E ç’të shkruajë-e ç’të themi,
tani në muzgun e jetës,
padyshim në dorë s’e kemi,
formulën e së vërtetës.
Se neve jemi poetë,
zili Zoti do na kish,
s’pyetëm në këtë jetë,
sa u derdh-e sa u prish.
Se neve jemi poetë,
muzat me nektar i shkundëm,
s’pyetëm në këtë jetë,
sa fituam-e sa humbëm!
Dridhet syri ndënë vetull,
dridhet si ky muzg i murrmë,
do kuptohet për një shekull,
nëse lamë ndonjë gjurmë.
Në mëngjes sa shkrepi drita,
trëndafilja lulëzojë,
kush na desh ju shtoftë dita,
kush s’na desh s’ka pse mos rrojë.
Dimëroj si Zogu i Detit,
pres e pres të vijë pranvera,
se në zemrën e poetit,
s’mbijnë kurrë gjemba dhe ferra.
Dimëroj si Zogu i Detit,
pres e pres për lulëzimin,
s’mban dot zemra e poetit,
as urrejtjen-as mallkimin.
Rëntë borë e më mbuloftë,
nata me qefin të artë,
dashtë Zoti më kuptoftë,
Zoti i Tokës atje lartë.
Shkrova vargje të magjishme,
se magji kisha në kokë,
dhe në jetën e stuhishme,
vetëm Zotin pata shok.
Vetëm Zotin pata shok,
shoqe vesën edhe lulen,
dhe kur të jem ndënë tokë,
do ngrihem që t’u përulem.
Troku i jetës kurrë s’ndal,
trokon mbi shkëmbinj e gurë:
“Dashuria që ti fal,
dihet që s’të kthehet kurrë!”
Në stacionet ku u ndala,
dhimbjet ferr- po s’ulërita,
dashurinë që ju fala,
të më kthehej kurrë s’prita.
Dhimbjet ferr edhe pelin,
po nuk thashë:” O Zot ç’më gjeti!.”,
këto dhimbje-padyshim,
i duron vetëm poeti.
I duron vetëm poeti,
ky vullkan krejt i pashuar,
se poetin zgjodhi Zoti,
në dhimbje për ta provuar.
Gjëmojnë në breg të detit,
dhe s’mbarojnë kurrë valët,
“Lamtumirë!.”-se dhe poetit,
një ditë i mbarojnë fjalët.
A.DUKA
Cfare m_t zog deti mer pallosh, ti je Orangutang.
Sa i ndyre qe je or ti! Kam kohe qe e kam verejtur se vetem zi, vrer dhe llum nxjerr nga goja. Do te donja ta dinja nese qesh ndonjehere ne jete ti?Ne se je ndonjehere i lumtur dhe i kenaqur?! Se me duket se te ka permbytur veremi dhe e keqja. Qetesohu dhe pastrohu. Pastrohu nga llumi qe te ka pushtuar trupin dhe shpirtin.Fillo t’i buzeqeshes jetes.E kam per te miren tende. Me beso.
Or ti kakarakt po kush te tha ty or debil qe une nuk qesh? Qesh une qe cke me te, po as me orangutange si ky bejtexhiu enverist, e as me koqe si puna jote.
@shahist pse kaq shume helm e vrer leshon goja tende e piste ?Nese nuk te pelqen poeti mos e lexo.Ri ne vetmine tende vrastare dhe mos i lendo te tjeret.
Ma do mendja je nje tip krimineli ndro rruge behu njerezor se jeta eshte e shkurter dhe nje dite ti do harohesh ndersa poetet nuk vdesin,nuk harohen.
Une kete bejtexhiun qe thua ti e lexoj se jam kurioz te di se cfare brockullash leshon per dite. O Vertino njeriu meson edhe nga budallalleqet po nuk mund te rrish pa i quajtur me emrin qe kane. Dhe per Zotin or ti Vertino edhe ky bejtja pervec nja dy a tre te familjes se tij nuk ka per t’u kujtuar pasi t’i ktheje kembet nga Dielli.
Ja nje formul e vertet.Ke qen fuks i deges se mbrendeshme.
Shume e embel,shume e ndjeshme,nje poezi e bukur,shume e bukur.Z, Duka me kujton nga vargu dhe ndjeshmeria Pushkinin e madh Rus.Ndjenja,vargu,ritmi mesazhi qe percjell Duka me elektrizon si te kjo poezi,sikur gjej veten nga filozofia qe percon.Urime z.Duka je shprehes i nje kohe te veshtire,lirise ne kerkim te moralit,dashurise,drejtesise,qetesise dhe nje shpirti te dlire ne kerkim,ngarkuar nga nje nostalgji per vitet e rinise,endrrave tona qe spo gjejne qetesi.Pershendetje dhe si goja zemra i nderuar.
Shtriga e shëmtuar, tërë mëri,
kqyrte hënën bukuroshe
“Surratsëze!- e shau përsëri,
I hodhi dhe një pështymë qelbashe.
Pështyma iu kthye në fytyrë,
hëna nga lart nusëronte,
dukej e bukur dhe e dlirë.
-shtrigën kjo shumë e tërbonte.
Për dy komentuesit po flas,
që Poetin e qortojnë, e nxijnë
po presin t’u bjerë një glasë,
se tru nuk kanë asnjë grimë.
Merreni, Mark uk dhe Shahisti!
A.Duka e quan veten poet.?????
Komunist dhe poet nuk mund te kete.I vetmi poet komunist qe mund te lexohet eshte Majakovski.Ndoshta ndonje tjeter we nuk me kujtohet.Sigurisht ka dhe ndonje poet komunist perendimor ,i cili i thurrte lavde BS.
Po mjaftonte nje vizite BS dhe ktheheshin te tmerruar ne Perendim.Aty si komunist te devotshem ,shijonin te mirat e kapitalizmit.
Arben Duka poet ????? Cna gjeti me kete bejtexhi te organizates baze te fshatit
Punon montatorja
Ku derdhet celiku
Ty moj montatore
Sa te do miku
Dashuria vlonte
Si celiku ne kazan
Dashurine tone
Partia e ka xhan
Poezi dashurie nga shok komunist !
Shperndajeni po mos ,po mos ja tregoni armikut !