Më mirë i pavarur, edhe bukë e kripë…

Kam shkruar me qindra,
s’kam shkruar një vepër,
po kur vijnë të vjelat,
gjithmonë kam dalë tepër!

Po të jesh i ndershëm,
dhe pakëz i zgjuar,
me një laps të hershëm,
emrin ta kanë shkruar!

Me një laps të hershëm,
domethënë të kuq,
dhe mendojnë se fatin,
ta kanë bërë gërmuq!

S’mendojnë dot ndryshe,
se janë kusarë,
po kush e lidh fatin,
me këta zagarë?!

Fatin një i mençur,
gjetkë ta kërkojë,
se ndryshe do mbetet,
me gishtin në gojë!

S’mund ta varësh veten,
tek një i pacipë,
më mirë i pavarur,
edhe bukë e kripë!

Më mirë i pavarur,
dhe një jetë pa frikë,
thelat e kusarëve,
të ngecin në grykë!

Se kusarët dihen,
të japin një thelë,
dhe pastaj të vihen,
të kërkojnë një pelë!

Mund ta kesh qesenë,
sa një kokërr hudhër,
po as Zoti vetë,
s’të fut dot në kudhër!

S’të fut dot në kudhër,
s’mundet-domosdo,
të më katandisë,
në formën që do!

Kush lidh me ta fatin,
do jetë krejt i gjorë,
se ata na duan,
veç për shërbëtorë!

Në stanin e tyre,
me qën të tërbuar,
ka shumë pak të ndershëm,
dhe më pak të zgjuar!

I qytetërimit,
nuk ka hyrë plugu,
aty të zënë frymën,
bajgat edhe vulgu!

Kusarët kanë mbirë,
porsi bari i keq,
o i ziu popull,
ti e di se ç’heq!

I sheh në fushata,
pamje engjëllore,
pastaj të gjithë vendin,
e kthejnë në thertore!

E presin ku mundin,
kudo marrin pjesë,
s’ka në botë kusar,
pa një thikë në brez!

Pa një thikë në brez,
në botë s’ka kusar,
po këta zorzopë,
mbajnë dhe hanxhar!

Ndaj hallet e vendit,
kurrë s’kanë të sosur,
ndaj është Shqipëria,
gjithmonë e plagosur!

Arben Duka