteve është një profesionist i trajnuar që vjen zakonisht nga radhët elitare të forcave të armatosura apo reparteve speciale të policisë, dhe që mbron personalitete që janë potencialisht të rrezikuar nga një sulm fizik. Ai duhet të njohë mirë disa elemente që janë, ndihma e shpejtë, teknikat vetëmbrojtëse,qitja me armë zjarri me një precizion të lartë, guidim mbrojtës i automjeteve, çarmatimin e shpejtë të sulmuesit të mundshëm, përdorimi i shkëlqyer i armëve dhe mjeteve të tjera mbrojtëse. Ai siguron në mënyrë individuale apo edhe si pjesë e një ekipi eskortues.

Ai duhet të jetë i qetë, i disiplinuar, me vullnet të lartë dhe duhet të identifikojë rrezikun e mundshëm, të kryeje kontrolle të zonës ku kryhen ngjarjet, dhe të sigurojë rrugët e tërheqjes në raste sulmi. Truprojat reagojnë me shpejtësi, dhe aftësohen të marrin vendime të menjëhershme në rast se ka ndryshim të planit të ruajtjes të përgatitur më parë. Çdo element i aktivitetit për pjesën e tij apo të grupit, planifikohet në detaje dhe ka gjithmonë edhe një plan të dytë rezervë, nëse ka ndryshim të situatës. Gjithashtu ai apo ata duhet të bashkëpunojnë ngushtë me strukturat e inteligjencës e të informacionit për të dhëna të mundshme të siguruara nga kanale legale apo të mbyllura. Personaliteti që ruhet nga ai, në raste të një sulmi i bindet pa mëdyshje urdhrave dhe vendimeve të truprojës. Nga sa thamë më sipër do të duheshin vetëm një numër i vogël truprojash për të ruajtur kryeministrin Berisha. Dhe sigurisht që është jashtë çdo realiteti një ruajtje e tillë sasiore dhe e rrëmujshme e tij.

Një rrezik që i kanoset? Apo një paranojë e kryeministrit që vjen për disa arsye? Disa e shohin në këtë mënyrë: Që Berisha mendon se duke u shoqëruar nga një numër i madh truprojash, krijon përshtypjen e një personaliteti të rëndësishëm, tipar ky i provincialëve të paaftë, që e shohin pushtetin edhe si një mjet për të mbuluar komplekset e trashëguara. Sipas kësaj rryme ai është i rrethuar me servilë të shumtë që nga mëngjesi në darkë për të treguar që janë të nevojshëm por edhe besnikë, i krijojnë atij situata të paqena me risqe evidente. Por që edhe atij i pëlqen kjo për shkaqet e mësipërme. Kanë arritur deri aty sa t’i thonë se ti je një misionar i dërguar nga zoti, dhe ai e pranon këtë, madje e përmend edhe vetë shpesh në eufori. Kjo sipas mendimit të tij dhe të servilëve të tij, e bën atë një objektiv të ndonjë sulmi të mundshëm që mund t’i vijë nga ndonjë drejtim i papërcaktuar forcash opake. Ka analistë të tjerë që e trajtojnë këtë supermbrojtje, të lidhur me të kaluarën e afërt e të largët të Berishës si dhe me “hallet“ që ai ka vetë e që ua ka lënë edhe fëmijëve, në rastet e një hakmarrje të mundshme. Këtu llogariten ngjarjet e përplasjet e një numri të madh personash nga Tropoja ku në një mënyrë apo në një tjetër ai ka influencuar, llogariten të vrarët e Gërdecit, dhe sidomos ata të 21 Janarit, për të cilët ai shpesh ka bërë edhe karshillëk duke u mburrur se ai ishte në zyre dhe ndoqi gjithë operacionin e goditjes së demonstruesve, duke arritur deri aty sa të deklarojë se nëse do ta provonin përsëri të shkonin tek kryeministria ai do t’i vriste përsëri. Gabohen ata që mendojnë se urrejtja popullore mund të kthehet në një hasmëri personale e personave e familjeve të prekura, ndaj tij dhe të afërmve të tij? Ndoshta.

Shqiptarët gjithsesi presin që për të gjitha këto ngjarje të bëhet drejtësi. Ata duan që Berisha dhe të tijtë të japin llogari dhe të përballen me drejtësinë, në mënyrë që në këtë vend të mos ketë më persona me pushtet që mund të bëjnë ç’të duan dhe ligji nuk i kap. Shqiptarët nuk kërkojnë të atakojnë fizikisht Berishën, ata kërkojnë largimin dhe përballjen e tij me drejtësinë. Si edhe shikohet ruajtja e tij me forca të shumta është e panevojshme, por mbi të gjitha shumë e kushtueshme për kushtet e Shqipërisë. Ajo është një pjesë e shpërdorimit të taksave të shqiptarëve për një nga paranojat e tij që theksohen sa më shumë i afrohet fundi i pushtetit.