Kryengritja e mëkatarëve

Nga Viktor Malaj

“Tregtarët politikë nxisin mashtrimet, shkatërrimet dhe degradimet kombëtare”/ Xhon Otul*

Beteja vulgare dhe donkishoteske e opozitës politike shqiptare kundër zgjedhjes së një kryeprokurori të përkohshëm ishte një shfaqje e shkëlqyer e hipokrizisë dhe arkaizmit të saj politik. Sikur të mos ishim shqiptarë dhe sikur të mos dinim gjithçka dimë rreth moralit dhe sjelljes së tyre 27 vjeçare, do të na krijohej ideja se kjo skotë figurash publike jo vetëm kanë të drejtë, por edhe duhen përkrahur në idealizmin e tyre vetësakrifikues.

Mirëpo, kur shfletojmë librin e kujtesës na shfaqen njëra pas tjetrës figurat “legjendare” të epopesë mashtruese politike, morali dhe sjelljet e tyre në momente historike dhe për probleme themelore popullore e kombëtare, kontributet dhe pasojat e veprimtarisë së tyre në katandisjen e  vendit në gjendjen e përshkruar si “Rrumpallë” nga gazetarë e vëzhgues të huaj.

Panorama bëhet edhe më e vajtueshme kur njeriu shikon se gjithë kjo propagandë dhe egërsi synon të na mashtrojë për të njëqindtën herë në mënyrë që të na bëjë viktima të idesë së rreme se këta kanë merakun e drejtësisë, të Kushtetutës, të shtetit ligjor, Reformës në Drejtësi etj.etj. Pra, pasi kemi qenë viktima të drejtësisë së tyre të rreme për 27 vjet, tani duhet të biem sërish viktima të mashtrimit se këta arkitektë të pësimeve tona po luftojnë të bëhen heronjtë e shpëtimit tonë.

Me fjalë të tjera, na ftojnë t’i besojmë njeriut që ka zgjedhur me gishtin e vet thuajse të gjithë Prokurorët e Përgjithshëm, qysh nga 1992, dhe me sëpatën e pushtetit të tij ua ka prerë këmbët e karriges para kohës ligjore, sepse interesat e tij dhe formimi i tij nuk pajtoheshin me pavarësinë e tyre. Ky njeriu quhet Sali Berisha. Këshillohemi ta besojmë sepse nga meraku që paska për të zgjedhur një prokuror të pavarur po “sakrifikohet edhe fizikisht”, duke u përleshur me rojet e parlamentit. Sali Berisha dhe shpura e tij e paloqeve që e ka përkrahur përgjatë gjithë kohës, që nga shfaqja e tij në krah të studentëve të dhjetorit 1991, në të gjitha sjelljet dhe veprimet antikushtetuese, do që ta besojmë se është rojtar i Kushtetutës, të asaj kushtetute që ai dhe përkrahësit e tij e patën kundërshtuar, mallkuar dhe mosvotuar, por që u përkrah dhe votua me referendum nga populli për të cilin thotë pandalshëm se e mbron.

Janë pikërisht këta (Saliu me të tijtë) që, vetëm gjatë dy qeverisjeve të fundit të tyre, me arrogancën e të fortit dhe cinizmin e të ligut, patën miratuar me duartrokitje 36 ligje dhe vendime të shpallur antikushtetues nga Gjykata Kushtetuese, midis tyre edhe akte antikombëtare si Marrëveshja e Detit me Greqinë. E ndërsa ndodhnin këto, kryemëdhenjtë, kryevegjlit, kryezbrazët, paloqet, spahinjtë, flamujt e marrëzisë dhe gjithë çeta e handakosur që çirret çdo javë në Parlament dhe fyejnë, kërcënojnë, shpifin, godasin me çizmen e zbathur në çast, me shkopinj dhe tymuese, ishin aty. Ata ishin aty jo për të mbrojtur ligjin, Kushtetutën, drejtësinë dhe popullin, por për të duartrokitur dhe përkrahur kryeshkelësin e ligjshmërisë dhe rendit kushtetues dhe për të marrë si shpërblim tendera, koncesione, poste diplomatike, si dhe mbrojtje nga dora e drejtësisë sa herë të shkelnin ligjet.

Këta që kanë rrahur, plagosur dhe vrarë kundërshtarët politikë tani japin alarmin e “diktaturës”, sepse po iu nxjerrin nga sallat e mbledhjeve disa torollakë të rinj që i kanë futur atje për të fërshëllyer. Këta flasin për diktaturë, por në të njëjtën kohë fyejnë, godasin kolegët, kryeministrin, me demek kreun e diktaturës, shtyjnë dhe fyejnë forcat e rendit dhe sigurisë dhe nuk iu hyn gjemb në këmbë, megjithëse jo pak prej tyre duhej të ishin prapa hekurave të burgut për çfarë kanë bërë në të shkuarën. Edhe pse populli i ka vendosur në opozitë, ata duan medoemos që në Shqipëri të bëhet çfarë duan ata, të zgjidhen dhe emërohen vetëm ata që u pëlqejnë këtyre dhe të qeveriset sipas qejfit të tyre. Nuk mundet që një qeveri të sillet dhe drejtojë sipas mendjes së atyre që shumica e shqiptarëve nuk ua pëlqen mendjen, ua neverit moralin dhe, bash për këto arsye, i ka bërë pakicë.

Sjellja opozitare përpara 18 dhjetorit dhe, veçanërisht, ditën e votimit të Kryeprokurores së re, ishte sa e pritshme aq edhe e neveritshme. Ishte e pritshme për shkak se ua njohim moralin dhe intelektin dhe ishte e neveritshme pasi i mungonte çdo element i politikës së qytetëruar. Në Parlament ata demonstruan ato që dinë të bëjnë më mirë dhe që kanë bërë më shpesh: dhunën, kaosin, imponimin fizik. Arsyen e intelektit të munguar dhe komunikimin e qytetëruar i kompensojnë me banditizmin e kopesë dhe fjalorin vulgar.

Aty, në Kuvend dhe rreth tij u shfaqën qartë prapambetja e intelektit dhe bollëku i instinkteve, mungesa e arsyes dhe zbrazëtia e parimeve, shumësia e interesave vetjake dhe përçmimi i interesave kombëtare. Por, mbi të gjitha, frika nga drejtësia e së ardhmes për shkak të padrejtësive të së kaluarës. Në këtë sjellje opozitare kushdo vë re lehtësisht demonstrimin e standardeve të dyfishta në vlerësimin e të njëjtit fenomen dhe dyfytyrësinë e alibisë se po “luftohet për drejtësi”. Këta heronj të maskarallëkut kanë qenë aty që nga viti 1991 dhe kanë pasur pushtet të mjaftueshëm, ndonëse të pameritueshëm, disa herë, për të ngritur monumentin e drejtësisë, por kanë zgjedhur dhe janë përpjekur me vendosmëri për të qenë varrmihësit e saj. Përndryshe, nuk do të kishte lindur sot nevoja për Reformë në Drejtësi. Po ta kishin lartësuar sistemin e drejtësisë siç i nevojitet popullit dhe vendit, nuk do të kishin guxuar të bënin gjithë çfarë kanë bërë deri sot në kurriz të popullit, vendit dhe të së drejtës sepse ajo lloj drejtësie do ua ndalonte hovin dhe do i dërgonte atje ku e meritojnë të gjithë ligjshkelësit. Një sistem i tillë drejtësie nuk do t’i jepte mundësinë ambasadorit amerikan Donald Lu të thoshte të vërtetën se: “Në 27 vitet e fundit ky vend është përballur me problemin e turpshëm të politikanëve të fuqishëm, nga e djathta dhe nga e majta, që kanë kryer krime të tmerrshme dhe i kanë shpëtuar drejtësisë, pa pushim”.

Nuk ka asnjë dyshim se individë politikë që i tremben Reformës në Drejtësi ka nga të gjitha anët e politikës. Por, për të njohur mëkatarët më të mëdhenj të së shkuarës, mjafton të vëzhgojmë sjelljet dhe qëndrimet e sotme të mbajtura ndaj gjithë procesit reformues në fushën e drejtësisë. Kundërshtarët e Reformës, që janë edhe adhuruesit e statuskuosë, nuk guxojnë të dalin hapur kundër ndryshimeve, qoftë për shkak të humbjes së besimit në popull, qoftë për shkak të opinionit ndërkombëtar që vëzhgon, ndjek dhe ndihmon procesin. Penguesit e reformës marrin pozat e dashnorit të saj, flasin me terminologji ligjore, derdhin lot krokodili për gjendjen që kanë krijuar vetë dhe betohen jo vetëm për të kontribuuar në të mirë të drejtësisë, por edhe pretendojnë se janë ata që kanë monopolin e saj. Mirëpo, përpjekja për t’u shitur si apostuj të drejtësisë është gjëja që iu shkon më pak dhe i diskrediton më shumë, pasi janë aktorët që e kanë përçmuar, tallur, keqpërdorur dhe dhunuar deri tani drejtësinë.

Pasi bënë çmos ta vononin procesin e Reformës në Drejtësi nëpërmjet braktisjes së Komisionit Ligjor, dërgimit në Komisionin e Venecias, dërgimit në Gjykatën Kushtetuese, vënies së kushteve të njëpasnjëshme për shumicën etj. deri tek Çadra e Mashtrimit, tani na thonë se Reformën po e bllokon Rama dhe, madje, se Reforma ka vdekur. Mirëpo ambasadori Lu tha se “Disa politikanë kanë thënë së fundmi se Reforma në Drejtësi ka vdekur. Ajo nuk ka vdekur por mundësia që politikanët e fuqishëm ta kontrollojnë dhe manipulojnë sistemin e drejtësisë është pothuajse e vdekur”. Pra, vajtimet e tyre nuk janë për “reformën e vdekur”, por për “mundësitë e tyre të vdekura” për ta përdorur drejtësinë herë si mashë e herë si mburojë.

Basha, Kryemadhi dhe skota e tyre propagandojnë se Kryeministri u bë Kryeprokuror, Edi Rama ka bllokur reformën, ka blerë shoqërinë civile etj. etj. Nëse është kështu, atëherë pse pranuan dhe lejuan që Saliu të bëhej Kryeprokuror disa herë ose, më saktë, përherë pasi të gjithë Kryeprokurorët i pati vendosur me votat e veta? E pashmangshme për të arsyetuar normalisht dhe retorike, domethënë që e ka përgjigjen brenda, është edhe pyetja tjetër: si duhen vlerësuar prokurorët dhe gjyqtarët që mbyllën proceset e shpërdorimit të qindra miliona eurove të Rrugës së Kombit, të vrasjes së protestuesve paqësor dhe të fshehjes së provave për të penguar drejtësinë; si duhen vlerësuar ata prokurorë dhe gjyqtarë që nuk hapën apo që mbyllën procedime penale për cenimin e integritetit territorial të Shqipërisë, për blloqet e shënimeve të planifikimit të përvetësimit të parave të popullit? Mos duhen quajtur “të pavarur”, “të pakapur”, “jopolitikë”?

Vetëm një ndjenjë shumë e fortë dhe akute, siç është frika për çka ke bërë në dëm të popullit, mund të shtyjë në pretendimet e trasha që të bëjnë të qeshësh, si, fjala vjen: “Zgjedhja e prokurorit politik ka si mision të zhdukë të gjitha faktet që lidhin Edi Ramën me drogën dhe krimin” (L. Basha). Nëse vërtetë “faktet” ekzistojnë, pra janë të regjistruara, si u zhdukërkan ato dhe, meqë ekzistuakan, pse Llalla i tyre nuk e ka nisur procedimin penal? E vërteta është se këta nuk kanë hallin e “fshehjes” së provave që propagandojnë se qenkan. Hall për ta janë fillimi i procedimeve mbi prova që kanë fjetur gjumë në dollapët e pluhurosur të prokurorisë dhe rihapja e procedimeve të nisura kundër tyre, por që i kanë mbyllur duke pasur drejtësinë nën thundrën e vet. Kryemadhi ka të drejtë që i thur lavdi Sali Berishës, sepse një natë përpara se të jepej vendimi penal i gjykatës kundër bashkëshortit të saj Sali Berisha i shkoi në shtëpi “për darkë” dhe nuk patën turp të kujdeseshin që mediat të informonin pandashëm që nga çasti i fillimit të darkës e deri në çastin e daljes së Saliut nga darka. Menynë e darkës e botoi i gjithë shtypi që në mëngjes, bashkë me fjalët e miqësisë dhe të dashurisë që kishin shkëmbyer. Nuk patën turp, por suksesi ishte përfundimtar. Gjykata dhe vendimin që dha. Merak u mbeti vetëm se vendimi nuk u firmos pa rezerva nga njëri prej pesë anëtarëve të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë.

Nëse sjellja e shumicës së opozitës ishte e pështirë në Kuvend dhe përreth tij, ajo e Kryemadhit ishte skajshmërisht vetëdiskredituese që të shkaktonte përzierje. Por plotësisht e denjë për një halabak rrugësh. Ajo që akuzon shumicën se është në pushtet me ” vota të blera “, ua hoqi të drejtën e votës kolegëve deputetë duke iu rrëmbyer kartat e votimit. Ajo ka shkuar aq larg dhe aq shumë në qorrsokak saqë flet për ” gjakmarrje ” të Ramës me ” rininë shqiptare ” apo e kërcënon kryeministrin se s’do e lërë të qetë as të pijë kafe. Kur shohim këto sjellje dhe dëgjojmë këtë fjalor kuptojmë më mirë se çfarë njerëzish ordinerë dhe të padenjë kanë pushtuar skenën politike shqiptare dhe përcaktojnë fatet e jetëve tona, të djeshme dhe të sotme. Dallimi midis mëkatarëve dhe banditëve ordinerë nga ata politikë është se të parët i shmangen drejtësisë, duke u përpjekur ta korruptojnë ose marrin arratinë ndërsa të dytët, ata politikë, bëjnë çmos ta vënë drejtësinë nën këmbët e ndotura të pushtetit të tyre politik. Këta mëkatarë politikë ndiqen në maskarallëkun e tyre edhe nga jo pak njerëz të paditur, pasionantë të marrë, por edhe mëkatarë të vegjël për shkak të përfshirjes në mëkatet e të mëdhenjve. Për këta të fundit, e drejtë, e moralshme dhe kushtetuese janë zaptimet e pronave të të tjerëve, ndërtimet pa leje, mospagimi i taksave, shkelja e rregullave të trafikut rrugor, mospagesa e energjisë elektrik dhe ujit të pijshëm etj. Kjo kategori personash janë kontingjente të gatshme për t’u bërë kamikazë të banditëve të mëdhenj politikë.

Opozita e sotme politike nuk ka kurrfarë droje nga Kryeprokurorja e re, zonja Arta Marku, qoftë për shkak të postit të saj të përkohshëm dhe mungesës së kompetencave ligjore urdhëruese (sipas ndryshimeve kushtetuese që tashmë kanë hynë në fuqi), ashtu edhe për faktin se zonja në fjalë nuk është e njohur për kurrfarë militantizmi politik dhe, madje, besohet të ketë qenë përherë votuese e së djathtës. Besoj se ashtu si unë shumëkush ka ndjerë keqardhje të madhe për pozitën e vështirë në të cilën u vu zonja prokurore nga një bandë histerike gangsterësh politikë që u sollën në mënyrën më të turpshme të mundshme për të penguar zgjedhjen e saj si Kryeprokurore. Por u ndjeva edhe mirë kur pashë se asaj nuk iu drodh qerpiku.

Opozita politike u soll ashtu siç e pamë të sillet jo nga frika e zonjës Marku, por nga frika e Zonjës Drejtësi. Sjellja e tyre në Parlament ishte njëri nga aktet e dramës së turpshme të qëndrimit politik të opozitës ndaj Reformës në Drejtësi dhe, ashtu siç pohonte edhe Kryetarja e ONM-së, zonja Kalavera, “Rezistencën e kemi hasur që në fillim të procesit…” dhe kjo rezistencë do të interpretohet në akte të tjera në muajt e ardhshëm, nga po këta aktorë dhe me të njëjtat pretendime dhe sjellje. E vetmja gjë për të cilën duhet “përgëzuar” opozita është konsekuenca e saj në përpjekjet penguese të reformës, duke kërcënuar me revolucion, kryengritje, destabilizim, pushtim të Parlamentit nga turmat e verbra (i pamë edhe të maskuar) me argumentin e paloqeve se “Parlamenti është i qytetarëve dhe jo i atyre që kanë blerë e rrëmbyer mandatet…”.

Ajo që duhet të kujtojmë për të mos e harruar është se kush janë autorët e rezistencës kundër Reformës në Drejtësi. Janë po ata që kanë kryer 14 shtatorin 1998. Në atë kohë me tanke, mitraloza dhe flakëhedhës, ndërsa tani besojnë (nuk kanë guxim më tepër) tek tymueset. Siç thotë populli shqiptar ” drutë e këqija bëjnë tym “. Kaq shumë janë verbuar dhe çorientuar saqë zgjedhjene e Kryeprokurores e quajnë ” puç antikushtetues ” ( LSI ) apo ” fundi i shtetit ligjor ” ( PD ) ndërkohë që ambasadori amerikan e konsideroi  ” Zbatim i Reformës në Drejtësi “. Të protestosh me flamujt amerikanë në duar por duke vepruar kundër këshillave dhe vullnetit të tyre është, veç të tjerash, edhe burracakëri. Ose hiqu siç je, ose të jesh siç hiqesh, thotë populli shqiptar. Ndërsa deklarata e LSI-së në ” mbështetje ” të deklaratave amerikane dhe evropiane është hipokrizi dhe vetëposhtërim. Deklaratat diplomatike në fjalë i etiketonin drejtuesit e protestës si ” politikanë frikacakë ” që i druhen Reformës në Drejtësi. Dhe dihet mirë se drejtësisë i druhen vetëm mëkatarët.

Po të mos ishte faktori ndërkombëtar do të na shihnin sytë drama dhe tragjedi të dhimbshme në dëm të popullit shqiptarë të cilat do ta pengonin shumë integrimin e vendit në BE. Prandaj e kemi të nevojshme që në këtë fazë të Reformës faktori ndërkombëtar të tregohet shumë i vendosur, pasi është pikërisht çasti kur vendi dhe populli shqiptar ose do të mbeten peng i politikanëve “që kanë kryer krime të tmerrshme këta 27 vjet” ose duhet të triumfojnë mbi ta për hir të së ardhmes, të paqes, drejtësisë dhe prosperitetit.

*John O’Toole- Politikan konservator kanadez në pension