Një libër që shëron e shpëton të vërtetën

Beqir Skreli

Të “hapet barku” kur shikon sesi një pjesë e madhe e njerëzve të ditur e të mençur të Shqipërisë, sot, gati 30 vjet pasi është ndërruar sistemi, i kanë përqendruar energjitë e tyre të na tregojnë se  si janë përndjekur, si iu është ngrënë haku, sa të zotët kanë qenë e janë. Bashkim Koçi, në librin “Njerëz me kurorë”, si edhe në të gjithë librat e tjerë të tij, i ka  qëndruar larg rrugës së qaramanëve. Ai ka zgjedhur të flasë për të tjerët, për njerëzit e veprimit, për ata që kanë mbajtur e mbajnë në këmbë kombin.

Lexon “Njerëz me kurorë” dhe mbushesh me forcë e krenari për Shqipërinë.  Ky libër i publicistit të mirënjohur, Bashkim Koçi, vjen si një spirancë e rëndë për anijen  shqiptare që lëviz nga e çon dallga. Qëndro pak, i thotë, mendo ku ke qenë, ku do shkosh, sa  karburant ke, si i ke marinarët dhe oficerët e drejtimit!

Lexon intervistat, portretet, skicat, reportazhet, kritikat letrare të Bashkimit dhe pasurohesh,  bëhesh optimist për të ardhmen e vendit tonë. Shikon sa e pasur është Shqipëria me diellin,  tokën, ujin, naftën, pyjet, gjuhën, historinë, traditat, pozitën gjeografike… Por pasuria më e madhe, karburanti më i fuqishëm i anijes shqiptare janë vetë “marinarët dhe  oficerët e saj të drejtimit”. Bashkimi na merr dhe na çon t’i njohim vetë këta njerëz. “Në qoftë se perimetri i Shqipërisë do të ishte 1000 km, me materialin shkëmbor të përdorur për të mbushur  digën e Hidrocentralit të Fierzës, mund të ndërtohej një mur 4 metra i lartë dhe 2 metra i gjerë  në gjithë këtë gjatësi.” na thotë veterani i digave të larta, Emin Musliu i cili është shumë krenar  për hidrocentralet gjigante me nivel botëror të projektuara e ndërtuara nga shqiptarët.  Prej këtej Bashkimi na çon në fshatin e thellë malor Marikaj, në Tepelenë, ku mësuesit të ri,  aktorit të ardhshëm Birçe Hasko i ka ardhur inspektori. Inspektori qëndroi atje një javë; i mori  një nga një në provim të gjithë nxënësit e fillores. S’kishte shakara me edukimin! Bashkimi na takon me idealistë si Llaqi Jano, me kontribute të shquara në luftën për çlirim dhe me pozita të larta që me 7 djemtë e tij jetonte në një shtëpi të thjeshtë si gjithë populli; me  dinjitozë si juristi Bashkim Caka që pranoi më mirë të dilte në rrugë si i papunë sa të bëhej pjesë e lojës së pandershme; me zemërmëdhenj si  Neki Zaloshnja e Mustafa Molla; me patriotë të  shquar që asgjë nuk kursyen për atdheun, si heroin e pavlerësuar të 7 Prillit 1939, Hamit  Dollani; me përfaqësuesin e Skraparit në shpalljen e pavarësisë Xhelal Koprencka; me njerëz të  thjeshtë por të jashtëzakonshëm si ndërlidhësi  i “Zërit të Popullit” Kiço Bukaçi që shërbeu 52  vjet në gazetë, si Islam Zaimi, “njeriu që bënte gjëra të vogla me dashuri të madhe”. Bashkimi shkruan me një lehtësi të habitshme si për pelikanin kaçurrel të Karavastasë ashtu  edhe për “Shtëpinë” e Abas Aliut në Tomorr, si për Odhise Porodinin që filloi punë që 11 vjeç e  pastaj u lidh me Lëvizjen Antifashiste, edhe për Gjolekë Zenelin që u bë viktimë e intrigave të  atyre që donin të zhvatnin Shqipërinë; si për jetimin Ferhat Caka që u bë shkrimtar i njohur, edhe për mësuesen e tij të dashur të gjimnazit, Melo Dodbibën; si për profesorin linguist Xhevat  Lloshi që ndjek dhe mbron me fanatizëm pastërtinë e gjuhës shqipe, ashtu edhe për njeriun e  veprimit, kolonjarin Muhamet Malo, i cili “iu fut detit në këmbë” dhe me një guxim të krisur  ndërtoi teleferikun Tiranë-Dajt…

Në librin “Njerëz me kurorë” Bashkim Koçi ka thënë të vërtetën. Është trimëri e madhe të  thuash të vërtetën. E vërteta është viktima e parë dhe më e madhe e çdo lufte. Lufta e egër, e  papërgjegjshme dhe e paprinciptë midis klaneve, bandave, grupeve dhe partive gjatë këtyre 27  vjetëve e ka masakruar të vërtetën. Si një doktor në front, me këtë libër Bashkim Koçi ka shëruar dhe shpëtuar shumë të vërteta.