MOS IA HIQNI BERISHËS SHANSIN PËR TË IKUR!

Edhe duke qenë krejt asnjë asnjanës, edhe duke qenë ithtar apo kundërshtar i tij, nëse për një moment do të duhej të gjykoje me logjikë krejtësisht të ftohtë, gjëja më e pamundur do të ishte që të thoshe një arsye vërtet bindëse për të justifikuar qëndrimin e mëtejshëm të Berishës në pushtet. Përkundrazi. Nuk mundet të gjendet asnjë kundërshtar apo i përkëdheluri i tij, familjar apo tej gardhit të tij që të mos e pranojë në heshtje apo me zë se Berisha duhet të iki! Duhet të iki për fajet dhe pafajësitë e tij, për arritjet dhe mëkatet e tij, për arsye politike dhe njerëzore. Thjesht duhet të iki.

Së pari, ai duhet të iki që të ketë mundësi t’i hedhë një sy raportit të sikletshëm që ka me veten e tij. Berisha në muzgun e jetës, duhet t’i krijojë vetes shansin që i zhveshur nga parzmorja e pushtetit, t’i hedh një sy njerëzor portretit të tij në vite. Ashtu tragjikisht i ndarë siç është mes dy sistemeve, me portretin e jetës së tij para, ai duhet të kërkojë ca përgjigje nga ai portret: Çfarë ishe ti, komunist apo demokrat, sekretar i partisë komuniste apo kryetar i Partisë Demokratike, i përkëdheluri i regjimit që iku apo frymëzuesi i sistemit të ri, pjesë e ingranazheve të djeshme apo çmontues i tyre. Ai duhet ta bëjë këtë patjetër. Nëse në këtë botë mund të jesh edhe i dyzuar, në botën tjetër nuk mund të ikësh kështu. Nuk mund të ikësh pa i lënë pas dyzimet dhe maskat. Por që të mundësohet kjo ai duhet të jetë, qoftë edhe për pak kohë, jashtë pushtetit.

Së dyti, ai duhet të iki edhe që të ketë kohën e mjaftueshme për të gjykuar mbi raportet e vështira që krijoi me shqiptarët. Tej gjykimit që kanë dhënë të tjerët, Berisha duhet t’i mundësojë vetes qasjen e një gjykimi individual ndaj atyre që kanë ndodhur nën hyqmin e tij. Ai duhet ta pyesë veten nëse qeverisja e parë ishte apo jo një turravrap i shëmtuar drejt modelit të kohës që lamë pas. Duhet të pyesë veten nëse mundej ose jo të shmangej viti 1997 dhe bashkë me të edhe jetët e ikura, përdhosja e shtetit dhe ulja e dinjitetit tonë deri në nivelin e baltës. Duhet ta pyesë veten nëse në mandatin e dytë dhe të tretë, i përmirësoi gabimet e mandatit të parë, apo thjesht u bë më praktik, duke ia parë më shumë hairin pushtetit. Duhet të pyesë veten pse kur flitet për Zogun, thuajse harrohet fare qeverisja e tij dhe përmendet vetëm akti i tij me Shën Naumin. Mos ndoshta ndodh edhe me të e njëjta gjë dhe pas njëqind vitesh njerëzit nuk do kujtojnë asgjë nga Berisha, veç Shën Detit?

Duhet t’i lejojë vetes mundësinë të pyesë, çfarë ndodhi që u qëllua në 21 Janar nga ato dritare nga ku nuk ishte qëlluar as në kohën e Zogut, as nën pushtimin italian e gjerman, as në kohën e Enverit. Ndoshta ai vazhdon të mendojë se ju prek nderi i kullës, por kur të jetë njeri pa pushtet do ta kuptojë se ajo kullë nuk është e tij.

Së treti, ai duhet të iki që të lirojë nga servilizmi shpifës shumë njerëz dhe me këtë veprim t’ua mundësojë rikthimin e një lloj dinjiteti njerëzor. Berisha duhet t’ua mundësojë lirinë edhe lloj-lloj gazetarëve dhe analistëve që duke shkelur mbi profesionin fisnik të medias, masturbojnë me veten sa herë përmendin emrin e tij. Ose së paku ai duhet të sqarojë veten se në këtë katund ku jetojmë, si ka mundësi që ai të adhurohet prej tyre kaq shumë, ndërkohë që jo rrallë herë ndodh që ata të shkelmojnë edhe atë që u ka bërë kokën, kur e shohin se thjesht nga mosha, a për arsye të tjera, nuk u nevojitet më. Me intuitën e tij, por edhe për shkak të moshës, ai duhet të kuptojë se këta servilë të lindur, edhe atë që u ka bërë kokën e mbajnë në krye të qoshes, për sa kohë ai ka para, ndërsa po të jetë duar thatë, a thjesht një pensionit i rëndomtë, e fshehin tutje në aneks, apo edhe më keq. Kjo duhet të shtyjë në mendime Berishën, gjë e cila nuk mund të ndodh për sa kohë ai ende ka…pushtet.

Së katërti, ai duhet të iki që të tregojë se edhe ai, nuk është gjë tjetër veçse një nëpunës, i cili u thirr në një kohë të caktuar. Ky termi “nëpunës” natyrisht nuk është shumë i gjetur, mund të gjendej edhe një term tjetër, por ai kurrsesi nuk është një prijës shpirtëror, ikja e të cilit të bëhet kaq e vështirë. Edhe Papa iku dhe bota nuk u ndalë. Edhe të gjithë drejtuesit e Lindjes kanë ikur dhe jeta ka vazhduar.

Ka edhe shembuj të mos-ikjes në vende aspak demokratike, por ne mendojmë se ata shembuj i kemi lënë pas dhe i përkasin një bote nga e cila kemi një përvojë të keqe. Ai duhet të iki edhe për motive thjesht shqiptare. Duhet të bëjë këtë për të na hequr nga memoria imazhin e një prijësi që nuk ikën, sepse ne kemi kujtime të këqija nga një imazh i tillë. Madje një kujtim të tillë e kemi si makth.

Së pesti, ai duhet të iki që t’i mundësojë vetes luksin që në kohën e mbetur, të zbresë tek njerëzorja e tij. Njeriu në pleqëri, ka dëshirën e pashmangshme që të vrapojë drejt fëmijërisë së vet, drejt rinisë së vet, por Berisha nuk mundet. Nuk mundet sepse i ka këmbët të lidhura nga pushteti dhe që të mos e privojë veten nga kjo e drejtë, ai duhet të iki.

Së gjashti, ai duhet të iki sepse më në fund e ka zgjidhur edhe problemin e pasardhësit të tij, duke e lënë partinë në duar të sigurta. Po të hidhni një vështrim nga PD-ja, gjendja nuk është aq shqetësuese sa mund të mendohet. Ndërsa brenda partisë së tij ka grindje e prapaskena, ndërsa herë forcohet njëri krah e herë tjetri, Berisha e gjeti zgjidhjen, duke e bërë fakt të kryer udhëheqësin e ardhshëm. Duket se ky udhëheqës është as më shumë dhe as më pak, por Kastriot Islami, i cili ka avantazhin e madh sepse vjen nga ato shtigje ku ka shkelur ai. Është një zgjidhje aspak origjinale, por krejtësisht e sprovuar, nëse do të besonim gojët e liga që thonë se kështu u shfaq edhe vet Berisha.

Pas këtyre arsyeve, a duhet të biem ende në kurthin idiot, të iki ose jo, Berisha!? Të gjithë ne robtë e gjallë, kemi nevojë për ca çaste vetëgjykimi, a vetëvlerësimi, para se “të thyejmë qafën” për në botën tjetër!