Koha do të jetë gjykatësja më e drejtë

Duke u nisur nga situata komplekse dhe e vështirë politiko-ekonomike, unë besoj se “Qeveria Rama” nuk përbën ndonjë surprizë, përvec surprizave që mund të pasojnë zhvillimet e fundit. Por këtu më duhet të bëjë një sqarim: Qeveria e re duhet të quhet “Qeveria Rama-Meta” për vet faktin pasi LSI do të ketë në qeveri pesë poste ministrore të rëndësishme dhe se në 23 qershor, shqiptarët gjithashtu mandatuan edhe LSI për të qeverisur interesat e tyre. Për mos të përmendur gjithashtu faktin se Ilir Meta do të jetë Kryetari i ri i Kuvendit të Shqipërisë, përmes të cilit do të kalojnë shumë iniciativa ligjore për të bërë të mundur reformat institucionale të premtuara. Besoj gjithashtu, ashtu sic e thekson edhe një shkrim tek Huffington Post, se Rama nuk mund të bëjë dot “supermenin” në një situatë kaq të vështirë ekonomike, situatë të cilën ai po e trashëgon nga paraardhësi i tij.

Nga ana teknike, Ramës i nevojitet, përveç mbështetjes nga faktorët e jashtëm, dhe mbështetja dhe ndihmesa e Ilir Metës. Nga ana politike, mbajtja e gjithë barrës qeverisëse nën petkun e “Qeverisë Rama” do të përbënte një kosto shumë të lartë politike për të ardhmen politiko-elektorale të Partisë Socialiste. Në një situatë të tillë, Ramës i duhet të delegojë pushtet dhe përgjegjësi reale tek forca tjetër bashk-qeverisëse, nëse ai nuk do që të ketë fatin e Berishës në rast se qeverisja nuk funksionon siç duhet. Rama sapo nisi karrierën e tij si politikan karriere, dhe një karrierë nuk mund te niset apo të ketë sukses duke u bazuar në qëllimin “të gjitha ose asnjë”.

Në vazhdim, si Edi Rama ashtu edhe Ilir Meta i kanë besuar postet në egzekutiv njërëzve të tyre më të besuar, dhe kjo është mëse normale. Në postet më përgjegjësi të lartë politike nuk mund të vihen njërëz të cilët nuk gëzojnë pikë së pari besimin e lidershipit. Kjo është A-ja e një mekanizmi egzekutiv. Kushdo drejtues politik duhet të vendosi në postet kyçe individë shumë të besuar dhe të përgatitur për të bërë të mundur realizimin e objektivave qeverisëse. Shqiptarët mandatuan Ramën dhe Metën për të qeverisur vendin, dhe është e drejta e këtyre të dyve të zgjedhin njërëzit të cilët ata besojnë se do të ndihmojnë më shumë në arritjen e objektivave politike.

Por në të gjithë këto zhvillime të fundit politike, ajo që më duket radikale dhe absurde në të njëjtën kohë është kërkesa e Ramës për të ndarë postin e ministrit nga mandati i deputetit. Nga ana ekonomike, kjo ndarje i shton buxhetit të shtetit edhe më shumë se $600,000 shpenzime pasi taksapaguesit shqiptarë tani duhet të paguajnë edhe deputetët edhe ministrat e rinj, në një kohë kur fare mire mund te paguanin deputetët të luanin rolin e ministrave përkundrejt një rritje page. Nga ana politike, kjo iniciativë më duket tërësisht joproduktive pasi ul ndjeshëm përgjegjshmërinë (accountability) politike të qeverisë dhe e centralizon atë tek individi kryeministër, Rama. Historia politike e shqipërisë është e tejngarkuar dhe e tejlodhur nga “miti i unit”, sidomos tani që hija e Berishës është akoma prezente.

Ashtu siç edhe e përmenda pak më lartë, një lëvizje e tillë do të ishte një lëvizje e tipit “të gjitha ose asgjë” dhe me plot risqe ne të ardhmen politike për Ramën dhe PS. Duhet kuptuar se politika ka një natyrë dinamike dhe me plot të papritura, dhe një politikan i zoti duhet të ketë aftësinë të parandalojë disa lëvizje të mundshme të cilat mund të kenë impak negative. Unë besoj se Edi Rama nuk e ka akoma lluksin që të largojë nga parlamenti Saimir Tahirin, Lindita Nikollën, Erion Veliajn, Mimi Kodhelin, Ditmir Bushatin, Englantina Gjermenin, etj. Prandaj edhe vazhdoj të mos e kuptoj dot se cfarë e shtynë Ramën të kërkojë ndarjen e mandatit të deputeti nga ai i portofolit të ministrit. Fundja, në 23 qershor jo më kot u zhvillua vetëm një garë, për deputetët e Kuvendit, dhe jo dy gara, një për deputetët dhe tjetra për ministrat.

Nëse do të më duhej të vendosja një notë për qeverinë e re, në mendimin tim, dhe duke marrë në konsideratë se ajo është një qeveri PS-LSI, unë do të thojë se ministra e propozuar nga PS, si bashkësi, marrin një notë midis 8-ës dhe 9-ës në një shkallë nga 1 (një) deri në 10 (dhjetë). Unë nuk dua të hyjë në detaje në lidhje më këtë vlerësim, por do të doja të theksoja se kandidaturat e paraqitura tregojnë se PS ka kapacitete për qeverisje. Koha do të jetë gjykatësja më e drejtë. Për sa i përket ministrave të LSI, besoj se përsëri koha do të flasë më drejtë dhe më realisht. Në fund të fundit, nuk e ka keq Avokat Ngjela kur thotë se politika është kohë, dhe unë do të shtoja, pasi koha na bën të mundur të kuptojmë natyrën dinamike të politikës.