Radikalizimi si shpëtim

Një analizë mbi arsyet e Berishës për të radikalizuar e tensionuar situatën politike në vend. Ku mbështetet shpresa e Doktorit për të siguruar pandëshkueshmërinë dhe për të relativizuar korrupsionin. Si po tenton t’i rijoshë gjykatësit dhe lobistët e tij në Perëndim. Pse do përpiqet të shndërrojë problemet në qeverisje në tymnaja  anti-korrupsioni. Ministrat e rinj socialistë si “mamuthët e tij të nevojshëm”. A është rivendosja pa kushte e shtetit ligjor, e vetmja formulë që “tredh” strategjinë e përhershme berishiane: mbrojtja më e mirë është sulmi?

Herët a vonë, verdikti moral, politik, ligjor dhe historik i faturohet çdo qeverie. Dhe kjo e PD në ikje, ka vite që është damkosur moralisht (Gërdeci, prona, të persekutuarit, 21 janari, 8 maji etj) dhe historikisht (pakti i ujërave, varrezat greke, vonesat në integrim, Kosova etj). Më 23 qershor asaj iu dha edhe verdikti politik. Tashmë mbetet vetëm ai legal. Por ç’po ndodh ndërkohë? Ndonëse qeveria e PD e di mirë se me ‘thesin’ e stërmadh të abuzimit mbi shpinë ‘këput mish’, vijon edhe në ikje të abuzojë sikur nuk ka të nesërme. ‘Gurët’ e panumërt që hedh në lumë qeveria në ikje – SHQUP, importi i plehrave, asistenca ligjore për administratën etj, duken në këtë këndvështrim si ‘shashka’ për të anashkaluar apo arkivuar abuzimin unik të Gërdecit, 21 janarit, marrëveshjes detare, shpërdorimit të buxhetit etj?

Mbrojtja më e mirë është sulmi, si traditë Berishiane

Qasja politike tradicionale e PD ‘mbrojtja më e mirë është sulmi’ ka gjasa të aplikohet sërisht dhe sezoni i ardhshëm politik pritet i tensionuar. PD është në kërkim të alibive për radikalizim të qëndrimit të saj, duke spekuluar edhe me referenca ndaj ish-opozitës së majtë. (kjo e fundit, ndonëse u ballafaqua dhe me ekstreme si Gërdeci, 21 janari, 8 maji, dhënia e ujërave, përmbytjet në Shkodër etj, nuk i hodhi ‘benzinë’ zjarrit duke vënë interesat partiake në plan të dytë).

Ilustrim i ‘sherrit’ me zor është dhe fakti se në krye të PD dhe si konfirmim i vijimësisë, emërohet një individ emblemë e akuzave për abuzimin e djeshëm, një ‘tabelë qitjeje’ kjo që serviret enkas për ta futur kauzën anti-korrupsion në shtratin delikat të politikës dhe sensibilitetit që ajo bart.

PD po përpiqet të mundësojë alibinë e ‘dy duarve për një kokë’ si prelud i radikalizimit destabilizues me pasojë bllokimin e reformave dhe integrimin drejt BE, të cilat më pas do të mund të serviren si akuza ‘zyrtare’ për antagonizëm pa limit ndaj qeverisë së re. Sikundër në të shkuarën (1992, 97, 98, 21 janari etj), tensionimi politik është një strehë e maskarenjve, një precedent ky që i shkon për shtat edhe gjeopolitikës antishqiptare në rajon.

‘Asat’ nën mëngë të PD-së

Nëse përjashtojmë skenarin e naivitetit politik, kuturisja e qëllimshme e qeverisjes së PD në abuzimin pa fre, mund të hamendësohet ose si:

(a)    iluzion për ‘kal Troje’ dhe provokim të kohezionit qeveritar

(b)   ose si siguri nga kapja e pushtetit gjyqësor,

(c)    shpresë për mbështetje prej partnerëve klientelistë në perëndim,

(d)   alibi për radikalizim opozitar me synim shndërrimin e abuzimit në tabu dhe ‘kuti pandore’

a – Me efektin ‘kal Troje’ ajo synon sabotimin apo dekurajimin e hetimit të abuzimit ‘blu’ përmes ‘mosdakordësive’ në teknikalitete, mjete, afate për realizimin e tij etj. Diversioni i PD dhe stisja e ‘mollës’ së sherrit në qeverisje do të synonte cenimin e kohezionit të rilindjes, demoralizimin e qeverisjes dhe zhgënjimin në elektorat. Kjo, e kombinuar me agresivitetin opozitar, do të ishte recetë për pamundësi qeverisjeje normale, pale më të hetimit të abuzimit ‘blu’.

b – Integriteti i gjyqësorit përbën një tjetër argument të debatueshëm që mund të komplikojë odisenë e ndëshkimit të korrupsionit elitar – në mos u mbylltë gjykimi pa u hapur për procedurë, verdikti mund ta shfajësojë atë duke e lënë fajin jetim. Kjo nuk ka përse të dekurajojë përpjekjet e qeverisë për denoncim të abuzimit të djeshëm, vetë apo duke u hapur udhë të tretëve (entitete apo individë privatë të prekur prej abuzimit qeveritar), si detyrim ndaj elektoratit por dhe për mos paragjykim apriori të pushtetit gjyqësor.

c – Bazuar në të shkuarën, PD llogarit në krah të saj edhe qëndrimin e syresh partnerëve në perëndim që, për klientelizëm apo thjesht mirëbesim, do të shfaqnin sensibilitet ndaj ‘kauzave’ opozitare deri në interpretim të përpjekjeve për ndëshkim të korrupsionit si intimidim ndaj opozitës, pasuar me ndërhyrje direkte apo indirekte, politike apo zyrtare ndaj qeverisë së re.

Lobingut PD-ist, qeveria e re duhet t’i përgjigjet me të njëjtën monedhë (rasti Blair dhe përkimi me publicitetin në BBC i aneksimit të SHQUP), duke mos u kompleksuar apriori ndaj të huajve, veçanërisht kur i mbahet iso ‘kauzës’ të të përfolurve të Gërdecit, 21 janarit etj.

d – Episodet e llojit SHQUP, përtej interesave të biznesit dhe qasjes ‘nuk kemi çfarë humbim’, tentojnë, më së paku, të fitojnë kohë qoftë për të shpikur ‘kauza’ dhe spostuar vëmendjen nga abuzimi elitar, ulur pritshmërinë e publikut (të kënaqurit me pak), demonizuar qeverinë në rastin më të parë që i shket ‘këmba’ asaj, demonstruar apo bërë ‘provat teknike’ të radikalizimit opozitar duke i këputur ‘kokën maces’ për gjëra dytësore me qëllim dekurajimin e hetimit për abuzimin real që i vë përfund etj.

Ndarja me të keqen

Shoqëria bëri histori me verdiktin elektoral. Tashmë pritet që edhe qeveria e Rilindjes të bëjë të njëjtën gjë ndaj pritshmërisë për drejtësi. Dhe këtu media ka rolin e saj. Analizat rozë apo titujt grotesk për rekorde pllaquritjesh në ujë të Berishës apo përsiatje dhe llomotitje të tij në FB nuk janë ato që shoqëria pret. Ndarja me humor me të keqen nuk është surrogat për drejtësi. Përballë një opozite paskrupuj në pritje, alternativa nuk është as rënia në nivelin e saj, as provokimi apo intimidimi prej saj por aplikimi strikt i shtetit ligjor. Pa denoncim të abuzimit, bëhesh preja e rradhës e tij dhe me ëndrrën e rilindjes në sirtar, humbësi i qershorit, rishfaqet paradoksalisht si fituesi real.

Duke zhbërë ‘detantën’ e pandëshkueshmërisë në tranzicion dhe duke sanksionuar precedentin e denoncimit të abuzimit pa dallim, mazhoranca e re do të jepte një mesazh të qartë të distancimit prej abuzimit edhe brenda radhëve të saj. Në emër jo të hakmarrjes por shtetit ligjor që rilindja sot ka shans ta fillojë. Në mos e bëftë vetë sot, do ja bëjnë të tjerët mot.