Nderim për sharjen…

(E shkruar para dhjetë vjetësh – pjesa e parë)

 

Që ta marrim hollë-hollë,

nuk mbeti njeri pa njollë,

shava unë e shau tjetri,

dhe i riu-dhe i vjetri!

 

Që ta themi pa gënjeshtra,

për të sharë jemi mjeshtra,

shajmë paq derë më derë,

dhe nuk njohim ndonjë vlerë!

 

Ky është pis-e kjo është pise,

vazhdon e shara me fise,

ky është plë-e kjo është plërë,

kështu flasim që të tërë!

 

Le të jetë tjetri Dhespot,

mund ta shajë çdo idiot,

ashtu si truri i thotë,

domosdo fare më kot!

 

Një poet-një shkencëtar,

mund ta shajë çdo i marrë,

ku ta gjesh e ku ma gjen,

të të thotë vetëm legen!

 

Le të jesh dhe Profesor,

këtu të varin këmborë,

zot-o zot kur je ministër,

e shara nuk ka kapistër!

 

Nuk shan vetëm zhakëria,

po dhe mëndja-dituria,

nuk të lënë gjë pa thënë,

bam me babë-e bam me nënë!

 

Të shajnë në kafenera,

në gazeta dhe të tjera,

në ekrane kuturu,

se e shara s’do shumë tru!

 

O ju të zestë shqiptarë,

gjeni Një që s’kini sharë,

që nga koha e të parëve,

s’mbaron vargu i të sharëve!

 

Kur të kuqtë morën pushtetin,

rrënjë e degë e shamë mbretin,

kur fitoi tabori blu,

ç’batërdi u bë këtu!

 

U sha dosa edhe derri,

po më shumë u sha Enveri,

e shanë të mirët dhe mutrit,

të mëdhenjtë dhe liliputrit!

 

Të sharat mbijnë nga dheu,

kish shpëtuar Skënderbeu,

dhe atij ja gjetën anën,

i shanë nënën si putanën!

 

Kish shpëtuar Malo Vlora,

po s’harrojnë ata horra,

nja dy yçkla ku ja gjetën,

dhe e shanë sa e shqepën!

 

Siç e thamë hollë-hollë,

s’mbeti njeri pa një njollë,

jemi rraca më e sharë,

sot e dymijë vjet më parë!

A. Duka

(Vijon nesër pjesa e dytë)